«Αν σου ραγίσουν την καρδιά καταλαβαίνεις την κάντρι»

Η Έμιλου Χάρις γεννήθηκε στον αμερικανικό Νότο το 1947.

Παρά τις ρίζες της, όμως, δεν έχει τη χαρακτηριστική νότια προφορά, ούτε μεγάλωσε ακούγοντας κάντρι μουσική.

«Λάτρευα τον Τζόνι Κας, αλλά η φολκ μουσική ήταν πολύ της μόδας όταν ήμουν 15 χρόνων. Εκείνες οι μπαλάντες είχαν έναν ηλεκτρισμό και ήταν πολύ ρομαντικές. Την ίδια εποχή, η κάντρι μουσική μου φαινόταν πολύ βαρετή. Για να καταλάβεις την κάντρι, πρέπει να μεγαλώσεις, να αρχίσεις να πληρώνεις το νοίκι και να σου ραγίσουν την καρδιά. Στα εφηβικά μου χρόνια ήμουν φανατική του Μπομπ Ντίλαν. Και της Τζοάν Μπαέζ. Ποιο κορίτσι, άλλωστε, δεν ήθελε να μοιάσει στην Μπαέζ εκείνα τα χρόνια;».

Η Χάρις όμως μεγάλωσε, αγάπησε την κάντρι και έγινε μία από τις δημοφιλέστερες και σημαντικότερες τραγουδίστριες της Αμερικής, με πωλήσεις 15 εκατομμυρίων άλμπουμ. Αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί το νέο της άλμπουμ, «Αll Ι intended to be», όπου αναμειγνύει με μοναδικό τρόπο κάντρι, φολκ και ροκ, τραγουδώντας για τη σοφία που κουβαλούν οι χαμένες αγάπες, οι ραγισμένες καρδιές και το πλήρωμα του χρόνου.

Στη ζωή της, άλλωστε, τά ΄χει περάσει όλα αυτά η 61χρονη καλλιτέχνις με τα ασημένια μαλλιά. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, η Χάρις χώρισε από τον πρώτο της σύζυγο και έμεινε μόνη να μεγαλώνει ένα παιδί. Ζούσε από τα κουπόνια της κρατικής πρόνοιας και τα μεροκάματα που μάζευε παίζοντας σε φολκ καταγώγια. «Σε μια βιομηχανία όπου τον κυρίαρχο ρόλο είχαν άνδρες, για μια γυναίκα τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Τις γυναίκες τις θεωρούσαν μειονέκτημα. Μένουν έγκυοι, φρικάρουν στις περιοδείες, είναι αναξιόπιστες και δεν πουλάνε». Το 1971 η Χάρις γνώρισε τον άνθρωπο που σφράγισε την καριέρα της. Ο Γκραμ Πάρσονς, παλιότερα μέλος των Βyrds και των Flying Βurrito Βrothers, θεωρείται από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες στην κάντρι-ροκ μουσική.

Μεγάλο ταλέντο, αλλά και μπλεγμένος στα ναρκωτικά, ο Πάρσονς έψαχνε μια γυναικεία φωνή. Γοητευμένος από τη Χάρις, γύρισε μαζί της την Αμερική επί δύο χρόνια.

Ποτέ δεν διευκρινίστηκε αν είχαν ερωτικό δεσμό, τραγούδησαν όμως μαζί παντού και ηχογράφησαν άλμπουμ που έμειναν στην ιστορία.

Το 1973 πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών και αλκοόλ, προκαλώντας θλίψη και ενοχές στην Έμιλου.

«Ακόμα τό ΄χω μεγάλο βάρος. Πώς δεν είδα τι συνέβαινε;

Ήταν τόσο νέος και με τόσο δυνατή παρουσία, που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα πέθαινε. Το χειρότερο είναι ότι ήμουν τόσο απορροφημένη με τη μουσική του και τον εαυτό μου, που δεν πρόσεξα τι του συνέβαινε», λέει στους «Sunday Τimes».