[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πανάκεια ή φενάκη;

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ Βιντέλα προσπάθησε πριν από τριάντα χρόνια να κρυφτεί πίσω από το παραλήρημα του πλήθους που αποθέωνε την εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Αργεντινής και εν μέρει το κατάφερε. Το 1986 ο Μαραντόνα υψώνοντας το «χέρι του Θεού», θεμελίωσε τη θεωρία του πως οι μικροί και κατατρεγμένοι λαοί (όπως οι Αργεντίνοι) δεν έχουν άλλους τρόπους επιβολής της παρουσίας τους παρά την τέχνη και το ποδόσφαιρο.

Και η γοητεία της τέχνης του ποδοσφαίρου παραμένει ακαταμάχητη όσον αφορά την επιρροή που ασκεί στις μάζες και όχι μόνο σ΄ αυτές.

Ο Κώστας Καραμανλής προσπάθησε να γεμίσει το Ολυμπιακό Στάδιο το 2000. Δεν το κατάφερε! Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Ότο Ρεχάγκελ και η ομάδα- έκπληξη όλων των εποχών, έβγαλαν την Ελλάδα στους δρόμους! Το μέγα πάθος και το μέγα πλήθος δεν ήταν δυνατόν να συγκριθεί με οποιαδήποτε πολιτική συγκέντρωση. Το στοιχείο που έκανε (και κάνει) την ειδοποιό διαφορά ενός πολιτικού θριάμβου από έναν ποδοσφαιρικό, σε εθνικό επίπεδο, είναι η ενότητα. Στην πρώτη περίπτωση περισσότερο από το 50% των ψηφοφόρων παραμένει σκεπτικό μπροστά στην οθόνη του, στη δεύτερη το ποσοστό των αμέτοχων κινείται σε μονοψήφιο αριθμό.

Το αντίδοτο στα δυνατά δηλητήρια που διασπούν τον συνεκτικό ιστό του ακούσιου μιθριδατισμού μας και μας οδηγούν σε ψυχολογικές στενωπούς, είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ο αθλητισμός. Και από τον αθλητισμό το ποδόσφαιρο κατέχει την κορυφαία θέση στη λίστα.

Το ποδόσφαιρο έχει πολλαπλές φαρμακευτικές ιδιότητες: λειτουργεί και ως αντικαταθλιπτικό στο μονότονο πηγαινέλα της καθημερινότητας. Από το 2004 μέχρι σήμερα έχουν χαλάσει τις βραδιές μας σκάνδαλα διατροφικά, οικονομικά, σεξουαλικού περιεχομένου, σκάνδαλα ντόπινγκ, βίαιες αποκαθηλώσεις «αγίων» του αθλητισμού, πυρκαγιές που κατέκαψαν ζωές και όνειρα.

Το επερχόμενο θέρος αποπνέει μια αισιοδοξία. Όχι γιατί οι τιμές των καυσίμων θα πισωπατήσουν, ούτε γιατί το ορυκτέλαιο που λάδωσε τα σπλάγχνα μας θα αποδειχτεί ακίνδυνο, αλλά γιατί η ομάδα του Ρεχάγκελ ξαναβγαίνει στο πεδίο της μάχης. Οι επιτυχίες της θα γλυκάνουν για λίγο τον επίμονο πόνο μας. Για τις αποτυχίες θα βρούμε γιατρικό.

Ας μη γελιόμαστε, το θαύμα το ζήσαμε και τα άνυδρα χρόνια μας μούσκεψαν από την «καταιγίδα της Πορτογαλίας». Ερωτευτήκαμε την ομάδα του Ζαγοράκη και μεθύσαμε με την αναπάντεχη εποποιία. Τέσσερα χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει. Όμως μην πιστεύεις το «πάντα» του ερωτευμένου και το «ποτέ» του μεθυσμένου…