[ Πρόσωπα ]  «Μη σβήνετε τα ίχνη μας»

Εδώ και 40 χρόνια, για την Ντομινίκ Γκρανζ κάθε μέρα είναι επέτειος του Μάη του ΄68. «Έχω ακόμη την ίδια διάθεση να τα τινάξω όλα στον αέρα», λέει η τραγουδίστρια.

«Δεν μετανιώνω για τίποτε, δεν έχω αλλάξει, είμαι υπερήφανη για το ΄68», επαναλαμβάνει σε όποιον την ρωτάει. Προς επίρρωσιν της δήλωσής της, το 1984 κυκλοφόρησε ένα διπλό CD με τίτλο «Η ουτοπία πάντα» και φέτος το CD «1968-2008: Μη σβήνετε τα ίχνη μας» (με σκίτσα του συζύγου της, του σκιτσογράφου Ζακ Ταρντί). Τα πουλάει στις συναυλίες της και περιέχουν τραγούδια όπως το «Δικαίωμα ασύλου» για τον Τσέζαρε Μπατίστι ή το «Πάντα εξεγερμένοι, πάντα όρθιοι» για τους επιζώντες της «Άμεσης Δράσης». Το πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιό της το είχε υπογράψει τον Απρίλη του ΄68. Ένα μήνα μετά, αφηγείται στη «Λιμπερασιόν», «πήγα μαζί με άλλους να τραγουδήσω στο εργοστάσιο της Ρενώ για τους απεργούς εργάτες. Τους μίλησα… Και δεν γύρισα ποτέ πίσω». Για τη γαλλική εφημερίδα, στην κιθάρα της θα πήγαινε θαυμάσια η φράση που είχε γράψει στη δική του ο μεγάλος Γούντυ Γκάθρι: «Αυτή η μηχανή σκοτώνει φασίστες».

Πολλοί τότε φίλοι της δουλεύουν σήμερα σε υπουργικά γραφεία, κόμματα, εκδοτικούς οίκους και οργανισμούς και βλέπουν με νοσταλγία, αν όχι με συγκατάβαση, την τρελή τους νιότη. Όχι όμως η Ντομινίκ: «Οι κοινωνικές συγκρούσεις, η αδικία, η αλλοτρίωση, όλα αυτά για τα οποία τραγούδησα και τραγουδώ ακόμη εξακολουθούν να είναι επίκαιρα», τονίζει. «Συγκινήθηκα φέτος στις συναυλίες μου από το πόσοι ήξεραν απ΄ έξω τα λόγια των τραγουδιών μου», τραγουδιών με τίτλους όπως «Νέοι παρτιζάνοι» και «Κάτω το αστυνομικό κράτος».

Η Ντομινίκ Γκρανζ γεννήθηκε το 1940 στο Αιξλε-Μπαιν, κοντά στη Λυών. Ο πατέρας και οι δύο παππούδες της ήταν γιατροί, εκείνη πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει διερμηνεία, όμως το πάθος της ήταν το θέατρο και, όταν απέτυχε στο Κονσερβατουάρ, άρχισε να τραγουδάει στα καμπαρέ γράφοντας σατιρικά τραγούδια. Όμως όλα άλλαξαν με το «τσουνάμι» του ΄68 και «άρχισα να γράφω τα τραγούδια μου σαν συνθήματα», εξηγεί. Για τον λαϊκό Τύπο έγινε «η μαοϊκή τραγουδίστρια», τραγουδούσε σε εργοστάσια, έσπασε το δισκογραφικό συμβόλαιό της, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν, ζούσε κάνοντας μεταφράσεις κόμικς και από μικρούς θεατρικούς ρόλους που της έβρισκε ο Βολενσκί, ο σπουδαίος καρικατουρίστας. Έκανε φυλακή επειδή χτύπησε έναν αστυνομικό, το 1972 έσκασε μπροστά της η μολότοφ που ετοίμαζε με αποτέλεσμα να καεί το πρόσωπό της, βγήκε τριάμισι χρόνια στην παρανομία και ζούσε με πλαστά χαρτιά.

Σήμερα λέει πως αισθάνεται κοντά στην αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση CΝΤ. Με τον Ταρντί έχει υιοθετήσει τέσσερα παιδιά. Η τελευταία κόρη της είναι εκ γενετής κωφή και όλοι στην οικογένεια μαθαίνουν τώρα τη νοηματική· η Ντομινίκ τής έφτιαξε μάλιστα μια ωραία μπαλάντα: «Το κοριτσάκι της σιωπής».