[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ο θάνατος του αυτονόητου

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ με την Εθνική Οδό;

Που τη σενιάραμε όταν γινόταν η Αττική Οδός, αλλά δεν την αφήσαμε να φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά; Πώς έγινε με το Μετρό; Που το φθάσαμε στο Αεροδρόμιο, αλλά δεν είχε σταθμό στην Αγία Παρασκευή; Έτσι θα κάνουμε και τώρα! Θα φτιάξουμε τις επεκτάσεις της Αττικής Οδού, αλλά δεν θα φθάνουν ούτε στο λιμάνι του Πειραιά ούτε στο λιμάνι της Ραφήνας ούτε στο λιμάνι του Λαυρίου! Πράγμα που σημαίνει ότι το νέο αεροδρόμιο δεν θα συγκοινωνεί με έναν σύγχρονο αυτοκινητόδρομο με τις άλλες τρεις θαλάσσιες πύλες εισόδου.

Και όπως ακριβώς τώρα ξανασκάβουμε για να φτιάξουμε σταθμό Μετρό στην Αγία Παρασκευή… Και όπως ακριβώς θα επιμηκύνουμε (ακούγεται…) την απόληξη της Εθνικής Οδού για να ενωθεί με το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας…

Έτσι, κάποια στιγμή, θα ξηλώσουμε ξανά και τα νέα έργα, για να κάνουμε επιτέλους το αυτονόητο: Λιμάνια, αεροδρόμιο, αυτοκινητόδρομοι να συνδέονται απευθείας (όπως σε κάθε σύγχρονη χώρα).

Υποθέτω πως θα έχουν διατυπωθεί τόμοι με σκέψεις και επιχειρήματα για να δικαιολογηθούν τα πρώηνκαι τα επόμενα- λάθη. Και μάλιστα από ειδικούς.

Σεβαστό το σκεπτικό του υπουργείου και των συμβούλων του, αλλά εξίσου σεβαστή και η παγκοίνως αποδεκτή αλήθεια:

Όλα τα εγκλήματα της Ιστορίας έχουν διαπραχθεί μετά την προμελέτη τους- με ένα σκεπτικό που, συχνά, στηριζόταν σε «ατράνταχτα» επιχειρήματα.

Οι λεγόμενες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών (δήμαρχοι, σύλλογοι και τα τοιαύτα) είδαμε και πρόσφατα πού οδήγησαν:

● Καθυστέρησαν 4 χρόνια την κατασκευή της Περιφερειακής Υμηττού.

● Ματαίωσαν τη διαπλάτυνση της Λεωφόρου Μαραθώνος (είχε μελετηθεί να έχει τρεις και τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, έγινε τελικά με δύο και δύο).

● Οδήγησαν σε εκ νέου σκάψιμο για να γίνει ο σταθμός Μετρό Αγίας Παρασκευής.

● Καθυστέρησαν δεκαετίες τον εκσυγχρονισμό της Εθνικής Οδού Αθηνών- Κορίνθου (τα περίφημα σουβλάκια του Ισθμού).

● Απέτρεψαν για δεκαετίες την κατασκευή αυτοκινητοδρόμου που θα περνούσε έξω από τη Λιβαδειά(άλλα σουβλάκια εδώ…) ή την Αράχοβα ή από τόσες άλλες πόλεις.

Συγγνώμη που ρωτάω: Θα συνεχίσουμε έτσι να σχεδιάζουμε;