Συνέντευξη
«Σήμερα για να φτιάξεις πρόγραμμα της προκοπής πρέπει να υπάρχει παραγωγός που να αναλάβει το κόστος», λέει η Λίνα Νικολακοπούλου. «Με άλλα λόγια πρέπει να υπάρχει χρήμα. Ακόμη κι όταν οι άνθρωποι έχουν όρεξη να προσφέρουν δωρεάν, τα πράγματα δεν θα κρατηθούν για πάνω από δεκαπενθήμερο»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά «Είναι η εποχή του “χρωστάω, άρα υπάρχω”» 
Και μόνο που ακούς για πορεία τριών δεκαετιών, προετοιμάζεσαι για (τουλάχιστον) ένα λίφτινγκ. Κακώς. Γιατί το 1981 που τη γνωρίσαμε απ΄ το «Σου λερώνω το φιλί» ήταν μόνον 23 ετών. Και στο «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» ήταν 27. Η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η ευρύτερη παρέα τους, είναι αρκετά χρόνια στα πράγματα ώστε να δικαιούνται τιμές και αφιερώματα, αλλά όχι και τόσα ώστε να βλέπουν τους προβολείς να φωτίζουν (μόνο) το παρελθόν.
Τις μέρες που θα τρέχει το διήμερο αφιέρωμα στη Λίνα Νικολακοπούλου, στις 16 και 17 Μαΐου (οργάνωση της επιτροπής Γονέων για το Ταμείο Υποτροφιών του Αμερικανικού Κολεγίου Ψυχικού) με τη συμμετοχή της Χάρης Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη και του Σταμάτη Κραουνάκη, είναι ήδη έτοιμος ο δίσκος που επιμελήθηκε και χρηματοδότησε η ίδια, με τη φωνητική ομάδα «Τρίφωνο» – συμμετέχει και στο αφιέρωμα.
Σε ρυθμούς ρελαντί τα τελευταία χρόνια, η πολυπράγμων στιχουργός (παραγωγός δίσκων και αρχιτεκτόνισσα δημοφιλών μουσικών παραστάσεων) φαίνεται να βγαίνει από μια περίοδο «ψηλάφησης» της νέας πραγματικότητας. «Έμοιαζε σα να ήθελα να βρω ένα νέο κίνητρο», λέει. «Αισθανόμουν ότι είχα στεγνώσει. Πολλή δουλειά, επί πολλά χρόνια». Μια γεύση από τη «νέα εποχή» της, θα την έχουμε και στο διήμερο αφιέρωμα μέσα από τα πεζά της κείμενα, που θα αποδώσουν ο ηθοποιός Γιώργος Καραμίχος και οι ερασιτέχνες Εύα Γιαγκιόζη και Σπύρος Παύλου.
«Ήταν μια μεταβατική περίοδος που έπρεπε να έχω χρόνο να δω τι γίνεται… Αυτό που ζήσαμε εμείς ήταν σχεδόν χαοτικό». Δηλαδή; «Κάποτε μαζευόμασταν κάποιοι άνθρωποι, είχαμε μια σχέση εμπιστοσύνης με μια ή με δυο εταιρείες και απευθυνόμαστε στον διευθυντή ή στον παραγωγό. Τώρα
ΙΝFΟ
Αφιέρωμα στη Λίνα Νικολακοπούλου στο «Θεατρον- Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ.
210-7234.567) την Παρασκευή και Σάββατο 16 και 17 Μαΐου, στις 20.30.
Τιμές: 103, 83, 63 και 43 ευρώ.
ανεβαίνουμε μόνο για να πληρωθούμε». Κάποτε υπήρχαν πυρήνες ανθρώπων που μίλαγαν την ίδια γλώσσα.
Τώρα όλοι είναι «κάν΄ το μόνος σου”. Κι αν έχεις μια ομάδα όπως έχει ο Σταμάτης, ας πούμε, μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα. Γι΄ αυτόν είναι μια οικογένεια η Σπείρα Σπείρα. Κάτι τέτοιο σκέπτομαι να κάνω κι εγώ με το Τρίφωνο.
Είναι νωρίς ακόμα για να βρεθεί η γενιά σας εκτός παιχνιδιού…
Είναι νωρίς να φύγουμε γιατί είναι ο δρόμος δύσκολος. Μάλλον αυτός ο δρόμος που χαράξαμε εμείς έχει γίνει εθνική οδός ταχείας κυκλοφορίας και δεν μπορούμε να σταθούμε. Πρέπει να χαράξουμε νέους μικρότερους δρόμους, να έχουμε πιο πολλά ρομάντζα στη διαδρομή. Και κυρίως να μη βιαζόμαστε- και σε δημιουργικό επίπεδο εννοώ. Ίσως να κάνουμε πράγματα με μικρότερα σχήματα που είναι πιο ευέλικτα.
Ήταν αλλιώς όταν υπήρχε ο πυρήνας της παρέας. Και δεν εννοώ μόνο στη δουλειά.
Το ΄χω πει πολλές φορές. Μόνο τότε ήμουν στα νερά μου.
Δεν είσαι ο άνθρωπος που κλείνεσαι για
να γράψεις…
Κλείνομαι όταν είναι η συνθήκη της γέννας. Αλλά ζωή είναι όταν είμαστε όλοι μαζί. Είκοσι χρόνια ήταν αυτά. Για να γίνει όμως πάει να πει ότι έκλεισε ο κύκλος. Είναι μια εποχή που πρέπει οι δημιουργοί να μείνουν λίγο πίσω, να έχουν τον χρόνο να σκεφτούν, να αντιληφθούν τα πράγματα, να γράψουν. Μας λείπει το πρωτογενές υλικό. Να εκφράσουν το συλλογικό μέσα από το προσωπικό. Έχει γίνει αυτό έπειτα από σένα;
Πιστεύω ότι το κατάφεραν οι Πυξ Λαξ. Ο Μάλαμας. Ο Ιωαννίδης. Ο Περίδης. Αργότερα ο Φίλιππος Πλιάτσικας ως μονάδα πλέον. Σήμερα το ευρύ φάσμα το εκφράζει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και η Έλενα Βραχάλη. Κατάφεραν να έχει το μήνυμά τους μια σφραγίδα. Σε μικρότερες κοινότητες και τα παιδιά που κάνουν χιπ χοπ. Εμείς έχουμε μάθει στην Ελλάδα το πλατύ ποτάμιπου τώρα δεν υπάρχει.
Πιστεύεις στη νέα γενιά δημιουργών;
Πιστεύω στη νέα γενιά, γενικά. Είναι μια γλύκα τα νέα παιδιά. Εγώ επειδή δούλευα διαρκώς δεν κατάφερα να καταλάβω πώς πέρασαν τα χρόνια…
Καλλιτεχνικά δεν έχουν εκφραστεί όμως…
Θα γίνει κι αυτό. Όταν θα τελειώσουν με τον ηλεκτρονικό αργαλειό- έτσι λέω εγώ το Ίντερνετ και τα blogs- κι όταν θα έχουν χορτάσει με το καθρέφτισμα του εαυτού τους, θα βγεί προς τα έξω αυτό που υφαίνεται τώρα απο μέσα. Γιατί υφαίνεται…
«Το χρήμα κουδουνάει απ΄ το πρωί στα τηλέφωνα»
Σ τη νέα χιλιετία άλλαξε κάτι; Από το 2005 και έπειτα αισθάνομαι ότι έχουν άλλες ταχύτητες τα πράγματα, ότι έχει μπει σε άλλη τροχιά ο πλανήτης. Εκείνο όμως που κάνει κρότο απίστευτο σήμερα είναι το χρήμα. Χτυπάνε τα τηλέφωνα απ΄ το πρωί και είναι οι τράπεζες που σου προτείνουν να δανειστείς. Για να σε κυνηγάνε μετά να πληρώσεις. Σε κυνηγάνε για να χρωστάς δηλαδή. Το χρήμα κουδουνάει απ΄ το πρωί στα τηλέφωνα. Κι όλοι τρέχουν να δανειστούν και μετά να χρωστάνε. Είναι απίστευτο. Ζούμε στην εποχή του «χρωστάω, άρα υπάρχω».
Google news
