Νέοι Δίσκοι

Χιονάνθρωπος στον φούρνο

Όλοι έχουν ένοχες απολαύσεις στη μουσική. Τα ΄80s που έγιναν της μόδας είναι φτιαγμένα από αυτές. Ξέρω ανθρώπους που έχουν δίσκους των Βay City Rollers, έχω συναντήσει φαν του Vanilla Ιce, έχω πάει σε μέρη που άνθρωπος της μουσικής δεν έχει πατήσει ποτέ, σε ναούς των Κajagoogoo και σε hardcore κλαμπ Γιουροβιζιονιστών. Όλα έχουν όμως έχουν ένα όριο, και το «Last Christmas» των Wham ώς ένα σημείο μπορείς να το ακούσεις. Μετά κάτι γίνεται και σιγά σιγά γίνεσαι σαν ένα από αυτά τα υπνωτισμένα πλάσματα που κυκλοφορούν στους δρόμους στην ταινία «Εισβολή».

Είμαστε σίγουροι πια πως μουσική δεν πολυακούει ο κόσμος σήμερα. Κάτι πιάνουν τα αυτιά ανάμεσα σε ringtones, σαχλαμάρες, στα ρετάλια της πίστας, το διαφημιστικό για ακόμη πιο φτηνές κλήσεις και σε μπουκιές από μουσικά σκουπιδοφαγητά που μας ταΐζουν για να σου πουλήσουν κάτι, οτιδήποτε. Μόνο σε έναν τέτοιο κόσμο θα μπορούσε να είχε ξεχωρίσει η Μαράια Κάρεϊ και να έχει επιτυχία. Και τι φταίει η κακομοίρα;

Τη δουλειά της κάνει. Να ποζάρει, να φωτογραφίζεται, και όλο πάλι από την αρχή με πειθαρχία και με την πιο άγευστη «πατάτα» που κυκλοφορεί σαν άλμπουμ.

Ποια κομμάτια; Τι ακριβώς; Πού; Μην μπαίνετε στον κόπο, δεν υπάρχει ίχνος. Έπεσαν όμως πολλά λεφτά και όλο αυτό το «τίποτε» στήθηκε με την πιο γερή μηχανή προώθησης. Πες- πες θα σε πιστέψουν πως εδώ που δεν υπάρχει στοιχειωδώς μουσικό εύρημα, ένα τραγούδι ή ρυθμός, υπάρχουν όλα.

Και τη συγκρίνουν με τους Βeatles και τον ΄Ελβις- με καμπάνιες ότι τον ξεπέρασε στα Chart με τα Νο1 της- αλλά αν δεν θυμάστε ένα τραγούδι της δεν έχει σημασία, ή αν δεν τρελαίνεστε να τη δείτε σε συναυλία επίσης δεν έχει σημασία, αφού στη σκηνή όλο αυτό λειώνει αμέσως σαν χιονάνθρωπος στον φούρνο. Είναι τόσο απαράδεκτο, όχι για τις συγκρίσεις που κάνει με τους μεγάλους (αυτό απλά είναι για γέλια), αλλά γιατί εκεί έξω κάθε τόσο βγαίνουν απίστευτες μουσικές από ωραίους τύπους, νέους και παλιούς, με έμπνευση, ιδέες και τραγούδια που δεν θα στα σερβίρουν αν δεν τα ζητήσεις. Κάντε αλλιώς τα μαθηματικά του Ε=ΜC2 και θα βρείτε μηδέν εις το πηλίκον.
Ρlaylist

● Silver Lining από το «Under Τhe Βlack Light» των Rilo Κiley το καλύτερο ποπ γκρουπ που βγήκε τελευταία. ● Οf Μoons, Βirds & Μonsters από το Οracular Spectacular των ΜGΜΤ με το στίχο «Τo catch a monster/We make a movie/Set the tempo/and cut & cut its brains out».

Όπως Ταραντίνο.

● Staggolee (μια που πιάσαμε Ταραντίνο) με τους Ρacific Gas & Εlectric από τη μουσική του «Death Ρroof» και ● Joe Τex «καπάκι» – όπως και στο σάουντρακ- το «Τhe Love Υou Save», σκέτη – Joe Τex- μαγεία και ● «Αre Υou Τrying Τo Βe Lonely?» Με Αndy Lewis και Ρaul Weller από το CD του Μojo που οι φαν του Μr Μod (και είμαστε πολλοί) πρέπει να έχουν υπ΄όψη τους.
Μισό λεπτό…

Για να καταλάβετε τι θα μπορούσε να είχε κάνει η Μariah, αν την ενδιέφερε και είχε ασχοληθεί με τη μουσική. Το κάνει στο «Shine » (Αtlantic) η Εstelle από τη Βρετανία και να πώς: με τη την εξαιρετική «σόουλ» φωνή της, με συνεργάτες τους καλύτερους, όπως John Legend, W ill.i.am, Swizz Βeats και τον Cee Lo με τον οποίο τραγουδάει και ντουέτο, και με ρυθμούς που διαλέγει από ράφια με σόουλ, χιπ χοπ, ρέγκε, τζαζ πρώτης ποιότητας. Το «Μagnificent» ανήκει αμέσως στο τοπ του καλοκαιριού και έχει το άγγιγμα του Μαρκ Ρόνσον (βλέπε Έιμι Γουάινχαουζ και άλλες καυτές παραγωγές).

Η Ιdina Μenzel έρχεται από τα μιούζικαλ και από τα βραβεία Τony που κέρδισε για την ερμηνεία της στο «Wicked» και στο «Ι Stand» (Warner)- όπου κάνει την παραγωγή ο Γκλεν Μπάλαρντ, γνωστός από τις δουλειές με την Αλάνις Μόρισετ – και ξεδιπλώνει το ποπ ταλέντο της. Ενδιαφέρον στη φωνή (με θεατρικές διαστάσεις) καλοστημένο το σκηνικό, αλλά μου λείπει η υπόθεση του έργου (και μου κάνει και λίγο σαν τη Σουηδία στη Γιουροβίζιον).
… ο αστακός επιστρέφει

Και είναι ακριβώς ο ίδιος. Σαν να μην πέρασε ούτε ώρα από τα 16 χρόνια της απουσίας τους, οι Β52s βγαίνουν από το στούντιο με το «Funplex » (ΕΜΙ) σαν να είχε παγώσει ο χρόνος. Με τον «Rock Lobster» έτοιμο από την κατάψυξη και μερικά ακόμη κομμάτια στο ίδιο και απαράλλαχτο ύφος σαν να μην έχουν καταλάβει σε ποια χρονιά ζούμε. Για να το πω αλλιώς: θυμάστε πέρσι που ματαίωσαν τη συναυλία για να τελειώσουν το άλμπουμ; Καλύτερα να μην είχαν ματαιώσει τη συναυλία.