ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι κομάντος

O λόγος στους αναγνώστες: Ο Β.Κωνσταντινίδης, Ευριπίδου 22, Νίκαια, γράφει: «Αγαπητέ κύριε Λευτέρη, γεια σου.

Γράφω κάτι για τη στήλη σου.

Συγκεκριμένα το βράδυ 11 Μαρτίου και παρακολουθώντας το κανάλι Αlter, είδα και άκουσα την εκπομπή του κ. Χαρδαβέλλα που συνομιλούσε με Έλληνες κομάντος οι οποίοι στάλθηκαν από την Ελλάδα για να υπερασπιστούν την ελευθερία της Κύπρου μας. Νομίζω το 1974 (Α΄, Β΄ Αττίλας).

Όσοι επιβίωσαν επέστρεψαν στην Ελλάδα (Αθήνα, Ρόδο, Κρήτη). Οι άνθρωποι αυτοί αντί επαίνων, πετάχτηκαν στους δρόμους, αγνοήθηκαν, έμπλεξαν στα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας.

Όπως λέει και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός: “δεν είν΄ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κρουταλεί”.

Να μην τα πολυλογώ, στη συζήτηση που ήταν ζωηρή και συγκινητική έλαβαν μέρος πολλά πρόσωπα.

Θυμάμαι μόνο δύο: Πατεράκης και Κων/νος Αλεξίου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν δουλειά ούτε περίθαλψη ελλείψει ενσήμων. Πεινούν, ο Αλεξίου μάλιστα είναι καρκινοπαθής και δεν γίνεται δεκτός στα νοσοκομεία. Σκέφτεται να αυτοκτονήσει.

Τη συζήτηση παρακολούθησαν και ο υπουργός Υγείας κ. Αβραμόπουλος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος- η καλοσύνη του εγνωσμένη άλλωστε. Ο Σεβασμιώτατος ανέλαβε εξ ολοκλήρου τη διατροφή και περίθαλψή των από το πρωί 12 Μαρτίου.

Η καλοσύνη του συγκίνησε τους πάντες μέχρι δακρύων. Χάρηκα πολύ με έστω κι αυτή τη λύση.

Να ένα παράδειγμα για τους ιερωμένους. Ο Θεός από ψηλά βλέπει…».

O Δ.Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει: «Το δικαίωμα της απεργίας είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Οι θιγόμενοι από αυτό επινοούν διάφορους τρόπους να την αντιμετωπίσουν. Ένας από αυτούς είναι και ένας που ξεκινάει από τα χρόνια της ρωμαϊκής βαρβαρότητας. Τότε υπήρχαν δουλοκτήτες που εμπορεύονταν ανθρώπους ακόμη και σαν μονομάχους. Οι ανθρώπινες ζωές ήταν εμπόρευμα. Το εμπόρευμα το αποτελούσαν ηττημένοι λαοί. Και σήμερα με την πτώση του εφαρμοσμένου σοσιαλισμού υπάρχουν ηττημένοι λαοί. Έτσι κάτω από το βάρος της ανάγκης υποδουλώνονται κοπέλες και πουλιούνται. Τα δε κράτη τις απελαύνουν χωρίς να σέβονται τον άνθρωπο για να ξαναπέσουν στα κυκλώματα των δουλεμπόρων. Ένα άλλο δουλεμπόριο που ανθεί είναι η ενοικίαση ανθρώπων. Ο παλιός δουλέμπορος χρησιμοποιούσε τη βία. Ο σύγχρονος χρησιμοποιεί την πείνα. Και κρατικές υπηρεσίες ενοικιάζουν ανθρώπινες υπάρξεις. Αυτό είναι το έσχατο σημείο κατάπτωσης του κράτους. Το χειρότερο είναι ότι και δημοσιογράφοι προτείνουν για το χτύπημα των απεργιών να απολύουν τους εργαζομένους και να καταφεύγουν στους δουλεμπόρους. Κατά τα άλλα η δημοκρατία εξελίσσεται».