Φόβοι για 1.500.000 νεκρούς

Οι νεκροί από τον κυκλώνα Ναργκίς είναι πιθανό να φτάσουν το ενάμισι εκατομμύριο, προειδοποίησε χθες η βρετανική οργάνωση αρωγής Οxfam. Το στρατιωτικό καθεστώς της χώρας επιτρέπει πλέον την άφιξη της ξένης βοήθειας, επιμένει όμως, αν και ανέτοιμο, να διαχειρίζεται μόνο του τη διανομή της. «Μήπως θα πρέπει να εισβάλουμε στη Μιανμάρ;», αναρωτιέται το περιοδικό «ΤΙΜΕ».

Oι ιστορίες φρίκης διαδέχονται η μία την άλλη στη Μιανμάρ καθώς αποκαλύπτεται το πραγματικό μέγεθος της καταστροφής. Σε απόγνωση οι επιζήσαντες του κυκλώνα Ναργκίς στο Δέλτα του ποταμού Ιραουάντι αναζητούν τροφή, καθαρό νερό και φάρμακα. Στα θολά νερά του ποταμού επιπλέουν πτώματα, «5.000

πτώματα που έχουν κολλήσει στα ξεριζωμένα δέντρα, τα οποία διακόπτουν τη ροή των υδάτων», δήλωσε ο Κρεγκ Στράθερν, εκπρόσωπος

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Η χούντα επέτρεψε την άφιξη ξένης βοήθειας, αλλά τη διανέμει η ίδια, χωρίς να έχει την εμπειρία

της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στη Γιανγκόν, τη μεγαλύτερη πόλη της Μιανμάρ. Τα σενάρια
«Με το ενδεχόμενο οι νεκροί να είναι ήδη 100.000 ή περισσότεροι και με δεδομένο ότι υφίστανται όλοι οι παράγοντες για να υπάρξουν καταστροφικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, ο αριθμός αυτός είναι πιθανό να δεκαπενταπλασιαστεί εντός των προσεχών εβδομάδων με ξεσπάσματα επιδημιών όπως η χολέρα και ο τύφος», προειδοποίησε η περιφερειακή διευθύντρια της Οxfam για την Ανατολική Ασία, Σάρα Άιρλαντ και τόνισε πως τα θύματα έχουν άμεση ανάγκη από καθαρό πόσιμο νερό.

«Μήπως θα πρέπει να εισβάλουμε στη Μιανμάρ;». Αν οι νεκροί φτάσουν το ένα εκατομμύριο, τότε η κρίση θα λάβει διαστάσεις παρόμοιες με εκείνη της γενοκτονίας στο Νταρφούρ, επισημαίνει το περιοδικό «Τime», που θέτει και τον προβληματισμό για ενδεχόμενη εισβολή εξαιτίας των προβλημάτων που δημιουργεί το στρατιωτικό καθεστώς στη διανομή της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Οι επιδημίες
Ήδη άρχισαν να γίνονται γνωστά κρούσματα δυσεντερίας και ελονοσίας, μεταξύ των 1,7 εκατομμυρίων πληγέντων, κυρίως αστέγων. «Φοβόμαστε για μια δεύτερη καταστροφή», προειδοποίησε ο Γκρεγκ Μπεκ, από τη Διεθνή Επιτροπή Διάσωσης. «Υπάρχουν πληροφορίες για ξέσπασμα χολέρας. Μπορούμε να ανταποκριθούμε και να σταματήσουμε την εξάπλωση αυτών των ασθενειών πολύ εύκολα αν έχουμε πρόσβαση στις περιοχές που επλήγησαν».

Όπως φαίνεται όμως, οι προειδοποιήσεις των ειδικών δεν φτάνουν τους στρατηγούς που διοικούν τη Μιανμάρ και που το κύριο μέλημά τους τις τελευταίες ημέρες ήταν η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος το περασμένο Σάββατο για το νέο Σύνταγμα. «Ελάτε να ψηφίσετε», «Πάμε να ψηφίσουμε», τραγουδούσαν πέντε ηθοποιοί σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης. Με εξαίρεση τις περιοχές που επλήγησαν από τον κυκλώνα, στην υπόλοιπη χώρα οι κάλπες στήθηκαν κανονικά. «Μας έδωσαν εντολή να ψηφίσουμε», είπε ένας ψηφοφόρος, εμφανώς φοβισμένος. Όσον αφορά την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, τη χειρότερη στη Νοτιοανατολική Ασία ύστερα από το τσουνάμι του 2004, η χούντα επέτρεψε μεν την άφιξη ξένης βοήθειας αλλά επιμένει να τη διανέμει η ίδια, χωρίς ωστόσο να διαθέτει την κατάλληλη εμπειρία.

Κακή υποδομή
Άλλο ένα πρόβλημα είναι η υποδομή της χώρας. «Το βασικό αεροδρόμιο βρίσκεται στη Γιανγκόν και δεν μπορεί να διαχειριστεί περισσότερες από πέντε πτήσεις ημερησίως, όταν θα πρέπει να φτάνει τουλάχιστον μία πτήση ανά ώρα» σύμφωνα με την ανθρωπιστική οργάνωση ΡLΑΝ. «Στην περίπτωση του τσουνάμι, το 2004, 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τις πρώτες ώρες αλλά δεν είδαμε να εκδηλώνονται ασθένειες γιατί οι κυβερνήσεις των χωρών που επλήγησαν και η διεθνής κοινότητα κινητοποιήθηκαν για να αποτρέψουν το ενδεχόμενο αυτό», τόνισε η Άιρλαντ από την Οxfam.

Στη Μιανμάρ όμως, η κινητοποίηση είναι μονομερής. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι από τις 20 βίζες που ζήτησε η οργάνωση World Vision, έλαβε έγκριση μόνο για δύο.

Σαν να μην έφταναν αυτά, χθες, σκάφος του Ερυθρού Σταυρού που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια βυθίστηκε ύστερα από πρόσκρουση σε κορμό δέντρου, κοντά στην πόλη Μπογκαλέι.


Πνίγηκε την ώρα που γεννούσε

Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΚΑΡΕΙ. Μια νέα γυναίκα πνίγηκε την ώρα που γεννούσε. Το νεκρό παιδί είναι μαζί της, μισογεννημένο… Δίπλα της βρίσκεται το πτώμα ενός άνδρα. Το αριστερό του χέρι είναι σηκωμένο, δείχνει ψηλά. Ίσως είναι ο σύζυγός της. Κανείς δεν τους αναζήτησε. «Ποιος θα τους θάψει αν κανείς δεν ζει από τους συγγενείς τους», ρωτά ο δημοσιογράφος των «Τάιμς του Λονδίνου» Χάρι ΜακΚένζι. «Αυτό ρωτάμε όλοι», του απαντούν.

Την ώρα που ο κυκλώνας παρέσυρε τα πάντα, ο Κο Ζάου Μιν άρπαξε τον γιο του, ούτε καν ενός μηνός, και σκαρφάλωσε με την υπόλοιπη οικογένεια πάνω σε ένα δέντρο. Οι σφοδρότατοι άνεμοι, ταχύτητας 190 χλμ/ώρα, δεν επέτρεπαν στο μωρό να αναπνεύσει. Πέθανε στην αγκαλιά του πατέρα του. Λίγο αργότερα γλίστρησε ο άλλος του γιος, 9 ετών, ο οποίος βρισκόταν επίσης πάνω στο δέντρο. Οι γονείς του είδαν ανήμποροι τον γιο τους να παρασύρεται από τα ορμητικά νερά. Όλη νύχτα κρατούσε τον νεκρό γιο του στην αγκαλιά του ο Μιν, έχοντας δίπλα του τη γυναίκα του και την 11χρονη κόρη τους.

Ένα απέραντο νεκροταφείο είναι η χώρα. Σύμφωνα με τις δοξασίες που κυριαρχούν, αν κάποιος αγγίξει τα πτώματα που δεν έχουν ταφεί, τότε κακή τύχη θα τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή. Γι΄ αυτό και αφήνουν τα πτώματα στη θάλασσα. «Ο κόσμος φοβάται», λέει ο βουδιστής μοναχός Πινιατάλε. «Κάποιοι ακούν φωνές από το ποτάμι τη νύχτα: Βοήθεια, βοήθεια». Όταν όμως οι κάτοικοι πλησιάζουν στις όχθες, διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί.