[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οbama girl

Παρακολουθώ τη Χίλαρι να αποχωρεί από τη μεγάλη της ευκαιρία και δεν πιστεύω στ΄ αυτιά μου. Ακόμη και αυτοί που λογαριάζονται προοδευτικοί και υποψιασμένοι, την είπαν bitch, την είπαν whore, slut, σκύλα, βρώμα, τσούλα, εμμηνοπαυσιακή, αχώνευτη, χωρίς μάλιστα την παραμικρή ένσταση από τη μεριά των Αμερικανίδων, που όσο να το κάνεις είναι σκληρά καρύδια. Μα πού πήγε το πάθος και ο τσαμπουκάς των φιλενάδων μου;

Εκείνων που με έκαναν να νιώθω σκέτο σκουλήκι όταν «ξεχνούσα» να ψηφίσω γυναίκες κάθε που παιζόταν η εξουσία ή κάποιο θλιβερό της υποκατάστατο; Τις άφηνα τότε να με σκοτίζουν με τη δημιουργική λογιστική της ποσόστωσης, να βάζουν τρικλοποδιά στον σκεπτικισμό μου και να με βγάζουν κυριολεκτικά off και ιδιόρρυθμη. Στην πραγματικότητα εκμεταλλευόμουν αυτήν την «ασυλία» και μάρτυς μου ο Θεός, μου είχε βγει σε καλό. Επιτέλους ήμουν ελεύθερη να το βροντοφωνάξω: Μη σώσει και καταργηθεί το άβατο του Αγίου Όρους και σκασίλα μου μεγάλη αν δεν κατακτηθεί τελικά το δικαίωμα της σύγχρονης γυναίκας να τεκνοποιεί στα εβδομήντα πέντε. Το μέγα θέμα για μένα ήταν πάντοτε η post feminism πεπονόφλουδα, αυτή η φαντασιακή μετάλλαξη της μέσης γυναίκας σε μικρή θεά με ταγέρχαρτοφύλακα- γόβες- φουστανέλα- τσαρούχιφούντα- φέσι. Αυτό ακριβώς το «φέσι» της λάιφ στάιλ απελευθέρωσης είναι που με στενοχωρεί το περισσότερο. Αφήνω λοιπόν τα μεταφεμινιστικά μου ψηλοτάκουνα στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένης και ευχαρίστως παλινδρομώ στην εποχή που καμιά γυναίκα δεν ήταν για πέταμα, ακόμη κι αν ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ.