Ανάλυση

Το γερμανικό όνειρο της κυβέρνησης

Τα περίπου 400 εκατ. ευρώ που θα εισπράξει το Ελληνικό Δημόσιο από την Deutsche Τelekom για την πώληση του 3% του ΟΤΕ και την εκχώρηση του μάνατζμεντ, σίγουρα δεν αποτέλεσαν σημαντικό κίνητρο για το κορυφαίο αυτό επικείμενο ελληνογερμανικό ντιλ.

Η κυβέρνηση, και συγκεκριμένα το οικονομικό της επιτελείο, ήθελε εξ αρχής μια συμφωνία με μεγάλο ευρωπαϊκό τηλεπικοινωνιακό οργανισμόκαι ποιος καλύτερος από την Deutsche Τelekomγια τους εξής, κυρίως, λόγους:

● Γιατί δεν πιστεύει ότι το Δημόσιο μπορεί να είναι καλός μάνατζερ.

● Γιατί θεωρεί ότι ο ΟΤΕ έχει ανάγκη από σύγχρονη τεχνογνωσία.

● Γιατί θέλει να προσδέσει τον ελληνικό οργανισμό σε μια εταιρεία με ισχυρή ευρωπαϊκή παρουσία.

Υπάρχει βάση, αλλά και αντίλογος σοβαρός σε όλα αυτά τα επιχειρήματα. Η Ελλάδα έχει πράγματι διψάσει τόσο πολύ για σοβαρή ξένη επενδυτική παρουσία, που η έλευση της Deutsche Τelekom, έστω και με τις συνθήκες που έγινε, μέσω ΜΙG, να δείχνει ευπρόσδεκτη. Οι ελληνικές δημόσιες επιχειρήσεις έχουν πράγματι υποφέρει πολύ από κομματικές παρεμβάσεις, που η απεξάρτησή τους να φαντάζει σε κάποιους σαν ελπιδοφόρα προοπτική. Και η ελληνική τηλεπικοινωνιακή αγορά έχει πράγματι καθυστερήσει τόσο από πλευράς τεχνολογικής εξέλιξης, που η προοπτική να αποκτήσει γερμανικές τεχνολογικές προδιαγραφές να αποτελεί ανέλπιστο θαύμα.

Όλες αυτές οι προσδοκίες, όμως, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επαληθευθούν, ενώ άλλοι κίνδυνοι ελλοχεύουν. Διατυπώνονται φόβοι, για παράδειγμα, ότι η Deutsche Τelekom θα χρησιμοποιήσει την ισχυρή θέση του ΟΤΕ στα Βαλκάνια για να εμπεδώσει τη γερμανική παρουσία, εξασθενίζοντας την ελληνική. Η πιθανότητα να γίνει ο ΟΤΕ μια κουκίδα στον χάρτη της μεγάλης γερμανικής εταιρείας, που θα υποβαθμίζεται σταδιακά, προκαλεί ανησυχία. Και βεβαίως υπάρχει το θέμα του μέλλοντος των εργαζομένων, καθώς και το μείζον ίσως ζήτημα της τιμολογιακής πολιτικής που θα ακολουθήσει η γερμανική εταιρεία. Αν οι Έλληνες καταναλωτές πληρώσουν ακριβά τη νέα άφιξη, το όποιο όφελος εκμηδενίζεται.

Για πολλούς εξάλλου, το Δημόσιο μπορεί να είναι καλός μάνατζερ, αν το αποφασίσει. Το έδειξε το παράδειγμα της Cosmote.

Πέρα απ΄ όλα τα παραπάνω, υπάρχει και το θέμα της διαδικασίας και του ανύπαρκτου οικονομικού οφέλους από την πώληση αυτή. Εν πάση περιπτώσει, αν θέλαμε να πουλήσουμε, γιατί να αφήσουμε το κέρδος να το εισπράξει κάποιος άλλος και όχι το Ελληνικό Δημόσιο. Γιατί να δοθεί το καλύτερο ασημικό της οικογένειας για 400 εκατ. ευρώ;