ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι απεργίες

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γιάννης Παλαιορούτας, Κερκύρας 13, Μελίσσια, γράφει:

«Όλοι ομολογούμε πως το δικαίωμα στην απεργία είναι αναφαίρετο. Το επικαλούμεθα σαν εξορκισμό, για να προσθέσουμε αμέσως μετά ότι αναφαίρετο επίσης είναι και το δικαίωμα στη δουλειά και ότι κανείς δεν πρέπει να μας εμποδίζει. Στην πράξη όμως είδαμε ότι κάτι δεν πάει καλά: οι απεργίες κηρύσσονται παράνομες (χωρίς καμιά συνέπεια για τους “παρανομούντες”), εμποδίζονται όσοι θέλουν να πάνε στις δουλειές τους, μεγάλες κοινωνικές ομάδες γίνονται όμηροι των απεργών και χιλιάδες μεροκάματα πάνε χαμένα (αν και πολλές φορές έχουμε δει μεροκάματα των απεργών για τις ημέρες απεργίας τους να καταβάλλονται εξ ολοκλήρου!).

Η απεργία (απέχω από έργο, κατεβαίνω σε αγώνα) ήταν κάποτε πράξη απόγνωσης και ο εκβιασμός και η πίεση που ασκούσε στον εργοδότη και νόμιμα ήταν και αποτελεσματικά. Σιγά σιγά όμως, καθώς σκλήρυναν και οι δύο πλευρές (εργαζομένου- εργοδοσίας), αποχωρίστηκε η απόγνωση από τον εκβιασμό! Η μεν απόγνωση παρέμεινε, ενώ ο εκβιασμός- και σε μετεξέλιξη η “κατάληψη”- βρήκε πρόσφορο έδαφος στις τάξεις εκείνες που μπορούσαν να τον ασκήσουν και να έχουν πετύχει έως τώρα- χαλάλι τους- αξιόλογες εισοδηματικές βελτιώσεις, και από σπόντα να κερδίζουν ψίχουλα και οι υπόλοιποι. Έτσι, έχουμε φτάσει σήμερα η απεργία να είναι προνόμιο μόνο των τάξεων που ευημερούν και έχουν την αντοχή να στερηθούν κάτι για λίγο μέχρι να πετύχουν το περισσότερο. Απεργούν οι τάξεις που έχουν την ευχέρεια να κατεβάζουν τους διακόπτες, να μας πνίγουν στα σκουπίδια, να κόβουν την Ελλάδα στη μέση, να δημιουργούν κυκλοφοριακά εμπόδια όπου μπορούν (όπως τα ταξί στις αφετηρίες των λεωφορείων), να μας καθηλώνουν αταξίδευτους, να αφήνουν τους αρρώστους αβοήθητους…

Σε απόγνωση οι συνταξιούχοι. Σε απελπισία οι εμποροϋπάλληλοι και άλλες μικρές κοινωνικές τάξεις. Πώς να πιέσουν; Πώς να εκβιάσουν;

Μόνη ελπίδα και σωτηρία το “κοινωνικό κράτος” που θα σκύψει με στοργή πάνω από τα προβλήματα του πολίτη… Α, έχουμε και τις συνδικαλιστικές ενώσεις… Όμως, τι λέω; Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;».

Ο Πάνος Γριζιώτης, Νέα Σμύρνη, τηλ. 210-9339.413, γράφει:

«Αγαπητέ Λευτέρη, Διαβάζοντας τις “Ματιές” (8-9 Μαρτίου), απόρησα που γράφεις ότι δεν θυμάσαι τίποτα για τους χαρταετούς που λέγαμε “Σμυρνάκια”. Εμείς, τα προσφυγόπουλα της δεύτερης γενιάς, με αυτά μεγαλώσαμε. Και μέχρι σήμερα, στα 85, κάθε Καθαρά Δευτέρα “Σμυρνάκι” πετάω και προσπαθώ να το μάθω και στα εγγόνια μου. Είναι ο καλύτερος χαρταετός, με πολλά τσαλίμια, για να κατεβάζεις τους άλλους όταν κάνεις αερομαχία».