Βγάζουν χρυσάφι από παλιοσίδερα

Όταν το 1997 άρχισε να στήνεται η επιχείρηση «Ανακύκλωση- Χυτήρια Λέσβου» στην περιοχή της Μόριας στη Μυτιλήνη, με μοναδικό αντικείμενο την ανακύκλωση στερεών αντικειμένων, πολλοί θεώρησαν τρελούς την κ. Τέτα Σαμιώτη και τον αδελφό της Νίκο.

Νοικοκυρά η κ. Σαμιώτη, οδηγός ταξί ο αδελφός της, αποφάσισαν το 1997 να κάνουν μια νέα αρχή, στήνοντας μια επιχείρηση πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής, αφού έπρεπε να επενδύσουν… στα σκουπίδια. Σήμερα έπειτα από 11 χρόνια, η προσπάθειά τους αρχίζει πλέον να αποδίδει καρπούς, αφού η νομοθεσία που επιβάλλει την εναλλακτική διαχείριση στερεών αποβλήτων, αλλά και η εμπέδωση της ανάγκης για ανακύκλωση από τους πολίτες έχει συμβάλει

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 11 ΧΡΟΝΙΑ

μία νοικοκυρά και ένας οδηγός ταξί έστησαν την πρότυπη μονάδα ανακύκλωσης στη Μυτιλήνη

στο να αυξηθεί κατακόρυφα το αντικείμενο της δουλειάς τους. Μόνο το 2007 η επιχείρηση επεξεργάσθηκε πάνω από 3.000

τόνους στερεών αποβλήτων όλων των ειδών, από ένα φορητό CD player μέχρι ηλεκτροπαραγωγικές μηχανές της ΔΕΗ! Η αρχική ιδέα
«Αρχίσαμε αυτήν την οικογενειακή επιχείρηση έπειτα από παρότρυνση του συζύγου μου ο οποίος είναι φυσικός στο επάγγελμα. Είχε σπουδάσει στην Ιταλία και είδε δει πόσο πολύ είχαν αναπτυχθεί τότε τέτοιου είδους επιχειρήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος. Στη χώρα μας τότε δεν υπήρχε τίποτα. Εμείς όμως είπαμε να κάνουμε αυτή την προσπάθεια, βλέποντας στο μέλλον», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Σαμιώτη. Το εύκολο κομμάτι αυτής της προσπάθειας ήταν όπως φάνηκε η εξασφάλιση χρηματοδότησης, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες.

«Ως καινοτόμος δραστηριότητα με αντικείμενο την προστασία του περιβάλλοντος αμέσως χρηματοδοτηθήκαμε από το πρόγραμμα Leader. Εμείς όμως τότε πραγματικά περπατούσαμε στα τυφλά», λέει η κ. Σαμιώτη, η επιχείρηση της οποίας είναι μία από τις έξι που λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα στον χώρο της ανακύκλωσης στερεών αποβλήτων και η μοναδική επιχείρηση στο Αιγαίο. Τα δυο αδέλφια ξεκίνησαν από το μηδέν μια επιχείρηση, τότε που η ανακύκλωση ήταν άγνωστη λέξη για τους περισσότερους, ενώ στα στενά όρια ενός νησιού δεν σήμαινε απολύτως τίποτα.

Η προσπάθεια
«Δεν κρύβω ότι τα πρώτα χρόνια είχαμε απογοητευτεί. Πολλές φορές σκεφτήκαμε να τα παρατήσουμε, δεν μπορούσαμε όμως να κάνουμε πίσω. Είχαμε πάρει τον εξοπλισμό, είχαμε διαμορφώσει τον χώρο, είχαμε επενδύσει τις οικονομίες μας εκεί. Βρεθήκαμε στα βαθιά και έπρεπε να κολυμπήσουμε». Άρχισαν σεμινάρια, επισκέψεις σε τέτοιου είδους εγκαταστάσεις άλλων πόλεων, προκειμένου να ενημερωθούν για την ανακύκλωση και να βρουν τρόπους να στηρίξουν την προσπάθειά τους. Τα δύο αδέλφια εξασφάλιζαν με δυσκολία πρώτη ύλη, αλλά και στη συνέχεια αντιμετώπισαν πρόβλημα στη διάθεση του υλικού από την ανακύκλωση.

Στην αρχή έπρεπε να βρουν άχρηστα αντικείμενα για επεξεργασία. Καθώς η δραστηριότητά τους ήταν άγνωστη στο νησί, χρειάστηκε οι ίδιοι να γυρίζουν από περιοχή σε περιοχή και να συλλέγουν μικρά και μεγάλα πεταμένα αντικείμενα. Στην πορεία άρχισαν συνεργασία με «γυρολόγους» της περιοχής, οι οποίοι πήγαιναν εκεί τα αντικείμενα που μάζευαν από τα σκουπίδια ή τους δρόμους, έναντι αμοιβής φυσικά.

Και μπορεί στην αρχή στη μάχη της ανακύκλωσης να ήταν μόνον οι δυο τους, σήμερα, όπως διαπιστώνουν τα αδέρφια, πολλοί είναι οι πολίτες που πηγαίνουν μόνοι τους εκεί τα άχρηστα αντικείμενά τους. «Αρχίζει πλέον ο κόσμος να είναι όλο και πιο ενημερωμένος για τη σημασία της ανακύκλωσης και πιο ευαισθητοποιημένος για την ανάγκη να κάνουμε κάτι όλοι ώστε να προστατεύσουμε το περιβάλλον μας».
Καθαρό μέταλλο από παλιά αυτοκίνητα

ΤΟ ΠΡΩΤΟ αντικείμενο που άρχισε να επεξεργάζεται η επιχείρηση ήταν το μέταλλο. Σε συνεργασία με τεχνίτες και γλύπτες εντός αλλά και εκτός Λέσβου, αναζήτησαν τρόπους επαναχρησιμοποίησης του λειωμένου μετάλλου. Έτσι άρχισαν να φτιάχνουν διακοσμητικά από ανακυκλωμένο μέταλλο. Αυτό όμως δεν έφερνε έσοδα στην επιχείρηση, που έπρεπε να μπει πιο βαθιά στο κομμάτι της ανακύκλωσης.

Η θεσμοθέτηση της ανακύκλωσης αυτοκινήτων τους άνοιξε νέους δρόμους. Προμηθεύτηκαν ειδικό πολυμηχάνημα για την απορρύπανση αυτοκινήτων. Τα παλιά αυτοκίνητα απορρυπαίνονται πλήρως, αφού αφαιρούνται οι μπαταρίες, τα λάδια, τα καύσιμα που είναι άκρως επικίνδυνα για το περιβάλλον, καθώς επίσης και τα πλαστικά και το σαλόνι. Στο τέλος μένει ένας μεταλλικός σκελετός, ο οποίος συμπιέζεται σε ειδική πρέσα μετάλλων και μετατρέπεται σε μεταλλικό κύβο. Το συμπιεσμένο πλέον μέταλλο στέλνεται στην Αθήνα για ειδική επεξεργασία.