Το πνεύμα του τόνου

Η κούκλα

Στα αρχαία χρόνια που ήμουν παιδάκι, θυμάμαι στην πατρίδα μου πριν από το Σάββατο του Λαζάρου να γυρνούν παιδιά στις γειτονιές κρατώντας πάνινες κούκλες που παρίσταναν τον Λάζαρο και να λένε τα κάλαντα. Οι κούκλες ήταν παραγεμισμένες με πριονίδι ή άχυρα και με χρωματιστά μολύβια ζωγραφισμένα τα μάτια, το στόμα, η μύτη, τα μαλλιά και τα δάχτυλα. Τέσσερις μέρες ήταν ήδη πεθαμένος ο Λάζαρος όταν το έμαθε ο φίλος του Ιησούς, ο οποίος έτρεξε και τον ανάστησε μ΄ εκείνο το περιλάλητο (που μας καταδιώκει ακόμη)

«Δεύρο έξω».

Έκτοτε, μας λέει η παράδοση, δεν ξαναγέλασε ο Λάζαρος από τον πόνο του για όσα είδε «εκεί κάτω».

Φαίνεται δεν είχε δει πολλά όσο ζούσε (και ζούμε) «εδώ πάνω». Ο συγγραφέας Ο΄Νιλ έγραψε το έργο «Ο Λάζαρος γέλασε». Το θυμάμαι στη σειρά του Γκοβόστη σε μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου. Ευκαιρία να το αναζητήσω.

Τα κάλαντα του Λαζάρου στη Σύρα ακόμη ακούγονται:

«Πού ΄σουν Λάζαρε, πού είναι η φωνή σου/ που σε γύρευε η μάνα και η αδελφή σου./ Ήμουνα στη γη, στη γη χωμένος/ κι από τους νεκρούς νεκρούς αποθαμένος».

Ωραία, παλιά λόγια, ωραία έθιμα, άσχημα και δύσκολα χρόνια.

Καλό Πάσχα!