Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πάσχουμε από αναπηρία – στην αντίληψη

Άπαξ και το κάνεις το λάθος και στραβοπατήσεις και σπάσεις το πόδι σου, τέρμα η τέχνη. Διότι τούτη εδώ η πόλη δεν σου επιτρέπει ούτε ένα σινεμά να πας- και μετά μιλάμε για κρίση.

Παίρνεις τον γύψο σου και τις πατερίτσες και ξεκινάς να δεις μια ταινία σε κεντρικό κινηματογράφο των Αθηνών. Αμ, πώς! Διότι για να φτάσεις στην αίθουσα θα πρέπει πρώτα να τραγουδήσεις «πέντε πέντε δέκα, δέκα δεκαπέντε κατεβαίνω τα σκαλιά». Με την πατερίτσα κομματάκι δύσκολο.

Ασανσέρ έχετε; Ράμπα μήπως; «Όοοοχι» είναι η επωδός (όχι του προαναφερθέντος άσματος, αλλά των αιθουσαρχών). «Δυστυχώς το κτίριο είναι παλιό και δεν υπάρχει δυνατότητα» είναι η ευγενικότερη απάντηση που μπορεί να πάρει κάποιος. Διότι κατά τα άλλα εισπράττεις ένα ξερό «όχι» στις επτά από τις εννιά αίθουσες και τελειώνει η υπόθεση. Τι να πουν και οι συμπολίτες μας με μόνιμες αναπηρίες, που τα ζουν χρόνια τώρα στο πετσί τους…

Πού πας, σου λέει ο αιθουσάρχης, με το σπασμένο πόδι και τις πατερίτσες; Κάτσε στον καναπέ σου, νοίκιασε ένα DVD, φάε την πίτσα σου και άμα θες καινούργια ταινία κατέβασέ την από το Ίντερνετ. Ε, τώρα, άμα θες να βγεις έξω να πάρεις και τον αέρα σου; Τον εξοπλισμό- ήτοι τις πατερίτσες- τις έχεις. Άντε στα φανάρια να βγάλεις και μεροκάματο.

Φοίβη
Κολοπετινίτσα, αγάπη μου

Αγαπητή Φοίβη, Ως προς το θέμα «Μακεδονία», να κι άλλη πρόταση, που ίσως περιμένει η κ. Μάρα (9 Απριλίου, με το γουστόζικο σχόλιό σας «Διαφθύρομ, μάνα μ΄, διαφθύρομ»). Η πρόταση είναι: Μακεδοσλαβία (και ο κάτοικος Μακεδοσλάβος). Αν δεν θέλουν το FΥRΟΜ ή ακόμα και το «Δημοκρατία των Σκοπίων» έχει προταθεί αυτή, η πιο εύχρηστη ονομασία, από καιρό μάλιστα («ΤΑ ΝΕΑ», στήλη Βοκκάκιου 6/12/1992, αλλά και από τη δική σας στήλη στις 9/3/2005).

Μακεδοσλαβία, λοιπόν.

Ευχαριστώ, φιλικά, Νίκανδρος, Νέα Ελβετία Επειδή μας έχουν πρήξει με το ονοματάκι των Σκοπίων για να κάνουν το κομμάτι τους και για να μη βλέπουμε το χάλι μας και την κατάφωρη καταστρατήγηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, αγαπητέ Νίκανδρε, δεν τη βγάζουν και Κολοπετινίτσα;

Να ησυχάσουμε πια…


«Ταξίδι» στην ξηρασία

Αγαπητή μου κ. Φοίβη, καλημέρα Συμβαίνει συχνά να διαλογίζομαι με τον εαυτό μου: «Τώρα είσαι κι ύστερα από λίγο ή πολύ δεν θα υπάρχεις. Τώρα μιλάς. Ύστερα από λίγο θα μιλούν για λίγο και με λίγα λόγια, λίγοι άνθρωποι για σένα. Και σιγά σιγά θα ξεχαστείς.

Ένας ήχος είσαι. Δυνάμωσες για λίγο, ακούστηκες μόνο στους διπλανούς σου, έγινες θρήνος και κατέληξες τίποτε…».

Στο «τελευταίο» ταξίδι του ανθρώπου αναφέρεται το περιστατικό που συνέβη στην Αμερική και έλαβε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μόλις έφτασε, αλλά πού;». Ένα ζευγάρι Αμερικανών αποφάσισε να πάει διακοπές στη Φλόριντα που είχε ζέστη, για να ξεφύγει από το κρύο της Αλάσκας όπου ζούσε.

Κανόνισαν να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο όπου είχαν περάσει και τον μήνα του μέλιτος, αλλά είχαν πολλές υποχρεώσεις και θα ταξίδευαν χώρια. Ο άντρας θα έφτανε Τετάρτη και η γυναίκα Πέμπτη.

Φτάνει ο άντρας στο ξενοδοχείο, πηγαίνει στο δωμάτιό του και βλέπει ότι τώρα πια υπάρχει εκεί και υπολογιστής και Ιnternet και αποφασίζει να κάνει μια έκπληξη και να στείλει e-mail στη γυναίκα του.

Κάνει όμως ένα λάθος στη διεύθυνση και το e-mail πηγαίνει σε μια άλλη διεύθυνση, στο Χιούστον του Τέξας, σε μια γυναίκα που μόλις είχε γυρίσει από την κηδεία του άνδρα της και τσέκαρε τα μηνύματα που έλαβε στον υπολογιστή της από φίλους και συγγενείς. Μόλις διαβάζει το πρώτο, πέφτει λιπόθυμη. Ο γιος της μπαίνει στο δωμάτιο, τη βλέπει πεσμένη στο πάτωμα, προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε, κοιτάζει την οθόνη του υπολογιστή και διαβάζει:

«Προς: την αγαπημένη μου γυναίκα Θέμα: Έφτασα!

Ξέρω πως εκπλήσσεσαι που παίρνεις email από μένα. Έχουν υπολογιστές πλέον εδώ κάτω και σύνδεση με Ιnternet και μπορείς να στείλεις όπου θέλεις.

Μόλις έφτασα και μπήκα μέσα. Όλα είναι έτοιμα και για σένα που θα έρθεις αύριο. Ανυπομονώ να σε δω. Ελπίζω να έχεις το ίδιο καλό ταξίδι με εμένα. Έχει πολλή ζέστη εδώ κάτω».

Ιστοριούλα χαριτωμένη. Έχει σχέση με ένα «ταξίδι». Ένα «ταξίδι» προς την αιωνιότητα, που όλοι θα το κάνουμε αργά ή γρήγορα.

Με εκτίμηση, Βασ. Παλαμηδάς, Βόλος Μου θυμίσατε με όλα αυτά, μέρες που είναι, αγαπητέ Βασίλη, στίχους του αξέχαστου ποιητή τού «Αντισταθείτε» Μιχάλη Κατσαρού, τόσο ταιριαστούς στην (ελληνική) αλαζονεία των καιρών: «Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-/ Δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω./ Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου/ ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες./ Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος/ χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες…». Και κατέληγε σαν να ήξερε: «Μην αμελήσετε./ Πάρτε μαζί σας νερό./ Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία».