Τέλος τα DVD – ζήτω τα αξεσουάρ

«Άνοιξα το πρώτο μου βιντεοκλάμπ το 1985, προτού εμφανιστούν τα ιδιωτικά κανάλια. Τότε αυτά τα καταστήματα είχαν πέραση, μια και το βίντεο ήταν η πιο φθηνή μορφή διασκέδασης» λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξανδρος Δαβίλας, πρόεδρος του Σωματείου Βιντεοκλάμπ Ελλάδος. Σε ελάχιστο διάστημα έγιναν η απόλυτη μόδα.

Φύτρωναν σαν τα μανιτάρια σχεδόν σε κάθε γειτονιά και μέχρι το 1991 είχαν φτάσει περίπου τα 3.500 πανελλαδικά. Η εμφάνιση της ιδιωτικής τηλεόρασης ήταν η αρχή του τέλους. «Από το 1991 έως το 1998 έκλεισαν τα περισσότερα. Από 3.500 έμειναν γύρω στα 500», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Δαβίλας.

Παρ΄ ότι ο περισσότερος κόσμος θυμάται το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄80 ως τη

ΤΑ ΒΙΝΤΕΟΚΛΑΜΠ

το 1991 ήταν 3.500 σε όλη την Ελλάδα, ενώ επτά χρόνια μετά είχαν απομείνει μόνο 500

χρυσή εποχή των βιντεοκλάμπ, ο πρόεδρος του σωματείου υποστηρίζει πως «κατά τη μεταβατική περίοδο από τη βιντεοκασέτα στο DVD υπήρξε η πραγματική ακμή». Προσθέτει μάλιστα ότι «από το 2000 έως και το 2002 από 500 που είχαν μείνει, λειτούργησαν πάλι 3.500».

Οι ιδιοκτήτες βιντεοκλάμπ ξαναζούν περίοδο ύφεσης από το καλοκαίρι του 2004. Ο αριθμός των καταστημάτων φθίνει προοδευτικά και έχουν φτάσει περίπου σε 2.500. Μόνο που αυτή τη φορά δεν νιώθουν καθόλου αισιόδοξοι για το μέλλον: «Δεν βλέπω να κρατάμε πάνω από 2- 3 χρόνια. Δυστυχώς, ο ανταγωνισμός είναι πολύ πιο έντονος πλέον. Η αγορά του προϊόντος που πουλάμε έχει εκφυλιστεί και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη», δηλώνει ο κ. Δαβίλας.

Τις δεκαετίες 1980 και 1990 άνθησαν και τα «ηλεκτρονικά» ή «ουφάδικα», στην αργκό των τότε νέων, όπου μπορούσε κανείς να παίξει το αγαπημένο του βιντεοπαιχνίδι. Πολλοί από τους σημερινούς 30ρηδες θυμούνται τις ατελείωτες ώρες που περνούσαν μπροστά στις παιχνιδομηχανές και έψαχναν δεκά ρικα, εικοσάρικα και πενηντάρικα για να τελειώσουν την πίστα.

Ο Τάσος Παχνέλης, 30 ετών σήμερα, αναπολεί με νοσταλγία τα απογεύματα με τους φίλους του στα ηλεκτρονικά: «Πηγαίναμε στον “Σπύρο” στην Καισαριανή- σε κάθε σχεδόν γειτονιά υπήρχε και ένα. Ήταν μια προσφυγική μονοκατοικία διαμορφωμένη κατάλληλα, είχε ξύλινα ποδοσφαιράκια και παιχνιδομηχανές». Με τη λειτουργία των Ίντερνετ καφέ και την εξέλιξη της τεχνολογίας στα βιντεοπαιχνίδια, η παρακμή των «ουφάδικων» ήταν απλώς θέμα χρόνου.

Μεγάλη μόδα στη διασκέδαση, τη νυχτερινή αυτή τη φορά, των Ελλήνων τη δεκαετία του ΄90 ήταν τα λεγόμενα ελληνάδικα, τα κλαμπ με αποκλειστικά ελληνική μουσική. Η πτώση τους άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του ΄90. Ήδη από το πρώτο τρίμηνο του 1999 οι πωλήσεις δίσκων ελληνικού ρεπερτορίου έπεσαν κατά 50%. Η μόδα είχε παρέλθει. Αυτό έγινε εμφανές και στο πρόγραμμα των ελληνάδικων, τα οποία άρχισαν να παίζουν και ξένα τραγούδια, τουλάχιστον στο μισό πρόγραμμα της βραδιάς προκειμένου να προσελκύσουν κόσμο. Βέβαια, ελληνάδικα συνεχίζουν να λειτουργούν μέχρι και σήμερα, αλλά στην πρωτεύουσα δεν ξεπερνούν τα δέκα. Κάτι από το χαμένο μεγαλείο τους διατηρούν στη Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχουν γύρω στα 30.
Χρυσές δουλειές για γυναικεία αξεσουάρ και περιποίηση

ΣΑΛΟΝΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ των άκρων, ή μανικιούρπεντικιούρ και καταστήματα με γυναικεία αξεσουάρ, δηλαδή κοσμήματα, φουλάρια, τσάντες, τα οποία ξεφυτρώνουν συνεχώς στους εμπορικούςκαι μη- δρόμους της πόλης.

Η Δέσποινα Σπυρηλιώτη διατηρεί κατάστημα αξεσουάρ στο κέντρο της Αθήνας εδώ και πέντε χρόνια. Όπως λέει, «η ιδέα έπεσε στο τραπέζι όταν άρχισαν να πρωτοεμφανίζονται μαγαζιά τέτοιου είδους, μιας και είχαμε μια σχετική βιοτεχνία. Ήταν όντως καλή εμπορική κίνηση και παρά την κρίση που κατά καιρούς περνάει η αγορά, συνεχίζουμε να έχουμε δουλειά. Ο κόσμος συνεχίζει να ψωνίζει μικροπράγματα, τα οποία δεν προκαλούν μεγάλη επιβάρυνση στον προϋπολογισμό τους». Η Μαρία Καραϊσκάκη είναι δέκα χρόνια στον χώρο της αισθητικής και πέρυσι άνοιξε το δικό της ανακαινισμένο χώρο. Όπως τονίζει, τα σαλόνια ομορφιάς και νυχιών πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς και ως οικονομικές πρωτοβουλίες αποδίδουν, ενώ πολλές επιχειρήσεις στον χώρο κάνουν και franchise.