Αυλαία στην κατάθλιψη

«Η δραματοθεραπεία μού έδωσε πίσω το μυαλό μου» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Σοφία Φρίμαν. «Γνώρισα τον άντρα μου όταν υπηρετούσε στην Ελλάδα και προσπαθούσαμε δέκα χρόνια να κάνουμε παιδί. Τα καταφέραμε και τρία χρόνια μετά τον έχασα από ανακοπή καρδιάς, ήταν μόλις 44 ετών.

Ήταν δύσκολα, αλλά θα μπορούσα να το ξεπεράσω, αν δεν χτυπούσε ο καρκίνος αμέσως μετά τη μικρότερη αδελφή μου, η οποία δεν άντεξε ούτε ένα χρόνο». Ό λα αυτά την οδήγησαν στην κατάθλιψη, μετά στα φάρμακα και στο τέλος στη δραματοθεραπεία. Τρία χρόνια στις ΗΠΑ και δύο στην Ελλάδα.

«Ο ασθενής μιλάει σα να υποδύεται έναν ρόλο. Σα να ήταν κάποιος άλλος, αλλά δρα με τη δική του προσωπική αλήθεια και ιστορία»

ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

εντοπίζουν την αιτία του προβλήματός τους υποδυόμενοι κάποιον ρόλο σε ελεύθερο σενάριο, που τους βοηθά να κάνουν αναδρομή στο παρελθόν

εξηγεί η κ. Δήμητρα Σταύρου, ψυχολόγος δραματοθεραπεύτρια και μέλος Δ.Σ. Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών Ελλάδας. «Αυτογνωσία»
Σύμφωνα με ψυχιάτρους και ψυχολόγους, η δραματοθεραπεία έχει γρήγορα θεραπευτικά αποτελέσματα επειδή παράγει συναισθήματα τα οποία λειτουργούν «σαν γέφυρες αυτογνωσίας και επεξεργασίας του ψυχισμού». «Η μέθοδος της δραματοθεραπείας εφαρμόζεται σε ψυχωσικούς, νευρωσικούς, εξαρτημένους, άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά και σε υγιείς ανθρώπους που θέλουν να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους και να εξελίξουν την επικοινωνία τους και τη σωματική τους έκφραση» υποστηρίζει ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Κρασανάκης. «Παρακολούθησα τις συνεδρίες για εκπαιδευτικούς λόγους και βρέθηκα να λύνω δικά μου προσωπικά ζητήματα», λέει η κ. Χριστιάνα Ιορδάνου, ψυχολόγος με μετεκπαίδευση στη δραματοθεραπεία. «Θεωρώ ότι βοηθάει σημαντικά τόσο στη συμβουλευτική των γονέων όσο και στα παιδιά με προβλήματα». Σήμερα εργάζεται στο Νοσοκομείο Παίδων συντονίζοντας ομάδες δραματοθεραπείας για παιδιά.

Στον ΟΚΑΝΑ
«Σπούδασα νοσηλεύτρια και έκανα μεταπτυχιακό στη δραματοθεραπεία» λέει η κ. Βίκυ Βάββα. «Εργάζομαι τώρα στον ΟΚΑΝΑ και συντονίζω μια ομάδα δραματοθεραπείας. Συμμετέχουν συνήθως 4 με 6 άτομα και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Πιστεύω ότι βοηθάει πολύ στην έκφραση των συναισθημάτων και των σκέψεων αλλά και στην αναδρομή στο παρελθόν του κάθε ασθενούς, ώστε να εντοπιστεί γρηγορότερα η γενουσιουργός αιτία του προβλήματός τους».

«Ακολουθώντας τις γενικές γραμμές ενός σεναρίου, ουσιαστικά αυτοσχεδίαζα και παράλληλα αναπαρήγα τραυματικές και όμορφες εμπειρίες. Γνωρίζοντας ότι δεν είναι πραγματικό αλλά φανταστικό αυτό που συμβαίνει κατάφερα να πάρω αποστάσεις από το πρόβλημα. Ο θάνατος των δύο αγαπημένων μου προσώπων ήταν ένα αληθινό τραγικό γεγονός και το εύρος των συναισθημάτων μου γι΄ αυτό μεγάλο. Όμως εξαντλήθηκαν. Έπρεπε να τελειώσει η θλίψη, έπρεπε να σταματήσω να νιώθω σαν να πεθαίνουν κάθε μέρα. Έπρεπε να βγω από το πρόβλημα και να το δω από κάποια απόσταση για να γράψω το τέλος» λέει η κ. Φρίμαν. «Η ψυχοθεραπεία μέσω δράματος», εξηγεί ο ψυχίατρος κ. Κρασανάκης που εφαρμόζει τη μέθοδο αυτή 14 χρόνια στην Ελλάδα, «είναι μια μορφή θεραπείας που αξιοποιεί τις θεατρικές τεχνικές και μεθόδους. Κύριο εργαλείο της η έννοια της μεταφοράς, πώς δηλαδή ένα γεγονός ζωής μεταφέρεται σε μια σκηνοθετημένη και φωταγωγημένη δράση και πώς αυτή η δράση στη συνέχεια αξιοποιείται και βοηθά στην ψυχική αλλαγή του ατόμου που συμμετέχει στη θεραπευτική διαδικασία».

Η διάρκεια της συνεδρίας κυμαίνεται από μιάμιση μέχρι δύο ώρες και μπορεί να είναι είτε ατομική είτε μικρών, μεσαίων και μεγάλων ομάδων.


Και κατά του Αλτσχάιμερ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ήταν γνωστή η σχέση ανάμεσα στη δραματική έκφραση και στη θεραπευτική διαδικασία. Ως όρος πάντως εμφανίστηκε πρώτη φορά στην Αγγλία τη δεκαετία του 1940 από τον Πίτερ Σλέιντ και οργανώθηκε στις δεκαετίες του ΄60 και ΄70 με την ενεργό συμμετοχή της Σου Τζένιγκς. Σήμερα έχει αναπτυχθεί ως μέθοδος ψυχοθεραπείας, ιδιαίτερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία, όπου οι δραματοθεραπευτές εργάζονται σε σχολεία για την αντιμετώπιση μαθησιακών προβλημάτων, σε κέντρα ψυχικής υγείας, σε νοσοκομεία, φυλακές και ομάδες εξαρτημένων ατόμων, ενώ εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια για την καταπολέμηση της νόσου του Αλτσχάιμερ και της άνοιας με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα.