[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το χρώμα της φράουλας

Η αντινομία ανάμεσα στο «εθνικό» και το «ταξικό» βασανίζει την ελληνική αντιπολίτευση. Η πολιτική διαμάχη για τον ΟΤΕ είναι ενδεικτική της προσπάθειας υπεκφυγής των τριών κομμάτων στα αριστερά της Ν.Δ.: Αν για όλα φταίει το διεθνές μεγάλο κεφάλαιο, οι έννοιες του «εθνικού» και του «ταξικού» γίνονται περισσότερο συμβατές. Επίσης, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ έδωσε στην ελληνική Αριστερά μια καλή ευκαιρία ασκήσεων εθνικοφροσύνης σε συνδυασμό με την καταγγελία του ξένου παράγοντα. Η Αλέκα Παπαρήγα έφτασε στο σημείο να υιοθετήσει ακροδεξιά ρητορική, μιλώντας για ξενοκίνητες μεθοδεύσεις δημιουργίας στην Ελλάδα «κόμματος μεταναστών». Αυτή την ντροπή για το ΚΚΕ ήρθε κάπως να ξεπλύνει η παρουσία στελεχών του σε περιοχές της Ηλείας όπου οι μετανάστες ζουν και εργάζονται υπό συνθήκες δουλοπαροικίας, που κάνουν τις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής να φαντάζουν μεσοαστικά προάστια. Οι άνθρωποι δεν ζητούν καν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Ζητούν το ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη. Για την απανθρωπιά και την ακραία εκμετάλλευση, τα στελέχη του ΚΚΕ κατηγορούν τους «μεγαλοτσιφλικάδες» (οι οποίοι, πάντως, ακόμα και κατά την παραδοχή του ΚΚΕ, είναι Έλληνες με βούλα). Όμως, αυτή δεν είναι όλη η αλήθεια. Υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα που αφορά την ελληνική κοινωνία συνολικά, και ειδικότερα σχετίζεται με την «απασχόληση» των μεταναστών σε ολόκληρη την ελληνική ύπαιθρο. Πάλι καλά που ο Συνασπισμός κατέθεσε μια ερώτηση στη Βουλή για τα συμβαίνοντα στην Ηλεία. Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί η σιωπή του ΠΑΣΟΚ, που θεωρητικά είναι ευαίσθητο σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής. Στη συζήτηση για τα αγροτικά ζητήματα την περασμένη Παρασκευή ο πρόεδρος του Κινήματος μίλησε καθαρά «εθνικά». Η υπεράσπιση του Έλληνα αγρότη άφησε στο περιθώριο τους λούμπεν μετανάστες της υπαίθρου. Όσο για τους τοπικούς βουλευτές του κόμματος, ποιούν την νήσσα, διευκολύνοντας την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές να κουκουλώσουν το ζήτημα.

Όπως φαίνεται, για τους αλλοδαπούς εργάτες δεν υπάρχει θέση στη φανταστική «ελληνική τάξη» που αντιμάχεται το ξένο κεφάλαιο. Χειρότερα, δεν υπάρχει θέση στην πραγματική ελληνική κοινωνία, που αρνείται να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη.