Ο Π. Λινάρδος

O λόγος στους αναγνώστες.

Σήμερα, στον διακεκριμένο συνάδελφο, ιστορικό τού αθλητισμού, συγγραφέα και φίλο Πέτρο Λινάρδο, που δικαίως παραπονείται:

«Το προσκλητήριό σου, ζώντων τε και τεθνεώτων, αγαπητών συναδέλφων μ΄ έστειλε σ΄ ένα μακρύ ταξίδι στον Χρόνο. Ωστόσο, κάποιο από τα συρταράκια τής μνήμης μάλλον έχει μαγκώσει, καθώς ξέχασες τον Πέτρο με θητεία 26 ετών στα “ΝΕΑ”, με βαρύ φορτίο ευθύνης: Αθλητικά, δύο ρεπορτάζ υπουργείων, κινηματογραφική κριτική, Ομάδα, Ταχυδρόμος, Οικονομικός κ.λπ.

Έστω. Όσον αφορά τον τίτλο του αρχαιότερου στα “ΝΕΑ”, με σημερινή παρουσία, αυτός είσαι εσύ. Αλλά θα πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι στο μισθολόγιο του Οργανισμού γράφτηκα τον Σεπτέμβριο του 1950 και μέχρι σήμερα, μέσω “Του Βήματος”, συναπτά έτη 58… δικαιούμαι να λέω ότι είμαι ο αρχαιότερος του ΔΟΛ δημοσιογράφος και νυν αθλητικός σχολιαστής στο “ΒΗΜΑ της Κυριακής”. Έτσι κατέρριψα το ρεκόρ για το οποίο καμάρωνε ο Μιχαλάκης Κυριακίδης, δηλαδή τα 50 χρόνια στον Οργανισμό.

Πέραν όλων αυτών που ακουμπούν στη μικρή Ιστορία, που κι αυτή ακουμπά στη Μεγάλη, σου οφείλω χάριτας για δύο σημαντικά προσωπικά για μένα πράγματα. Το ένα ότι σε κάποιο από τα χρονογραφήματά σου, μ΄ εκείνη τη γενναιοδωρία έκφρασης μου απέδωσες τη διάκριση του κρητικού λαϊκού λόγου “Πρεπιά”. Το άλλο ότι κάθε φορά που συναντιόμασταν μου γκρίνιαζες και με επιτιμούσες γιατί δεν γράφω βιβλίο. Σε πληροφορώ, προς τέρψιν και δικαίωσιν, ότι από το 1990 έχω συγγράψει εννέα αθλητικού ιστορικού περιεχομένου βιβλία.

Ένα από αυτά το προλόγισες έξοχα. Για τη δουλειά αυτή έχω τιμηθεί με το Ολυμπιακό Τρόπαιο 1996 και το έπαθλο Ολυμπία 2005, μαζί με τους Ζαγκ Ρογκ και Γλύκατζη-Αρβελέρ- αν και δεν τα πάω καθόλου καλά με τους ημιαθανάτους της ΔΟΕ- θέλοντας και μη. Σε παρακολουθούμε και σε χαιρόμαστε, γερός και φωτισμένος να είσαι. Εσωκλείω ένα δοκίμιό μου που ίσως σε ξαφνιάσει για τον σαιξπηριστή Βικέλα. Διπλή η σημασία του. Θα δεις.

ΥΓ: Αρχές Μαΐου θα κάνει την εμφάνισή του και το δέκατο βιβλίο μου, “Ο άλλος Βικέλας”».

Ο Κ.Παπανδρέου, Φαραί Πατρών, γράφει: «Αν οι Σκοπιανοί θέλουν να ονομασθεί η χώρα τους Μακεδονία, έχω να τους προτείνω την ονομασία “Δημοκρατία της ιμιτασιόν Μακεδονίας των Σκοπίων”, η οποία λέξη ιμιτασιόν, που σημαίνει απομίμηση, χρησιμοποιείται διεθνώς. Αν όμως δεν τη δεχθούν και συνεχίσουν να επιμένουν στην παράλογη απαίτηση που προβάλλουν, τότε ας δεχθούν την εξής λύση: Ο γεωγραφικός τους χώρος να προσαρτηθεί στην ελληνική επικράτεια. Η θρασύτητα που τους διακρίνει δεν αποκλείεται να τους οδηγήσει να μας πουν ότι η λέξη δημοκρατία είναι σλαβική! Τότε είναι που η διεθνής κοινότητα θα εγερθεί εναντίον τους».