Συνέντευξη

«Ζούμε ανάμεσα σε νταχτιρντί και σε νταπαντούπα»

«Δεν υπάρχουν πια τραγούδια διαμάντια. Δεν υπάρχει τροφοδοσία. Έχει φθάσει στο απροχώρητο η δυστοκία της μουσικής παγκοσμίως» πιστεύει ο Λάκης Παπαδόπουλος
O Λάκης Παπαδόπουλος, με ή δίχως ψηλά ρεβέρ, κάθε τόσο βρίσκει τον τρόπο να είναι μέσα στα μουσικά πράγματα. Και τώρα πάλι προκαλεί αίσθηση συμπράττοντας με τον Δημήτρη Μητροπάνο στο τραγούδι «Της νύχτας τα ηχεία». Ακριβώς 26 χρόνια έπειτα από το θρυλικό «Για να σ΄ εκδικηθώ».

Στιχουργός, συνθέτης, ερμηνευτής με μακρόχρονη πορεία, που διακρίνεται από πολλές συχνά ετερόκλητες συνεργασίες με ανθρώπους του τραγουδιού.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει – εξηγεί- και με τον Μητροπάνο. Η νέα σύμπραξη μαζί του στο τραγούδι του ομότιτλου διπλού CD «Της νύχτας τα ηχεία»- απάνθισμα συνεργασίας μεταξύ άλλων με τους Αρλέτα, Γλυκερία, Δάντη, Δήμου, Διαμάντη, Ρουβά, Πλιάτσικα, Μοσχολιού, Μητσιά, Β. Παπακωνσταντίνου, Πουλικάκο- ήταν τυχαία, λέει. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και την προηγούμενη φορά. «Το κομμάτι το είχα τραγουδήσει και μου είπαν πως είναι καλή ευκαιρία να ξαναβρεθώ με τον Δημήτρη. Έχω την εντύπωση πως κρατά τα σκήπτρα στη μετα-καζαντζιδική Ελλάδα. Είναι απλός άνθρωπος, μεγάλη φωνή, παλικαρίσιος ερμηνευτής. Και είναι ένα από τα λίγα πια ανοιχτά μυαλά. Διάλεξε ένα τραγούδι που κάποιοι άλλοι το είχαν απορρίψει».

ΙΝFΟ

Το διπλό CD «Της νύχτας τα ηχεία» κυκλοφορεί από τη Μinos-ΕΜΙ.

Έχετε δηλώσει εχθρός του νταχτιρντί. Πώς επιλέγετε τους καλλιτέχνες με τους οποίους θα συνεργαστείτε;

Όπως κάθε άνθρωπος, έχω ενοράσεις και ευκολίες για το ποιος μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα ό,τι βγαίνει από μέσα μου. Πάντα μου άρεσε να δημιουργώ εκπλήξεις. Ανέκαθεν μου άρεσε να παντρεύω ετερόκλητα πράγματα. Και ως δηλωμένος εχθρός του τσιφτετελιού και του νταχτιρντί, επιλέγω να παντρεύω ετερόκλητα στοιχεία. Πάντρεψα τον Μαργαρίτη και την Τερέζα με τον «Σημαδεμένο» και το «Οπωσδήποτε». Με το «Διαζύγιο» έκανα παντρειά με την Άντζελα και μένα- τα ΄χε με άλλον τότε η κοπέλα. Αν πετύχει αυτή η κόντρα θα μείνει κάτι που θα συζητιέται για πάντα.

Το τραγούδι «Της νύχτας τα ηχεία» θα μπορούσε να θεωρηθεί συνέχεια του «Για να σ΄ εκδικηθώ»;

Δεν υπήρχε τέτοια διάθεση και δεν θα μπορούσε διότι είναι άλλοι οι δημιουργοί. Έχει την ίδια ατμόσφαιρα. Και σ΄ αυτό πάντως παντρεύονται οι φωνές μας με τον Δημήτρη Μητροπάνο εντελώς ανορθόδοξα.

Είναι αμετακίνητος στις θέσεις του για τη μουσική. «Τα τραγούδια που ακούγονται στα in σκυλάδικα δεν με αφορούν. Όταν οι άλλοι χορεύουν στα τραπέζια εγώ αρχίζω το ατελείωτο χασμουρητό. Νιώθω σαν σε κατ΄ οίκον περιορισμό λόγω της παρέας». Αρνείται να προσαρμοστεί και παραδόξως – με τις τρέχουσες αντιλήψεις της αγοράς λογίζεται ως εναλλακτικός- έχει ρεύμα. «Αγαπώ τη μουσική. Στη ζωή πάντα χρειάζονται οι μειοψηφίες και οι άλλες φωνές με διαφορετικά μυαλά».

Δεν του αρέσει να μασάει τα λόγια του. Ανέκαθεν ήταν έτσι ο Λάκης Παπαδόπουλος. Ντόμπρος. Με τις κουβέντες του ιχνογραφεί μια- πτωτική- πορεία που φαίνεται να διαγράφει η μουσική. «Τα παιδιά πια γράφουν τραγούδια στους ΄΄δρόμους΄΄ του κομπιούτερ. Δεν μπαίνουν στον κόπο να πάνε στο ωδείο. Όλα άγονται και φέρονται από τους dj΄s της εποχής, οι οποίοι έχουν αποκτήσει με το νταπαντούπα κάθε βράδυ ένα κριτήριο ως προς το ποιος ρυθμός ακούγεται στα αχανή κλαμπ. Πλέον έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Ενδεικτικά, ένας από τους σημαντικότερους μουσικολόγους μας, προς κατάπληξή μου, μου ανέφερε προ καιρού ΄΄πάω να ακούσω τον τάδε dj από τη Νέα Υόρκη΄΄. Καταλάβατε; Δεν είπε ΄΄πάνω να ακούσω τον δείνα καλλιτέχνη΄΄. Αν λοιπόν ένας μουσικολόγος άγεται και φέρεται από αυτή τη λογική της μόδας, τότε τι θα πουν τα παιδιά που τον διαβάζουν;» Και τι προτείνετε;
Το ίδιο πράγμα που λέω την τε λευταία δεκαετία: από το δημοτικό να προστεθεί ώρα ακρόασης μουσικής. Καμία σχέση με την κουραστική ωδική που και μένα δεν μου άρεσε ως παιδί, αλλά από αυτήν αργότερα άρχισα να εξασφαλίζω τα προς το ζην. Υπάρχουν πάρα πολλά είδη μουσικής που το παρθένο μυαλό των παιδιών μας εκείνη την ώρα μπορεί να ακούσει από ένα CD player που θα έχει ο δάσκαλος στην έδρα και να ξεφύγει από την παρακμή των γονιών. Προτείνω να συσταθεί ένα συμβούλιο από το υπουργείο Πολιτισμού, από αντικειμενικά εκλεγμένους ανθρώπους της μουσικής οι οποίοι θα καταρτίσουν ένα ρεπερτόριο που θα προάγει την καλαισθησία των παιδιών.

Γιατί να λέμε ότι καταργείται η δημοτική μας μουσική και να μιλούμε για παρακμή, αφού εμείς οι ίδιοι ακούμε δημοτικά τραγούδια κάθε 25η Μαρτίου, όταν νικάμε τους Τούρκους στην τηλεόραση. Ας πούμε στην επιτροπή να διαλέξει εκτός από δημοτικά, ένα καλό τραγούδι του Χατζιδάκι, ένα του Σαββόπουλου, αλλά και των Αττίκ, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Σκαλκώτα, Ξαρχάκου, Μαρκόπουλου, Μούτση, Σπανού, Πλέσσα, ορισμένα χαρακτηριστικά έργα κλασικής μουσικής, αλλά και τζαζ, ρυθμ εν μπλουζ, Βeatles, ΑΒΒΑ, έως και κάποια σημερινά πειραματικά. Για να ενταχθούν τα παιδιά στην κοινωνία με ανοιχτό ορίζοντα εναλλακτικών μουσικών. Μόνον έτσι, πιστεύω, αυτή η γενιά θα αρχίσει να αποδίδει και σιγά σιγά θα ξεφύγει από το νταχτιρντί της φρικτής εποχής μας.


«Δεν υπάρχουν πια τραγούδια διαμάντια»

Κάποτε είχατε μιλήσει για τραγούδια διαμάντια. Σήμερα υπάρχουν;

Σπανίως πια ακούω κάτι εξαιρετικό από το ραδιόφωνο.

Δεν υπάρχει τροφοδοσία. Βλέπεις και στο εξωτερικό σημερινά «χιτ» θυμίζουν επιτυχίες 35ετίας. Πάρτε για παράδειγμα το «Μercy». Μα, πατάει πάνω στο «Chain Οf Fools» του Μπαρτ Μπάκαρα με την Ντάστιν Σπρίνγκφιλντ και την Αρίθα Φράνκλιν. Αλλά και το «Βeggin» του Φράνκι Βάλι, που έχει γίνει του συρμού σήμερα, στην εποχή του ήταν ένα φλιπσάιντ με το οποίο ουδείς είχε ασχοληθεί. Έχει φθάσει στο απροχώρητο η δυστοκία στον χώρο της μουσικής.