Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Έχουμε τη Φράου Χέλγκα μας

Για τη Φοίβη.

Με αφορμή την απόφαση για την απόσυρση του βιβλίου της Έρσης Σωτηροπούλου από τις σχολικές βιβλιοθήκες:

Μπορούμε να χαράξουμε όρια στην Τέχνη; Το ερώτημα διατυπώνεται σε στήλες εφημερίδων, εκπομπές λόγου κ.α., χωρίς απαντήσεις. Τουλάχιστον αστασίαστες. Που να πείθουν την κάθε όχθη για τις αλήθειες της άλλης.

Τώρα, το ίδιο ερώτημα διατυπώνεται με αφορμή μια δικαστική απόφαση για την απόσυρση ενός λογοτεχνικού βιβλίου από τα σχολεία. Χωρίς όμως αυτή τη φορά να λαμβάνεται υπόψη ένα σημαντικό στοιχείο: η ωριμότητα της ελληνικής κοινωνίας να δεχθεί ή να απορρίψει κάτι που δεν προσφέρεται σαν εύπεπτο τηλεοπτικό φρούτο ή ελαφρύ ανάγνωσμα, αλλά σαν ένα έργο τέχνης που προϋποθέτει πνευματικό κόπο, τόσο από τον δημιουργό όσο και από τον αναγνώστη για να προσληφθεί. Και που σήμερα είναι αρκετά υποψιασμένος, για να ξεχωρίσει κάτι που έχει να πει κάτι, από κάτι που γράφεται απλώς για να γράφεται.

Νemo scribit, cuius carmina nemo legit. Και η Έρση διαβάζεται. Γι΄ αυτό και ίσως ενοχλεί. Είναι όμως καιρός όλοι μας- όπου και αν αυτοπροσδιοριζόμαστε πολιτικά- να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Και πραγματικά, όταν ένα έργο τέχνης λογοκρίνεται, έχω την εντύπωση ότι γυρνάμε πίσω… Και αυτό είναι λάθος! Γι΄ αυτό και- ανήκοντας στις τάξεις ενός κόμματος με λόγο προσανατολισμένο στην παράδοση (λόγο συντηρητικό θα τον έλεγε κάποιος που δεν τον ενστερνίζεται), όπως αυτό της Δημοκρατικής Αναγέννησης του Στέλιου Παπαθεμελή – σπεύδω να συμπαραταχθώ με τους υποστηρικτές του αυτονόητου δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, του δικαιώματος που επιτρέπει στην Έρση να καταθέτει την ψυχή της μέσα από τα κείμενά της, του δικαιώματος, τέλος, αυτών των ίδιων των επικριτών του βιβλίου να δημοσιοποιούν ανεμπόδιστα και σεβαστά την άποψή τους.

Δεν φοβάμαι το (ολιγάριθμο, δυστυχώς) μαθητικό αναγνωστικό κοινό και τις επιδράσεις που ενδεχομένως να είχε η ανάγνωση του επίμαχου βιβλίου. Το κοινό αυτό- παρά την ηλικία του- είναι πολύ πιο ώριμο απ΄ όσο υποψιαζόμαστε. Αυτό που φοβάμαι, είναι το μαθητικό κοινό που δεν διαβάζει, που γίνεται ακροατήριο σε δογματικά κηρύγματα ή υποχείριο ψευδεπίγραφων «αθλητικών» σωματείων. Το μαθητικό εκείνο κοινό που δεν θα μάθει τι έχασε από την αισθητική απόλαυση να διαβάζει, να βλέπει και να κρίνει, να επανέρχεται στο ίδιο για να αλλάξει γνώμη και να ανακαλύπτει πράγματα που ίσως ούτε ο ίδιος ο λογοτέχνης είχε υπόψη του όταν έγραφε…

Θανάσης Παπαμιχάλης Αφού εκτός από κράτος ξεχαρβαλωμένο και ανάλγητο είμαστε και «νεοφιλελεύθερον», αγαπητέ Θανάση, αποφασίσαμε- ως Ελλαδιστάν που ζει και ογκώνεται ροκανίζοντας την ευγενική χορηγία του ταλαίπωρου ελληνικού λαού- πως χρειαζόμαστε, ακόμη και σε επίπεδο λογοτεχνίας, μπαμπούλες κήνσορες της «ηθικής» μας. Ποιας «ηθικής», αλήθεια; Αυτής που ορίζει το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» ή το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν», σεμνά και ταπεινά; Αφού τα κάναμε, λοιπόν, σαν τα μούτρα μας κι έχουμε κάποιους (σαν τη Φράου Χέλγκα, τη σαδίστρια του στρατοπέδου με τον βούρδουλα) να αποφασίζουν για εμάς, καλά να πάθουμε…


Η ντροπή, ντροπή δεν έχει και χαρά στον που τη βρήκε

Χίλιες ξυλιές σε ξένη πλάτη δεν πονάνε (σου λέει), οπότε τα μεγάλα και πολύφερνα μουσεία της Αθήνας αποφάσισαν να δώσουν ένα καλό μάθημα μουσειολογίας στους αρχαιολόγους της εγκαταλελειμμένης περιφέρειας της Αττικής, που επιχειρούν με ψίχουλα (ας όψεται το πολύφερνο εκΠολιτισμού μας) να εκσυγχρονίσουν το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βραυρώνας.

Μια τύχη και μια κατάρα έχει αυτό το μουσείο. Η τύχη είναι ότι διαθέτει μια μοναδική συλλογή γλυπτών με τα κεφαλάκια νεαρών κοριτσιών, τις Άρκτους, που ήταν αφιερωμένα στο Ιερό της Αρτέμιδος Βραυρωνίας.

Κανένα άλλο μουσείο δεν διαθέτει τόσο πολλά αγαλματάκια με παιδική αθωότητα και χάρη. Θα ήταν ωραίο, λοιπόν, να γινόταν ένα θεματικό μουσείο αφιερωμένο στην πολυσύνθετη θεά Άρτεμι.

Η κατάρα είναι ότι το μουσείο, έκτασης 1.000 τ.μ. είναι κτισμένο το 1960 με όσο πιο ελαφρά κατασκευή γινόταν, επειδή ακουμπά πάνω σε μια προϊστορική ακρόπολη και είναι το μόνο στο οποίο βρίσκουν καταφύγιο χιλιάδες ευρήματα των ανασκαφών στα Μεσόγεια.

Τα ελάχιστα χρήματα (1 εκατ.

ευρώ) διατέθηκαν για τα βασικά:

πρόσληψη προσωπικού, καταγραφή, ξεδιάλεγμα του τι θα εκτεθεί, δημιουργία εργαστηρίων συντήρησης, κλιματισμό, ράμπες για άτομα με ειδικές ανάγκες, αποθήκες για την αποσυμφόρηση των 2.600 εκθεμάτων.

Την ίδια ώρα που το εκ-Πολιτισμού έχει κόψει την επιχορήγηση στα μουσεία και δεν έχουν να πληρώσουν καθαριστές ή να αγοράσουν ακόμη και χαρτί υγείας και κλείνουν τις τουαλέτες, ευαγγελίζεται μετά φανών και λαμπάδων ένα Λούβρο για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, με 50 εκατ. ευρώ. Δεν είναι ξεφτίλα;


Γκρέκο… μάσκαρα

Φοίβη χαίρετε, Προσέξατε τη σύνθεση της σκιώδους κυβέρνησης που παρουσίασε ο Γιώργος Παπανδρέου; Δεν ξέρω αν χρήζει αποκωδικοποίησης, αλλά απλώς θέλω να επισημάνω: είναι σχήμα ολιγομελές. Μόλις 19 άτομα. Από τα οποία τα οκτώ είναι γυναίκες! Το ζήτημα είναι- που μένει να δούμε στο μέλλον- αν θα εφαρμοστεί στην πράξη. Τι θέλω να πω; Σαν σύντομο ανέκδοτο φαντάζει η φράση «ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα». Ουδέποτε εφαρμόστηκε.

Όπως επίσης δεν είδαμε ποτέ τόσο πολλές γυναίκες μαζεμένες έστω και σε σκιώδη κυβέρνηση. Που φαντάζει σαν δέσμευση του κ. Παπανδρέου στα μάτια μου, στα μάτια του ψηφοφόρου εν πάση περιπτώσει. Θα την τηρήσει όταν θα έρθει η ώρα;

Φιλικά, Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας, λέει ο σοφός λαός μας, αγαπητέ Ευθύμιε. Διότι επί λαγού (αντιπολίτευσης) τα μάτια ρίχνουν και μια μάσκαρα να έρθουν να δείξουν πιο θηλυκά. Επί κουκουβάγιας (κυβερνήσεως) κάνουν και τους πολύ μάτσο (σιγά, μαντάμ…).