[ Δρόμοι ]

Αλητεία…
… πάει να πει ανομία, παλιανθρωπιά, ατιμία. Αν μάλιστα τη βάλει κανείς δίπλα στη λέξη οικονομία, τότε τη στέλνει κατευθείαν στον υπόκοσμο, στη μαφία και τα παράγωγά της. Παρ΄ όλα αυτά, με τη λέξη αλητεία μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει κάλλιστα ένα σωρό κόλπα που χρησιμοποιούνται σήμερα στην οικονομία και που θεωρούνται σχεδόν φυσιολογικά. Η οικονομία…
… της αλητείας είναι σήμερα πανίσχυρη και πάμπλουτη. Παντού και πουθενά. Στη βιομηχανία των ριψοκίνδυνων στεγαστικών δανείων (που οι τράπεζες τα θεωρούσαν μέχρι πριν από λίγους μήνες ένα ενάρετο οικονομικό εργαλείο). Στην «αγορά του σεξ», που ο τζίρος της ξεπερνάει τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο (ο αυτοκινητόδρομος Ε55, ο οποίος συνδέει τη Γερμανία με την Τσεχία, είναι «μια ζοφερή ασφάλτινη λουρίδα που φιλοξενεί τις περισσότερες πόρνες της Ευρώπης»). Στην Ευρώπη, που σήμερα έχει γίνει το «πλυντήριο» του παγκόσμιου βρώμικου χρήματος. Στα εκατομμύρια των ενήλικων και ανήλικων δούλων που παράγουν χιλιάδες πράγματα τα οποία καταναλώνουμε ξέροντας και μη. Στην πορνογραφία του Ίντερνετ (τζίρος 60 δισεκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο). Ακόμη και στις φορολογικές πολιτικές των ευρωπαϊκών χωρών (κάποτε ήταν προοδευτικές για να αναδιανέμουν το εισόδημα στους οικονομικά ασθενέστερους, αλλά σήμερα έχουν γίνει επιθετικές: όσο λιγότερα βγάζεις τόσο περισσότερα πληρώνεις στους φόρους αναλογικά). Πρόκειται για μια πολιτική και κοινωνική παράνοια. Παρ΄ όλα αυτά την αποδέχονται οι ψηφοφόροι, που καταγοητεύονται από τον πρώτο που τους υπόσχεται να μειώσει τους φόρους, χωρίς καν να του ζητήσουν να τους εξηγήσει πώς.

Ο Μορφέας…
… λέει στην ταινία «Μάτριξ»: «Κι αν έβλεπες ένα όνειρο τόσο ρεαλιστικό, που θα σου φαινόταν αληθινό; Πώς θα μπορούσες να ξεχωρίσεις τον κόσμο του ονείρου από τον πραγματικό;». Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την οικονομία της αλητείας, γράφει η Λορέτα Ναπολεόνι, ειδική στη διεθνή οικονομία, στο βιβλίο της «Η οικονομία της αλητείας από την εποχή των σταυροφοριών». Όποιος καταφέρνει να ξυπνήσει από αυτό το όνειρο (ή μάλλον τον εφιάλτη), διαπιστώνει πως βρισκόμαστε σε πλήρη οικονομικό, ηθικό και πολιτικό μαρασμό: «Ο έλεγχος που ασκούσε η πολιτική στην οικονομία έχει περάσει στα χέρια της οικονομίας της αλητείας». Εξοντωτικό ανταγωνισμό, αχαλίνωτη διαφθορά, έκπτωση των ηθικών αξιών, βλέπει η Ναπολεόνι σε αυτό το ταξίδι της στη σκοτεινή πλευρά της νέας παγκόσμιας τάξης.

Ο ηθικός…
… εκπεσμός έχει φτάσει ακόμη και στα υψηλότερα κλιμάκια αυτής της τάξης. Λέει λοιπόν αβίαστα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για τα ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που κερδοσκόπησαν με τα στεγαστικά δάνεια και κινδυνεύουν να βαρέσουν κανόνι: «Να χρησιμοποιηθεί το δημόσιο χρήμα για να τα υποστηρίξει». Με δυο λόγια, την ώρα που υγιέστατες κρατικές επιχειρήσεις ξεπουλιούνται μισοτιμής σε ιδιώτες, επειδή έτσι προστάζει η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, οι ίδιοι οι αρχιερείς του ζητούν να κρατικοποιηθούν οι ζημιές των ιδιωτών. Αυτό κι αν είναι αλητεία!