Η τρίτη επιστροφή του Καβαλιέρε

Στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι παραδίδεται και πάλι η Ιταλία. Έπειτα από μόλις 20 μήνες στην αντιπολίτευση, ο μεγιστάνας ηγέτης της Κεντροδεξιάς πέτυχε άνετη πλειοψηφία και στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου και ετοιμάζεται για την τρίτη θητεία του στην πρωθυπουργία.
Αυτήν τη φορά ο Καβαλιέρε απέφυγε να υποσχεθεί στους Ιταλούς ένα «νέο οικονομικό θαύμα»- κάτι σαν 45.000.000 «μικρούς Μπερλουσκόνι»- όπως στις εκλογές του 2001. Αντίθετα, προειδοποίησε για «σκληρά μέτρα» τα οποία έχει ανάγκη η ιταλική οικονομία για να ξεφύγει από το τέλμα των τελευταίων χρόνων. Είναι αμφίβολο αν θα τηρήσει αυτήν του τη δέσμευση, αλλά πάντως με αυτήν και μόνο τη διαφοροποίηση σε σχέση με τις προηγούμενες προεκλογικές εκστρατείες του κατάφερε να εκλεγεί για τρίτη φορά πρωθυπουργός. Με τη δοκιμασμένη συνταγή της αντικομμουνιστικής ρητορικής απέναντι στον «νοσταλγό του Στάλιν» Βάλτερ Βελτρόνι, των σεξιστικών αστείων για την «Αριστερά που δεν έχει γούστο στις γυναίκες» και ενός άκρατου λαϊκισμού, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατέκτησε την πλειοψηφία και στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου,

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η ψηφοφορία αποδείχθηκε κόλαφος για την Αριστερά- Ουράνιο Τόξο, τον συνασπισμό της Κομμουνιστικής Αριστεράς και των Οικολόγων

διαψεύδοντας την υπόθεση ενός «ντέρμπι» στη Γερουσία.

Σύμφωνα με τις προβολές των αποτελεσμάτων από την κρατική τηλεόραση, ο Λαός της Ελευθερίας του Μπερλουσκόνι και η Λέγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι αναμένεται να κινηθούν γύρω στο 47%, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα του Βάλτερ Βελτρόνι και η Ιταλία των Αξιών του Αντόνιο Ντι Πιέτρο δεν προβλέπεται να ξεπεράσουν το 39%. Μικρότερη είναι η διαφορά στη Βουλή, όπου η Κεντροδεξιά κινείται συνολικά γύρω στο 45% και η Κεντροαριστερά στο 39%.

Βαθιά ικανοποίηση
Μπερλουσκόνι και Φίνι, ο πρώην φασίστας ηγέτης της Εθνικής Συμμαχίας, εξέφρασαν ο ένας στον άλλον τηλεφωνικά τη «βαθιά τους ικανοποίηση» για το αποτέλεσμα. «Είμαι συγκινημένος από το αποτέλεσμα και από την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν τόσοι πολίτες», επεσήμανε λίγο αργότερα ο Μπερλουσκόνι μιλώντας στην κρατική τηλεόραση. Δεσμεύτηκε μάλιστα πως είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με την αντιπολίτευση για να προωθήσει μεταρρυθμίσεις, πως το νέο υπουργικό συμβούλιο θα έχει 12 υπουργούς- περιλαμβανομένων τεσσάρων γυναικών- και πως η κυβέρνησή του θα ολοκληρώσει την πενταετή θητεία της.

Πάντως, ο πρώτος που δεν κατάφερε να κρύψει τον ενθουσιασμό του δημοσίως δεν ήταν ο Μπερλουσκόνι, αλλά ο Ουμπέρτο Μπόσι, ηγέτης της Λέγκας του Βορρά, ενός ξενοφοβικού κόμματος, με φιλοδοξίες απόσχισης για την «Παντανία», στη Βόρεια Ιταλία. Σύμφωνα με τα μερικά αποτελέσματα τα ποσοστά της Λέγκας εκτοξεύονται και ο Μπόσι, ο οποίος είχε απειλήσει ότι θα πάρει «ένα τουφέκι για να καθαρίσει τους απατεώνες της Ρώμης» πανηγύρισε με υψωμένη τη γροθιά: «Είμαστε δυνατοί!».

«Εάν επιβεβαιωθούν αυτά τα αποτελέσματα, λέω ότι δεν είναι δική μας δουλειά να κυβερνήσουμε την Ιταλία σήμερα.

Αύριο». Με αυτήν τη φράση σχολίασε εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Κόμματος του Βάλτερ Βελτρόνι την ψήφο των Ιταλών. Από το αρχηγείο του ηγέτη της Κεντροαριστεράς έγινε γνωστό ότι η πρώτη αντίδραση του Βελτρόνι, πριν παραδεχτεί την ήττα του, ήταν η πεποίθησή του ότι «έκανε αυτό που θεωρούσε σωστό για την Ιταλία», αναφερόμενος προφανώς στην απόφασή του να διεκδικήσει την πρωθυπουργία χωρίς να συμμαχήσει με τα κόμματα της Κομμουνιστικής Αριστεράς. Η απόφασή του είχε προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς, οι οποίες επανελήφθησαν μετά τα χθεσινά αποτελέσματα: «Κρίμα, ο Βελτρόνι δεν μας επέτρεψε να επαναλάβουμε το θαύμα του 2006», δήλωσε ο Μάρκο Πανέλα, ιστορικός ηγέτης του Ριζοσπαστικού Κόμματος.

Στο έτος μηδέν
Η χθεσινή ψηφοφορία αποδείχθηκε κόλαφος για την Αριστερά Ουράνιο Τόξο, τον συνασπισμό της Κομμουνιστικής Αριστεράς και των Οικολόγων. Στις προηγούμενες εκλογές μόνο η Κομμουνιστική Επανίδρυση του Φάουστο Μπερτινότι είχε πάρει το 7,37% των ψήφων. Σε αυτές τις εκλογές και με το σφυροδρέπανο να απουσιάζει για πρώτη φορά από τις εκλογικές λίστες, η συνασπισμένη Αριστερά είναι αμφίβολο αν θα ξεπεράσει το 4%, το εκλογικό όριο για να εκπροσωπηθεί ένα κόμμα στη Βουλή. Ηγετικό στέλεχος του συνασπισμού αρκέστηκε σε ένα σχόλιο: «Βρισκόμαστε στο έτος μηδέν της Αριστεράς».


5+1 ερωτήσεις για τον Μπερλουσκόνι

1 Η Ιταλία ζει την εποχή Μπερλουσκόνι;
Έπειτα και από αυτή τη νίκη του, χωρίς αμφιβολία. Είναι ήδη ο μακροβιότερος πρωθυπουργός μεταπολεμικά και δεν αποκλείεται να γίνει και πρόεδρος. Εκτός πολιτικής, ελέγχει την ιδιωτική τηλεόραση (από σήμερα και την κρατική), ενώ έχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, τη Μίλαν, που εκτός από πολλά πρωταθλήματα, έχει κατακτήσει τα περισσότερα τρόπαια στην Ευρώπη.

2 Γιατί γοητεύει τους Ιταλούς;
Απίστευτο αλλά αληθινό: Για πολλούς Ιταλούς ο Καβαλιέρε είναι ο σημαντικότερος συμπατριώτης τους μετά τον Ιούλιο Καίσαρα. Αναλυτές και σχολιαστές συμφωνούν, επίσης, ότι αποτελεί το ιδανικό μοντέλο επιτυχίας για τον μέσο Ιταλό. 3 Γι΄ αυτό τον ψηφίζουν;
Όχι μόνο. Η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι αποδείχθηκε ελάχιστα δημοφιλής. Έπειτα, ο Μπερλουσκόνι ευνοήθηκε και από το κίνημα της «αντιπολιτικής», το οποίο αναπτύχθηκε κυρίως εις βάρος της Αριστεράς.

4 Οι Ιταλοί ελπίζουν πραγματικά σε αυτόν;
Όχι ιδιαίτερα. Η προηγούμενη θητεία του ήταν καταστροφική για την Ιταλία. Σε όλες τις έρευνες οι πολίτες εμφανίζονται απογοητευμένοι και με μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον. Αναλυτής στην Ιταλία σημείωνε ότι οι Ιταλοί επιλέγουν στον Μπερλουσκόνι μια αποτυχημένη, αλλά πάντως δοκιμασμένη συνταγή.

5 Θα εξαντλήσει τη θητεία του;
Θεωρείται αμφίβολο. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι θα ασκήσει τα καθήκοντα του πρωθυπουργού για μια διετία, και έπειτα- στα 73 του χρόνια- θα μετακομίσει στο «Κουιρινάλε» για να ολοκληρώσει ως πρόεδρος της Δημοκρατίας την πολιτική του καριέρα.

6 Πώς θα τον υποδεχθεί η Ευρώπη;
Τουλάχιστον με συγκεκαλυμμένη παγωμάρα. Στην προηγούμενη θητεία του ξεχώρισε για την τυφλή συστράτευσή του με τον Τζορτζ Μπους και για τα σεξιστικά του ανέκδοτα στις συνόδους κορυφής. Κάποτε αποκάλεσε έναν Γερμανό ευρωβουλευτή «ναζιστή», ενώ σε άλλη περίπτωση άφησε να εννοηθεί από τους δημοσιογράφους ότι έπεισε για ένα θέμα την πρωθυπουργό της Φινλανδίας με το ακαταμάχητο προσόν του «Λατίνου εραστή».


[ ΓΝΩΜΗ ] Η ανασύνθεση και το τίμημα

Παρακολουθούμε το νέο επεισόδιο ενός πολιτικού σίριαλ που παίζεται στην Ιταλία από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η επιστροφή στην εξουσία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έπειτα από την πρόωρη πτώση της Κεντροαριστεράς, φαίνεται για πολλούς παρατηρητές να οφείλεται στην αποστασία ενός από εκείνους τους πολιτικούς σχηματισμούς που έχουν τη συνήθεια να πωλούν τις ψήφους τους σε όποιον προσφέρει τα περισσότερα. Έπειτα, όπως συμβαίνει σε όλες τις εκλογές μετά το τέλος της ηγεμονίας της Χριστιανικής Δημοκρατίας, στην πραγματικότητα νίκησαν η απογοήτευση και η ανία. Κι όμως, αυτές οι εκλογές θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μιαν αλλαγή. Ακόμη κι αν η Δεξιά σύρεται πίσω από ένα φάντασμα, ενός αναζωογονημένου Μπερλουσκόνι υπό την προοπτική μιας νέας νίκης, το ιταλικό πολιτικό τοπίο μεταβάλλεται. Η Δημοκρατική Αριστερά συνασπίσθηκε υπό τον Βάλτερ Βελτρόνι χωρίς να μπερδευτεί από συμμαχίες με διάφορους μετασχηματισμούς των επιζώντων του Κομμουνισμού. Αυτή η άρνηση τού κόστισε την εξουσία, αλλά μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση του δικομματισμού σε μια χώρα που φημίζεται για τους αντιφατικούς και εφήμερους κυβερνητικούς σχηματισμούς. Αυτή είναι μια τεράστια πρόοδος, που θα πρέπει να παγιωθεί με την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Ο κεντροαριστερός συνασπισμός του Ρομάνο Πρόντι δεν ήταν μια κακή κυβέρνηση. Αντίθετα, αν αποδοκιμάσθηκε από τους ψηφοφόρους είναι επειδή επιχείρησε μερικές θαρραλέες μεταρρυθμίσεις που η προηγούμενη κυβέρνηση, ακριβώς του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είχε παραλείψει.

Η ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου έχει, ωστόσο, ένα τίμημα: την επιστροφή στα πράγματα του Καβαλιέρε, του πιο πλούσιου ανθρώπου στην Ιταλία, του οποίου τα αίσχη ξεγλίστρησαν ακόμη και από τους πιο μαχητικούς δικαστές. Η επιστροφή του δεν είναι καλό νέο ούτε για την Ιταλία ούτε για την Ευρώπη. Κάθε φορά που εγκαταστάθηκε στο Παλάτσο Κίτζι, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ντρόπιασε τους συμπολίτες του και μπλόκαρε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αυτό πρόκειται να κάνει και τώρα.