Δίκτυο

Τον έστησαν οι δικοί του

Έξαλλος από την αδιαφορία και την απουσία των τοπικών φορέων της πόλης (δήμος, νομαρχία) για τα πολιτιστικά τεκταινόμενα έγινε ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης.

«Θα παραμείνει το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη υπουργέ;» τόλμησαν να τον ρωτήσουν δημοσιογράφοι στο περιθώριο της τελετής λήξης, την οποία ο υπουργός «υπέστη» ολόκληρη (από την έναρξή της μέχρι το πέρας της ανάγνωσης του έργου «Κώμα», από τον βραβευμένο Πατρίς Σερό) επί τετράωρο (!…) το βράδυ της Κυριακής, κι εκείνος ξέσπασε: «Να παραμείνει, αλλά πού είναι αυτοί; Ο δήμαρχος, ο νομάρχης, οι βουλευτές; Μόνο να ζητούν ξέρουν». «Μα δεν μας συνηθίζουν σε τέτοιες εμφανίσεις και ίσως καλά κάνουν. Αυτοεξαιρούνται για λόγους… προστασίας της αισθητικής των υπολοίπων» ψιθύρισε κάποιος εκ των παρευρισκομένων, αλλά ο κ. Λιάπης είχε απομακρυνθεί εν εξάλλω.


Τερματίζει το αουτσάιντερ

Άργησα, αλλά δεν το έχασα. Ευτυχώς. Το «Λειωμένο βούτυρο» του Σάκη Σερέφα, όπως το σκηνοθέτησε ο Σίμος Κακάλας στη Νέα Σκηνή Β΄ στο Γκάζι, ήταν το αουτσάιντερ του Εθνικού Θεάτρου, που κέρδισε την κούρσα των εντυπώσεων. Ζεστοί, άμεσοι ηθοποιοί, έξυπνη σκηνογραφία και κυρίως ευφάνταστη σκηνοθεσία. Έργο ανοιχτό, που αν και έχει θέμα του ένα έγκλημα πάθους, το διαχειρίζεται με σπάνιο χιούμορ. Ο νεαρός σκηνοθέτης κεντάει, δίνοντας όλους τους ρόλους σε τρεις πανέξυπνους και ταλαντούχους ηθοποιούς. Ο Μανόλης Μαυροματάκης, η Έλενα Μαυρίδου και ο Θοδωρής Οικονομίδης μεταμορφώνονται επί σκηνής, «παίζουν» με το κοινό, το κερνάνε, το μαλώνουν, το κάνουν συμμέτοχο και συνένοχο. Βέβαια, όλα αυτά έχουν γίνει στο θέατρο. Έτσι κι αλλιώς όμως σημασία έχει το πώς γίνεται κάτι. Για παράδειγμα:

όλοι έχουμε φάει τσιπς, αλλά κανείς ποτέ δεν τα απόλαυσε έτσι όπως τα καταβροχθίζει η καρτουνίστικη φιγούρα της Έλενας Μαυρίδου! Προλαβαίνετε- αν βρείτε θέσηνα δείτε το «Λειωμένο βούτυρο» ώς τις 20 Απριλίου.


Οι εισπράξεις και τα εισιτήρια

Κάτι γίνεται με το Κέντρο Κινηματογράφου. Γιατί μαθαίνω πως εγκρίθηκαν τα σενάρια δύο καλών και από τη φουρνιά των νεώτερων σκηνοθετών. Ο Γιάννης Οικονομίδης («Σπιρτόκουτο» και «Ψυχή στο στόμα») με σενάριο που φέρει τίτλο βαρύ και ασήκωτο- «Ο μαχαιροβγάλτης» παρακαλώ. Και ο Γιώργος Λάνθιμος (της «Κινέττας») για μια ιστορία που λέγεται «Κυνόδοντας». Από κοντά και ένας τρίτος- νεώτερος αυτός-, ο πρωτοεμφανιζόμενος Νίκος Φραγκιάς με τη «Γυναίκα σε φθινόπωρο». Από 250 με 300.000 ευρώ έκαστος. Αν οι ταινίες είναι καλές, τότε φραγκοδίφραγκα οι επιχορηγήσεις. Αν κακές, τότε και μία δραχμή είναι σπατάλη. Ακόμα μαθαίνω πως τα σενάρια δύο παλαίμαχων, του Σταύρου Τσιώλη και του Βαγγέλη Σερντάρη, θα επανεξεταστούν, αφού πρώτα «διορθωθούν». Δεν πειράζει. Τόπο στα Νιάτα μπας και κάτι αλλάξει! Μαθαίνω ακόμα πως ο Αλέξης Αλεξίου της «Ιστορίας 52» κυκλοφορεί με μαύρη πλερέζα. Φανταστείτε, οι τρεις καλύτερες- ποιοτικά- παραγωγές Μade in Greece αυτής της χρονιάς ζήτημα είναι αν πιάσουν μαζί 5.000 εισιτήρια. Και αν. Περίπου 1.500 η «Διόρθωση» του Θάνου Αναστόπουλου, κοντά στα 1.300 η Κωνσταντίνα Βούλγαρη με το «Valse Sentimental» και κάπου τόσα η «Ιστορία 52». Δύο πράγματα μαζί. Το πρώτο πως η ψυχούλα κάθε νέου και άξιου σκηνοθέτη ρίχνεται απροστάτευτη στον λάκκο των λεόντων. Το δεύτερο πως εκτός από τους σκηνοθέτες χρειάζεται επειγόντως αναδιαπαιδαγώγηση και το κοινό. Και το λέω επειδή όσο καλύτερη και πιο έξυπνη είναι ακόμα και μια αμερικανική κωμωδία (όπως το «Juno» και η «Μiss Sunshine») τόσο λιγότερες ελπίδες έχει στα ελληνικά ταμεία. Και αντιστρόφως. Πράγμα που σημαίνει ότι στο τέλος καταλήγουμε στην εξής εξωφρενική αλήθεια: Κάνε καφενείο, ο σίγουρος δρόμος για δόξα και ταμείο!