Εγώ έδωσα την ντόπα

ΝΑΙ, ΕΓΩ ΤΗΝ ΕΔΩΣΑ. Εγώ που όποτε παλεύει Έλληνας με Τούρκο, είτε σε Ολυμπιακούς Αγώνες είτε στο πανηγύρι του χωριού μου, νομίζω ότι βλέπω σε αναπαράσταση τη μάχη του Σαγγάριου. Εγώ, που όταν νικήσαμε τις ΗΠΑ στο μπάσκετ θεώρησα ότι πήραμε εκδίκηση για τον εμφύλιο και τη χούντα. Εγώ, που όταν πήραμε το Ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο έλεγα στο καφενείο ότι γίναμε η νέα ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Κι όχι μόνον εγώ: Όλοι μαζί τη δώσαμε. Όλοι εμείς που δακρύζουμε στην απονομή των μεταλλίων όταν ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος. Όλοι εμείς που θεωρούμε ως απολύτως φυσικό το ότι έχει ψηφιστεί νόμος που προβλέπει τα προνόμια των αθλητών αναλόγως της νίκης που πετυχαίνουν. Τόσα πρακτορεία ΛΟΤΤΟ για το χρυσό, τόσα γαλόνια για το ασημένιο, τόσους διορισμούς για το χάλκινο…

Οι κυνικοί το λένε κυνικά: Θέλετε μετάλλια, κύριοι; Θέλετε εθνικές υπερηφάνειες; Θέλετε δάκρυα χαράς μπροστά στην τηλεόραση; Ε, αν τα θέλετε όλα αυτά πάρτε το χαπάκι και δώστε το στους αθλητές. Και η ελληνική κοινωνία έζησε πολλές τέτοιες στιγμές τα τελευταία χρόνια. Γίναμε χώρα- φαινόμενο, με συγκομιδή μεταλλίων πολύ μεγαλύτερη απ΄ όσο επιτρέπει το μέγεθός μας. Μόνο που δεν θυμόμαστε ότι ταΐζαμε χαπάκια τους ήρωές μας.

Καλή τύχη Καλομοίρα
ΠΡΟΦΑΝΩΣ, δεν θα παραδεχτώ ότι εγώ τα έδινα. Εγώ πίστευα ότι το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και η Παναγιά η Γρηγορούσα τα έκαναν όλα κυρίες και κύριοι. Κι όχι μόνον εγώ- όλοι μαζί, το ίδιο θα πούμε.

Εμείς δεν ασχολούμαστε με αθλητισμούς και τέτοια. Εμείς θέλουμε πρώτον νίκες και δεύτερον θέαμα. Πώς θα κατέβει η μπίρα με την πίτσα αν ο δικός μας δεν πάρει την πρόκριση;

Λοιπόν, εμείς τα δίναμε, εντάξει;

Εμείς που δεν σκεφτόμαστε καν να πάμε για τρέξιμο, που κάνει και καλό στην υγεία. Εμείς που θεωρούμε τον Χρήστο Ιακώβου συνάδελφο του Σάκη Ρουβά στη βιομηχανία του θεάματος.

Άλλωστε, η επόμενη κρίσιμη αναμέτρηση του έθνους δεν είναι αθλητική. Τι σκευάσματα να δώσεις στην Καλομοίρα;