Να τρατάρω μια ντόπα;

ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ. Το φέρνεις στον κόσμο, το φροντίζεις, το αγαπάς, αγωνίζεσαι να το μεγαλώσεις! Να το εντάξεις σε μια κοινωνία εχθρική, επιθετική, εκδικητική! Να του μάθεις πέντε πραγματάκια, να ιδρώσεις για την εκπαίδευσή του, να σκύψεις πάνω στην ψυχούλα του! Να προσπαθήσεις να του περάσεις κάποιες αξίες, αλλά παράλληλα να μην παραδώσεις τον Αμνό του Θεού βορά στους λύκους. Να ισορροπήσεις σε ένα τεντωμένο σκοινί, από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι όποτε και όσο χρειαστεί!

ΚΑΚΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ: Ο ρόλος του γονιού είναι συνυφασμένος με τον φόβο: κάθε βηματάκι του παιδιού προς την ανεξαρτησία, κάθε μικρό του επίτευγμα, κάθε φτερούγισμα, από τη μια μεριά μάς γεμίζει χαρά και καμάρι, από την άλλη μάς ρίχνει την ψυχή στις πατούσες. Με αυτή την άγρια αντίφαση πρέπει να μάθεις να ζεις, να προχωράς, να πορεύεσαι και- τελικά- να αφήνεις χώρο στο παιδί σου.

Ο φόβος ο δικός σου δεν πρέπει να γίνει η τροχοπέδη η δική του! Όταν η προστασία γίνεται υπερπροστασία, ζήτω που καήκαμε. Θα αμολήσουμε άβουλα έρμαια στην κοινωνία! Στην αγορά εργασίας!

Νέους ανθρώπους ψυχικά ανάπηρους, τρομαγμένους, ανίκανους να διαχειριστούν την παραμικρή κρίση που μοιραία θα προκύψει στη ζωή τους!

Από νωρίς μάς ζώνουνε τα μαύρα φίδια. Τι περιμένει το παιδί μας; Ποιοι κίνδυνοι παραμονεύουν; Τι θα απογίνει μεγαλώνοντας; Θα μπλέξει με κακές παρέες; Θα δοκιμάσει ναρκωτικά; Θα κάνει κόντρες με τη μηχανή; Κι εμείς; Τι κάνουμε; Πώς αντιδρούμε; Πώς ξορκίζουμε το κακό; Πώς ανακαλύπτουμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στην προστασία και την ελευθερία;

Κάποτε θεωρούσαμε πως την πανάκεια την είχαμε στο τσεπάκι μας: Αν θέλεις το παιδί σου να μην πέσει στα ναρκωτικά, σπρώξ΄ το στον αθλητισμό.

Μόλις δεις την παραμικρή κλίση σε κάποιο άθλημα, τρέχα αμέσως να το γράψεις στο γυμναστήριο της γειτονιάς σου. Ενθάρρυνέ το να προπονηθεί, να αθληθεί, να ιδρώσει τη φανέλα. Προσανατόλισέ το σε έναν τρόπο ζωής «καθαρό»: διότι, ως γνωστόν, νους υγιής…, ένα μήλο την ημέρα…, κ.τ.λ. ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΑΝΩ την Κινέζα Σου Λι! Και βέβαια ξέραμε για τα αναβολικά (έτσι απλοϊκά τα λέγαμε εμείς τότε). Όμως, κάθε φορά που έβλεπα έναν πρωταθλητή στο βάθρο, πάντα αναρωτιόμουνα πώς ένιωθε άραγε η μάνα του. Υπάρχουν άραγε λόγια να περιγράψουν αυτό το συναίσθημα; Αυτή τη μοναδική, την ανεπανάληπτη στιγμή που παγώνει ο χρόνος; Να βλέπεις το παιδί σου εκεί πάνω κι η καρδιά σου να ταξιδεύει «εκτός του κόσμου τούτου». Σε άλλους γαλαξίες, σε άλλα σύμπαντα…

Την ευτυχία σκεφτόμουνα. Όχι το τίμημα της ευτυχίας. Αφού την εξίσωση την είχαμε ήδη λύσει: ο αθλητισμός κρατάει τα ναρκωτικά μακριά απ΄ το σπίτι σου! Τόσο απλά είναι τα πράγματα!

Πού να ξέραμε τότε! Πού να ξέραμε τότε για «κοκτέιλ», που δεν τα δίνουν ούτε σε βόδια! Πού να ξέραμε τότε ότι το νέο παιδί- στον αγώνα και στην αγωνία για την πρόκριση, τη σειρά, τη θέση στον τελικό- θα καταπιεί ό,τι καρκινογόνο τού βάλουνε μπροστά του!

Πού να ξέραμε… Πού να φανταστούμε… Παίρνεις το παιδί σου από το χεράκι και το πας στο γυμναστήριο της διπλανής πόρτας… Κι εκεί ελλοχεύει η ντόπα… Κάθεσαι στις κερκίδες του σχολικού γηπέδου και το καμαρώνεις καθώς παίρνει τη σκυτάλη και ροβολάει στην τελική ευθεία. Κι εκεί ελλοχεύει η ντόπα. Ακόμα κι εκεί. Στον σχολικό αθλητισμό… Και για να μην τα ρίχνουμε όλα στους άλλους, αναρωτιέμαι: Εμείς οι γονείς δεν φταίμε ποτέ και σε τίποτα; Εμείς οι γονείς είμαστε αθώες περιστερές;

Βλέπω γονιούς γύρω μου που παίρνουν τα παιδιά τους και τα πατάνε κάτω. Καταπίεση, τρομοκρατία, πανικός.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ πρέπει να είναι ανταγωνιστικά! Πρέπει να σπρώχνουν τους άλλους για να προχωρούν μπροστά! Πρέπει να είναι πρώτα στα μαθήματα! Πρέπει να φέρουν το χρυσό μεταλλιάκι, από το δημοτικό ακόμα. Πρέπει να «τσιμπήσουν» τα μόρια, να γλιτώσουν τις πανελλήνιες. Πρέπει να μπουν στην οκτάδα των Ολυμπιονικών για να εξασφαλίσουν μόνιμη θέση στο Δημόσιο!

Αν δεν το κάνουν, αν δεν τα καταφέρουν είναι ανίκανα, ασήμαντα, κατώτερα από τα άλλα παιδιά. Η τιμωρία και η φάπα πέφτουν σύννεφο. Τα παιδιά αυτά πρέπει να κερδίζουν την αγάπη μας. Γιατί δεν νιώθουν πως αυτή η αγάπη είναι δεδομένη. Είναι δικιά τους, τους ανήκει! Είτε βγουν πρώτοι, είτε δεύτεροι, είτε εικοστοί.

Η αγάπη του γονιού δεν είναι συναλλαγή: φέρε το «άριστα» ή το μετάλλιο και τότε μόνο την αξίζεις!

Αλλιώς, θα σε βάλω στη γωνία! Θα σε κάνω σκουπίδι στην πιο τρωτή φάση της ζωής σου. Θα σε συγκρίνω με τον Νικόλα, τον Γιάννη, τη Μαρία, την Ελένη που είναι σκάλες πάνω από σένα!

Κι έτσι, το παιδί γεμάτο αγωνία, ανασφάλεια, τρόμο, στρες, άγχος θα τσαλαπατήσει! Θα ρίξει μπουνίδι! Θα χαπακωθεί! Θα δηλητηριάσει ψυχή και σώμα μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί στο ζωτικό ψεύδος που έχει ο γονιός (ή «γονιός») γι΄ αυτό!

Κι ύστερα, θα ψάχνουμε για τους υπαίτιους. Που δεν είναι- πάντα και μόνο- έξω από το σπίτι μας. Είναι και μέσα. Γιατί ένας κακός γεννήτορας είναι τελικά ο χειρότερος εχθρός του ίδιου του τού παιδιού…

Όχι, αγόρι μου. Όχι, γιε μου. Εγώ εσένα δεν θα σε «τρατάρω» ποτέ μια ντόπα. Ούτε κυριολεκτική ούτε μεταφορική.

Γιατί τα παιδιά μας τα αγαπάμε γι΄ αυτό που είναι. Όχι γι΄ αυτό που εμείς θα θέλαμε να είναι!