[ Δρόμοι ]

Το περιοδικό…
… «Νιούσγουικ» ήταν το πρώτο που «φωτογράφισε» τον νέο υβριδικό ηγέτη που ετοιμάζεται να κυβερνήσει την Ιταλία: τον Βελτρουσκόνι. Στο εξώφυλλο, το μισό πρόσωπο του Βελτρόνι ενώνεται με το μισό πρόσωπο του Μπερλουσκόνι, σχηματίζοντας ένα ενιαίο πρόσωπο. Το μήνυμα του περιοδικού είναι μια ενιαία ιταλική κυβέρνηση μετά τις μεθαυριανές εκλογές. Και στις δύο περιπτώσεις, μια τερατογένεση.

Μια προσεκτική…
… ματιά στο φωτομοντάζ αποκαλύπτει μερικές σημαντικές λεπτομέρειες. Το κεφάλι του Μπερλουσκόνι (δεξιά) έχει κατάμαυρα μαλλιά, το περίγραμμα του πιγουνιού δείχνει στιλπνό, η γραμμή των χειλιών έντονη, το μάτι ρετουσαρισμένο. Φαίνεται νέος, μα δεν είναι (όπως δεν είναι κανένα πρόσωπο που του έχουν κάνει λίφτινγκ, αν του ρίξουμε μια δεύτερη ματιά). Το κεφάλι του Βελτρόνι (αριστερά) έχει άσπρα μαλλιά, το πιγούνι του φαίνεται πεσμένο, η γραμμή των χειλιών είναι χαλαρή και στο μάτι του φοράει γυαλί. Αυτό το πρόσωπο δείχνει πιο γερασμένο από το άλλο, αλλά και πάλι, αν ρίξει κανείς μια δεύτερη ματιά, θα διαπιστώσει πως στην πραγματικότητα είναι πιο νεανικό από του Μπερλουσκόνι, όπως όλα τα πρόσωπα που δεν προσπαθούν να κρύψουν την αληθινή ηλικία τους με λίφτινγκ. Η δύναμη της εικόνας αποκαλύπτει την αλήθεια, εξηγεί η Ίντα Ντομινιτζάνι στην εφημερίδα «Μανιφέστο». Τέλος του παιχνιδιού με το οποίο ο Μπερλουσκόνι εδώ και χρόνια ξεγελούσε την Ιταλία, με την εκσυγχρονιστική και ακατανίκητη υπόσχεση πως θα ξεμπέρδευε με το παλιό πολιτικό σύστημα: από αυτόν τον εκσυγχρονισμό δεν έχει απομείνει παρά μια μάσκα. Τέλος και στο παιχνίδι του Βελτρόνι, που από το 1989 «διαλύει» την «παλιά» ευρωπαϊκή Αριστερά για να βάλει στη θέση της ένα Δημοκρατικό Κόμμα αμερικανικού τύπου: ακόμη κι αυτή η αριστερή εκδοχή του εκσυγχρονισμού έχει γεράσει από τότε, της έχουν ασπρίσει τα μαλλιά.

Το παιχνίδι…
… θα παιχτεί στο κέντρο λοιπόν. Πράγμα που μας επαναφέρει σε εκείνο το τέρας που έβαλε το «Νιούσγουικ» στο εξώφυλλό του. Δεν θα υπάρξει συγκυβέρνηση με τον Μπερλουσκόνι, διαψεύδει τις φήμες ο Βελτρόνι, μόνο μια συμφωνία για να εφαρμόσουμε τις μεταρρυθμίσεις. «Μόνο», λες κι αυτό είναι κάτι λίγο. Εδώ και κάμποσο καιρό, οι δημοσιογράφοι παρατηρούσαν μια έλλειψη πάθους στην ιταλική προεκλογική εκστρατεία. Ο Βελτρόνι απέφευγε να χτυπάει τον Μπερλουσκόνι εκεί που αυτός πονούσε πιο πολύ: στα διαπλεκόμενα συμφέροντά του στη βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης με την πολιτική. Και ο Μπερλουσκόνι απέφευγε κι αυτός με τη σειρά του τις παλιές αντικομμουνιστικές του κορόνες, με τις οποίες συνήθιζε να δαιμονοποιεί τους κεντροαριστερούς αντιπάλους του. Τα υπόλοιπα μικρότερα κόμματα, αριστερά και δεξιά, δεν παύουν να καταγγέλλουν την ύπαρξη μιας σιωπηρής συμφωνίας ανάμεσα στους δυο μεγάλους αντιπάλους να μοιραστούν μετά τις εκλογές την εξουσία με έναν «μεγάλο συνασπισμό» στο πρότυπο του γερμανικού.

Οι κάλπες…
… ό,τι κι αν βγάλουν, είναι πολύ πιθανό ο επόμενος πρωθυπουργός της Ιταλίας να είναι ο Βελτρουσκόνι. Αλλά τότε θα έχουν πέσει πια οι μάσκες.