Φοίβη Αθηναίου
Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Βρακί δεν έχει ο μώλος μας, λουλούδια θέλει η μαρίνα μας
Κοίτα να δεις. Εκεί που δεν είχαν δεκάρα, λέει, για τα αρχαιολογικά έργα και είχαν βάλει φρένο σε όλα. Εκεί που άφησαν τις Εφορείες Αρχαιοτήτων ανά την Ελλάδα ακόμη και δίχως… χαρτί υγείας και τις ανάγκασαν να κλείσουν τις τουαλέτες για τους επισκέπτες, λόγω έλλειψης καθαριστριών.
Εκεί που όλα τα έφαγαν- κρατικά, κοινοτικά, ευγενική χορηγία του ελληνικού λαού και του φορολογούμενου- για να τα δώσουν σε «δικούς» τους, γαλάζιους και λοιπά λαμόγια και κουμπάρους εν μέσω σκανδάλων και παραιτήσεων. Εκεί λοιπόν βρήκαν να βάλουν μπροστά- έστω και ως σχεδιασμότόοοοοσο μεγάλο και πολυδάπανο έργο. Να κατεβάσουν δηλαδή όλα τα γλυπτά από τον Παρθενώνα.
Πενία τέχνας κατεργάζεται; Ή μήπως χαζό παιδί, χαρά γεμάτο; Ποια ρήση κολλάει; Η αρχαία ή η νέα, άραγεεεεε;
Φοίβη
Παιχνίδια απανθρωπιάς Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Το 2007 ο Guillermo Vargas Ηabacuc, ένας ξεφτιλισμένος «καλλιτέχνης» από την Κόστα Ρίκα, πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας γκαλερί «τέχνης» και το άφησε να πεθάνει αργά από την πείνα και τη δίψα. Για αρκετές ημέρες, ο δημιουργός αυτής της απίστευτης βαρβαρότητας και οι επισκέπτες αυτής της γκαλερί «τέχνης» στάθηκαν απαθείς θεατές της αγωνίας του δύστυχου ζώου, μέχρι που τελικά πέθανε από την εξάντληση αφού πρώτα βίωσε μια επίπονη, παράλογη και αδιανόητη δοκιμασία.
Σας φαίνεται τραγικό; Δεν είναι μόνο αυτό. Η αξιότιμη Βiennale Κεντρικής Αμερικής, στην Ονδούρα, πήρε την αισχρή απόφαση ότι η κτηνωδία που έκανε αυτό το υποκείμενο είναι τέχνη και κάλεσε τον Guillermo Vargas Ηabacuc να την επαναλάβει επισήμως στην Βiennale 2008.
Έλεος! Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ντρέπομαι που είμαι άνθρωπος. Ας υπογράψουμε όλοι στο http://www.
petitiononline. com/13031953/petition. html ζητώντας τη δικαίωση αυτού του ζώου, του οποίου το βλέμμα σε κάνει να κλαις.
Χρυσηίς Δημουλίδου Η απανθρωπιά, η απονιά, η αναλγησία είναι ίδιον της εποχής μας, προς κάθε κατεύθυνση- και προς τον συνάνθρωπο ή προς τον διπλανό μας οικονομικό μετανάστη-, αγαπητή Χρυσηίδα. Όμως κρατείστε και μια πισινή, γιατί κάτι μου λέει (ανεξήγητα) μέσα μου ότι όλο αυτό, η αντίδρασή μας σ΄ αυτή τη βία, θα είναι το «έργο» του εν λόγω «καλλιτέχνη»…
Όλα «δικά μας» είναι
Αγαπητή Φοίβη, Δεν κρατιέμαι να μη μοιραστώ μαζί σου την τρυφερή σκηνή, όπου ο Σαρκό (ο «δικός μας» Σαρκό- τώρα είναι ένας από μας, πλέον) τσιμπάει το τροφαντό μαγουλάκι του Κωστάκη μας. Μήπως τον πέρασε για την Κάρλα με τη φόρα που ΄χει πάρει;
Μην πιστεύετε ότι ο Τζορτζ το πήρε και πολύ κατάκαρδα. Όσο σκεφτόταν το αγνό παρθένο λαδάκι και τα άλλα κρητικά προϊόντα που παραλαμβάνει απ΄ τον μπαμπάκα της χαρωπού μας υπουργού και τα ντολμαδάκια της Μαρίκας που απολαμβάνει ο πατήρ του, ε, νιώθει και κάποια υποχρέωση, πώς να το κάνουμε!
Όσο για τις άλλες «κατραπακιές» που εισέπραξε η άλλοτε (!) κραταιά Αμερική, τους χρειάζονταν. Όταν η Ρωσία επανέφερε το θέμα του εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας και ζήτησε τη διακοπή του, ψήφισαν 192 χώρες του κόσμου. Έλαβαν:
εναντίον του εμπάργκο 184, υπέρ 4. Οι εξής: ΗΠΑ, Ισραήλ και… Νησιά Μάρσαλ, Ελ Σαλβαδόρ. Υπήρξε και ένα λευκό: η Μικρονησία… Τέτοια «κρατίδια» απέμειναν πλέον να επηρεάζει η «φθίνουσα» υπερδύναμη.
Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Αυτό, ότι ο Σαρκό είναι «δικός μας», που λέτε, αγαπητή Μάρα, φοβίζει. Κ υρίως σε δεύτερη ανάγνωση. Κ αι από πού κι ώς πού ο Σαρκό, που είναι «δικός μας», θωπεύει και τσιμπάει το μαγουλάκι του «δικού μας» Κ ωστάκη; Σιγά μην υπογράψουν και σύμφωνο συμβίωσης έτσι όπως τα λέτε- αφήνοντας τόπο σε δεύτερες αναγνώσεις-, να έχουν τον Ά νθιμο (μακριά από μας, μακριά από μας, φτου σκόρδα!) στο κατόπι τους να μιλάει για πορνεία, να έχουμε και κανένα διπλωματικό επεισόδιο με την Κ άρλα Μπρούνι που δεν θα έχει καταλάβει… Μηηηηη, μην τα κάνετε αυτά σαν κάτι κοινό. Τ ζιζζζζζζ!












