Πόλεμος για τη Φλόγα στο Παρίσι

«Citius, altius, fortius». Εκατόν είκοσι δύο ημέρες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, το ολυμπιακό σύνθημα μοιάζει να εμπνέει κυρίως τους διαδηλωτές εναντίον του Πεκίνου. Χάος επικράτησε χθες στο Παρίσι κατά τη διέλευση της Ολυμπιακής Φλόγας. Έπειτα από τέσσερις ώρες επεισοδίων, οι αρχές αναγκάστηκαν να διακόψουν τη λαμπαδηδρομία.

Μία ημέρα έπειτα από τα επεισόδια στο Λονδίνο, χιλιάδες διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για το πρόσφατο μακελειό στο Θιβέτ και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Πεκίνο, μετέτρεψαν το Παρίσι σε πολεμική ζώνη. Η ισχυρή αστυνομική δύναμη- 3.000 αστυνομικοί, πολλοί εφοδιασμένοι με πατίνια- δεν κατάφερε να προστατεύσει την Ολυμπιακή Φλόγα από το μένος τους. Τέσσερις φορές αναγκάστηκαν να σβήσουν για λίγο την Ολυμπιακή δάδα, επιβιβάζοντάς την σε λεωφορείο, προτού την ανάψουν

ΟΙ ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ

Πανό που απεικόνιζε τους ολυμπιακούς κύκλους σαν χειροπέδες κρεμάστηκε στον Πύργο του Άιφελ

ξανά από το ειδικό φαναράκι. Ύστερα από αλλεπάλληλα επεισόδια και αλλαγές στη διαδρομή, οι αρχές διέκοψαν τη λαμπαδηδρομία μεταφέροντας με λεωφορείο τη φλόγα στο σημείο τερματισμού, το στάδιο Σαρλετί- για την τιμή των όπλων, ένας αθλητής μετέφερε πεζή τη φλόγα τα τελευταία πέντε μέτρα.

Ένα άδοξο αλλά προαναγγελθέν τέλος: αμέσως μετά την έναρξη της λαμπαδηδρομίας στον Πύργο του Άιφελ, ένας ακτιβιστής των Πρασίνων, ο Σιλβέν Γκαρέλ, επεχείρησε να αρπάξει τη Φλόγα από τα χέρια του πρώτου λαμπαδηδρόμου, του πρώην εμποδιστή Στεφάν Ντιαγκανά. Τουλάχιστον ένας ακόμα ακτιβιστής βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τη Φλόγα προτού ακινητοποιηθεί από τους αστυνομικούς. Ένας άλλος διαδηλωτής επιχείρησε να τη σβήσει πετώντας νερό. Η αστυ- νομία συνέλαβε τουλάχιστον 30 ανθρώπους. Οι διαδηλωτές όμως πρόλαβαν να κρεμάσουν πανό που απεικόνιζαν τους ολυμπιακούς κύκλους σαν χειροπέδες και από τον Πύργο του Άιφελ και από τη Νοτρ Νταμ- στο Δημαρχείο, ο ίδιος ο Μπερτράν Ντελανοέ είχε επιτρέψει την ανάρτηση ενός πανό που έλεγε: «Το Παρίσι υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα παντού στον κόσμο». Στη γαλλική Εθνοσυνέλευση, τουλάχιστον 40 βουλευτές όλων των κομμάτων διέκοψαν τη συνεδρίαση φωνάζοντας «Ελευθερία στο Θιβέτ» ενώ περνούσε, μετ΄ εμποδίων, η Ολυμπιακή Φλόγα.

Το Πεκίνο, από την πλευρά του, επιμένει να κάνει λόγο για «αηδιαστικά σαμποτάζ Θιβετιανών αυτονομιστών».


Τηλεόραση


[ ΓΝΩΜΗ ] Μόνο οι ίδιοι οι αθλητές μπορούν να πιέσουν το Πεκίνο

Στους δρόμους του Λονδίνου (και του Παρισιού) η κινεζική δικτατορία έμαθε με επώδυνο τρόπο ότι το ολυμπιακό της σύνθημα «Ένας κόσμος- ένα όνειρο» ισχύει. Ναι, έχουμε όλοι ένα όνειρο: να σταματήσει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρέπει, πράγματι, να είναι απολιτικοί. Όμως δεν πολιτικοποιούν οι διαδηλωτές τους Αγώνες. Όπως εξήγησε πέρυσι ο επιφανής Κινέζος δικηγόρος Γκάο Ζισένγκ: «Το κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς χρησιμοποιεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες για να αποδείξει στον λαό πως ο κόσμος εξακολουθεί να το αναγνωρίζει ως νόμιμη κυβέρνηση, παρά την αιματηρή τυραννία του». (Λίγο μετά, ο Γκάο «εξαφανίστηκε», όπως και τόσοι άλλοι Κινέζοι ακτιβιστές).

Μέχρι στιγμής, η όλη συζήτηση επικεντρώνεται στο κατά πόσον πρέπει οι πολιτικοί μας ηγέτες να παραστούν στην τελετή έναρξης των Αγώνων. Μα, οι πολιτικοί δεν είναι κατάλληλοι να ορθώσουν το ανάστημά τους εξ ονόματός μας. Μόλις πέρυσι, με παρέμβασή τους απέτρεψαν μια σημαντική διεύρυνση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα: Η κινεζική κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυριών στα εργοστάσια και τα ορυχεία διότι οι Κινέζοι εργάτες δεν άντεχαν άλλο να πληρώνονται τεχνητά χαμηλούς μισθούς και να βλέπουν τους συναδέλφους τους να ακρωτηριάζονται από κακοσυντηρημένα μηχανήματα. Το καθεστώς έσφιξε τα δόντια και αποφάσισε να επιτρέψει στους απλούς πολίτες τον συνδικαλισμό. Επρόκειτο για μια σπουδαία κατάκτηση.

Οι κυβερνήσεις μας όμως πανικοβλήθηκαν. Τα πανίσχυρα επιχειρηματικά λόμπι τους είπαν πως αν οι Κινέζοι εργάτες πάψουν να μαστιγώνονται, θα αρχίσουν να ζητούν υψηλότερους μισθούς και να κάνουν τους χώρους εργασίας τους ασφαλείς. Αυτό σημαίνει μικρότερα κέρδη για τις «δικές μας» επιχειρήσεις και υψηλότερες τιμές στα ταμεία μας. Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης πίεσαν σκληρά το Πεκίνο να μην αναγνωρίσει στους εργαζόμενους το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα. Και νίκησαν. Πώς μπορούν, λοιπόν, οι ίδιοι αυτοί ηγέτες να εμφανίζονται σήμερα ως υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Όμως ένα από τα σπουδαία χαρακτηριστικά των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ότι δεν μας εκπροσωπούν οι πολιτικοί, αλλά πολίτες που τυχαίνει να είναι υπέροχοι αθλητές, ικανοί να αγωνιστούν για τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες. Οι αθλητές μας μπορούν να προτείνουν στην κινεζική κυβέρνηση μια συμφωνία: θα χαρούμε να πάρουμε μέρος, αρκεί να ικανοποιήσετε τρεις απλούς όρους:

1 Απελευθερώστε τους δέκα σπουδαιότερους ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

2 Προσκαλέστε τον Δαλάι Λάμα στο Πεκίνο και μιλήστε του, απλώς μιλήστε του.

3Σταματήστε να καλύπτετε τη σουδανική κυβέρνηση και επιτρέψτε την ανάπτυξη μιας πραγματικής ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στο Νταρφούρ. Αν οι αθλητές του ελεύθερου κόσμου συσπειρωθούν πίσω από αυτές τις απαιτήσεις, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το Πεκίνο να σφίξει τα δόντια και να τις αποδεχθεί.