[ ΑΙΧΜΕΣ ] Θρίαμβος;

Δυο μέρες τώρα η γαλανόλευκη κυματίζει υπερήφανη στον τηλεοπτικό ιστό, τα λιβανιστήρια καίνε θυμίαμα στη δόξα του μεγάλου ηγέτη και οι ψάλτες αναπέμπουν ύμνους στον εθνικό θρίαμβο του Βουκουρεστίου.

Ωραία όλα αυτά. Μας είχαν λείψει. Αλλά ας κάνουμε ένα διάλειμμα. Ας επιστρέψουμε, για λίγο, στην κοινή λογική.

Γιατί η Ελλάδα αποφάσισε να θέσει τη λύση της διαφοράς περί το όνομα ως προϋπόθεση της ένταξης της γείτονος στο ΝΑΤΟ; Γιατί δεν συναίνεσε να γίνει δεκτή, όπως έχει γίνει δεκτή στον ΟΗΕ, με το συμφωνημένο «προσωρινό» όνομα FΥRΟΜ; Επειδή, προφανώς, ήθελε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία (και να αναλάβει το σχετικό ρίσκο) ώστε να βάλει ένα τέρμα στη διολίσθηση προς μια κατάσταση όπου το FΥRΟΜ είναι απλώς ένα καρτελάκι σε μια πόρτα των γραφείων του ΟΗΕ και όλες οι χώρες του κόσμου αναγνωρίζουν τη χώρα με το συνταγματικό της όνομα, σαρκάζοντας τις «ελληνικές ιδιοτροπίες». Επειδή έκρινε, δηλαδή, ότι είχε την πολιτική άνεση και τη συναίνεση να βρει μια συμβιβαστική λύση. Η απειλή ενός «βέτο» ήταν το όπλο για να «εκβιαστεί» η άλλη πλευρά ώστε να συμβιβαστεί με τη λύση αυτή.

Η λύση, προς το παρόν, δεν βρέθηκε. Δεν έχουμε, λοιπόν, κανέναν λόγο να πανηγυρίζουμε ως θρίαμβο το γεγονός ότι υποχρεωθήκαμε να ξοδέψουμε το διπλωματικό μας όπλο χωρίς να επιτευχθεί ο στόχος για τον οποίο το προορίζαμε. Θέλαμε λύση. Πανηγυρίζουμε τη μη λύση;

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα στο Βουκουρέστι απέφυγε τα χειρότερα και πήρε τα, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, περισσότερα απ΄ όσα μπορούσε να πάρει. Απέφυγε την πλήρη απομόνωση και έλαβε μια παράταση που μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Η έκβαση ασκεί μια πραγματική πίεση στα Σκόπια- για πρώτη φορά. Πιέζει, βέβαια, και εμάς. Αλλά, εφόσον η δική μας ετοιμότητα για συναίνεση γύρω από έναν λογικό, αξιοπρεπή συμβιβασμό επιβιώσει και οι χειρισμοί από εδώ και πέρα είναι ευτυχέστεροι, τότε η επιδιωκόμενη λύση μπορεί, όντως, να έρθει πιο κοντά. Τότε, και με αυτές τις προϋποθέσεις, το Βουκουρέστι θα αποδειχθεί ένας επιτυχημένος ελιγμός, μια τακτική επιτυχία. Εθνικός θρίαμβος, πάντως, όχι…