Το πνεύμα του τόνου

Νέα επαγγέλματα

Κάθε νύχτα μετά τη μία ένας άψογα ντυμένος συνάνθρωπος με ποδήλατο φορώντας γάντια κάνει την εμφάνισή του στη γειτονιά μου, τουλάχιστον, και ψάχνει τους σκουπιδοτενεκέδες.

Βγάζοντας συχνά τέτοια ώρα τον σκύλο μου περίπατο, έχω παρακολουθήσει τις κινήσεις του. Δεν κρύβεται, δεν ντρέπεται, δεν φυλάγεται ή δεν καμώνεται τον αδιάφορο. Με προσεκτικές κινήσεις και άκρα επιδεξιότητα ψηλαφεί τις σακούλες και όπως φαίνεται έχει την ικανότητα να εντοπίζει ό,τι τον ενδιαφέρει. Αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να ξεκαθαρίσω τι πράγματι είναι το κύριο ενδιαφέρον του.

Με χειρουργική δεξιότητα ανοίγει τις σακούλες και ανασύρει κονσερβοκούτια, άλλοτε πλαστικά ποτήρια, κουτάλια, άλλοτε κορνίζες, άλλοτε εφημερίδες και περιοδικά. Ποτέ όμως κάτι φαγώσιμο ή ρουχισμό. Να αναζητεί άραγε ό,τι ανακυκλώνεται; Πιθανόν.

Πάντως με σιγουριά και σοβαρότητα ασκεί το επιτήδευμά του, είναι επαγγελματίας ο άνθρωπος. Βάζει σε μια καθαρή χαρτοσακούλα τα ευρήματά του, καβαλάει το ποδήλατο και αλλάζει γειτονιά και κάδο.

Αυτός ο συμπολίτης βγάζει προφανώς το ψωμί του από τα κατακάθια του πολιτισμού, του καταναλωτισμού, της σπατάλης της κοινωνίας της αφθονίας. Και από ό,τι τεκμαίρεται ζει καλά, αξιοπρεπώς. Όταν πετάτε τα σκουπίδια σας σκεφθείτε τον. Είστε ο εργοδότης του, ο πελάτης του, ο χορηγός του. Εξάλλου είναι ο μόνος άνθρωπος που ζει από τα σκουπίδια. Για ρίξτε μια ματιά στον χώρο του πολιτισμού!