[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Είναι στο χέρι τους

ΑΝ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ αλλάξει τις τελευταίες ημέρες στο ΠΑΣΟΚ αυτό είναι το κλίμα μεταξύ των μελών της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Η ψυχολογική απόσταση μεταξύ παπανδρεϊκών- βενιζελικών ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής ειδικά το διάστημα μετά τις εσωκομματικές εκλογές του Νοεμβρίου. Εκεί που υπήρχε ας πούμε μια παρέα παπανδρεϊκών σ΄ έναν διάδρομο της Βουλής, περνούσε δίπλα τους ένας βενιζελικός και δεν του έλεγαν ούτε «γεια». Και τότε ο βενιζελικός αναγκαζόταν να φωνάξει (λιγάκι επιδεικτικά είναι αλήθεια): «Γεια σας σύντροφοι»! Παρόμοιες σκηνές διαδραματίζονταν σχεδόν καθημερινά στη Βουλή. Ακόμα και φαινομενικά απλά πράγματα όπως για παράδειγμα ποιοι βουλευτές θα πάρουν τον λόγο στις επερωτήσεις «λύνονταν» με μάλλον ρεβανσιστική λογική- θύματα της οποίας ήταν και μία πλειάδα νέων και λιγότερο φανατισμένων βουλευτών, οι οποίοι προτιμούσαν να μην πολυμιλούν για να μη «μπλέξουν».

Αυτά τώρα άλλαξαν.

Θα πει κανείς, μα είναι σημαντικό π.χ. ο Χρήστος Παπουτσής να βλέπει τον Αλέκο Παπαδόπουλο να στρίβει στη γωνία και να του φωνάζει εγκάρδια «έλα Αλέκο μου τι κάνεις»; Για το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως είναι. Ύστερα από μία περίοδο σφοδρής εσωκομματικής σύγκρουσης που δημιούργησε μια περίπου ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα μεταξύ των βουλευτών, το κλίμα άλλαξε ξαφνικά. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τελευταία, αντί να φεύγει από το Κοινοβούλιο βαρύς και μάλλον δύσθυμος, περνάει μια βόλτα από τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες. Στα πηγαδάκια όλη την προηγούμενη εβδομάδα οι παρέες δεν ήταν «ομογενοποιημένες» αλλά μεικτές. Κάπως έτσι οι φανατικοί των αποκλεισμών και της λογικής «ας τους εξαφανίσουμε», οι οποίοι κυριάρχησαν μετά την εσωκομματική νίκη του Γιώργου Παπανδρέου μοιάζουν σήμερα περισσότερο μόνοι.

Βεβαίως ας μη γελιόμαστε. Το ρήγμα μεταξύ των πρώην «αντιπάλων» είναι βαθύ για να εξαφανιστεί ως διά μαγείας. Όμως, είτε λόγω της ανόδου που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ είτε λόγω αλλαγής στρατηγικής της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ είτε λόγω της επιτυχούς πρωτοβουλίας κατάθεσης πρότασης μομφής στην κυβέρνηση φαίνεται να λειώνουν οι πάγοι καταρχήν μεταξύ των στελεχών. Αν αυτή η ζέστη φτάσει και στη βάση, «είναι στο χέρι τους».

Ή όπως χαρακτηριστικά λέει στενός (και νηφάλιος) συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου: «Πάντα ήταν στο χέρι μας. Εμείς δεν το βλέπαμε».