[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Οι μαύροι κύκλοι

Τα δεδομένα είναι γνωστά όσο και ύπουλα. Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου και σε πορεία να γίνει και η ισχυρότερη. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της δόθηκαν για εμπορικούς λόγους (ο αθλητισμός στις μέρες μας είναι πρώτα απ΄ όλα εμπόριο, όπως οφείλουμε να παραδεχτούμε ακόμα και όσοι τον αγαπάμε αδιαπραγμάτευτα) αλλά και με την έμμεση φιλοδοξία να συμβάλουν σε έναν, στοιχειώδη έστω, εκδημοκρατισμό του καθεστώτος της. Στη διάρκεια της εξαετίας αφότου ανέλαβε τους Αγώνες, η Κίνα αδιαφόρησε πλήρως γι΄ αυτό το τμήμα της άτυπης συμφωνίας με τη διεθνή κοινότητα, με αποκορύφωμα την πρόσφατη αιματηρή παρέμβαση στο Θιβέτ. Αυτό που συνέβη στο Θιβέτ είναι περίπλοκο από άποψη διεθνούς δικαίου- ούτε η ανεξαρτησία και οι τρόποι διεκδίκησής της ούτε η σχέση της Κίνας με τις επαρχίες και τα προσαρτήματά της ούτε η διαπλοκή πολιτικής και θρησκείας στην περιοχή ούτε καν οι πληροφορίες που μας έρχονται από αυτή την απόμακρη γωνιά του κόσμου μπορούν και πρέπει να κριθούν με τα «δυτικά» μέτρα και σταθμά – αλλά απλό από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων· η αδιαμφισβήτητη χρήση βίας από τον δυνατό επί του αδυνάτου παραβιάζει οικουμενικούς κανόνες.

Η διεθνής κοινότητα έχει πλήρη επίγνωση της κατάστασης, αλλά- εδώ αρχίζουν τα ύπουλα- δεν επιθυμεί ούτε να διαπραγματευτεί την τέλεση των Αγώνων ούτε να πολυστενοχωρήσει τον γίγαντα που τους διοργανώνει. Αποτέλεσμα: ο γίγαντας χρησιμοποιεί τη διεθνή κοινότητα για τους σκοπούς του- την προβολή και, ιδίως, τη νομιμοποιήσή του- θυσιάζοντας στον βωμό των επιδιώξεών του όχι τόσο τους ίδιους τους Αγώνες- οι ψευδαισθήσεις εδώ μας έχουν προ πολλού τελειώσει- αλλά ακόμα και τη συμβολική σχέση του ολυμπισμού με την καταλαγή των παθών και το πλησίασμα των λαών. Μπροστά σ΄ αυτό το αδιέξοδο- οι λαοί αναμένουν το θέαμα και οι κυβερνήσεις τα συμβόλαια- δεν υπάρχει μόνο η σιωπή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση συζήτησε την προηγούμενη εβδομάδα και θα εγκρίνει

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

έχει πλήρη επίγνωση της κατάστασης αλλά δεν επιθυμεί ούτε να διαπραγματευτεί την τέλεση των Αγώνων ούτε να πολυστενοχωρήσει τον γίγαντα που τους διοργανώνει

τη μεθεπόμενη ένα ιδιαίτερα αυστηρό ψήφισμα για την κατάσταση στο Θιβέτ, ενώ η αντίδραση πολλών μελών της- κυρίως από κόμμα των Πρασίνων αλλά όχι μόνο- στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου βρήκε βαθιά απήχηση στην παγκόσμια κοινή γνώμη. O πρόεδρος Σαρκοζί- ναι, στον σύζυγο της Κάρλας αναφέρομαι- ανέδειξε την κρισιμότητα του θέματος, το έφερε στη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών της Ένωσης κι έβαλε τον δικό του υπουργό Εξωτερικών- ναι, στον πρώην Σοσιαλιστή και ακτιβιστή των δικαιωμάτων αναφέρομαι- να δηλώσει πώς «όλα τα ενδεχόμενα εξετάζονται». Αυτή που δεν εξετάζει, όπως πάντα, τίποτα είναι η απορροφημένη στη ληθαργική κρίση της Ελλάδα. Κι όμως, ερήμην σίγουρα της παρούσας κυβέρνησης αλλά και της σύγχρονης ιστορίας της, η χώρα μας έχει, στο τεράστιο αυτό θέμα, όχι μόνο δυνατότητα αλλά και υποχρέωση να ακουστεί και να δράσει.

Η Φλόγα έφυγε, όπως έφυγε, από την καμένη Ολυμπία- σωσμένη, σε πείσμα των γεγονότων, από το κάλλος του τόπου και της πρωθιέρειας. Όμως η Ελλάδα δεν δίνει μόνο στον κόσμο τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και σηματοδοτεί την έναρξή τους, τιμώντας με την αφετηριακή παρουσία της τη διοργανώτρια χώρα. Αυτή η απόδοση τιμής είναι που πρέπει να μας απασχολήσει. Πέρα από το αντιπαραγωγικό γενικό μποϊκοτάζ όλων των Αγώνων, που απλώς θα έδινε τη δυνατότητα στους Κινέζους να δυναμώσουν την προπαγάνδα τους σαρώνοντας όλα τα μετάλλια, η συμβολική τιμή είναι που δεν αξίζει- και που πονάει- μια χώρα που δεν σέβεται τον ίδιο τον πυρήνα του ολυμπισμού. Την ιδέα και την εκστρατεία αυτή, που δεν πρόκειται ν΄ αναλάβει μια φοβισμένη και ανίσχυρη κυβέρνηση, οφείλει να τη σκεφτεί και να τη διαδώσει η πραγματική Αριστερά των δικαιωμάτων στη χώρα μας. Που δεν είναι βέβαια εκείνη που εξυμνεί, τούτες ακριβώς τις μέρες, τη διαχρονική σοφία του συντρόφου Μάο και που βρίσκει την έμπνευσή της στα έργα και στις ολυμπιακές, ασφαλώς, ημέρες των επίσης συντρόφων Κάστρο και Τσάβες. Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ