Αλλάζει ο χάρτης των ουρανών

Καλά νέα για τους Ευρωπαίους καταναλωτές: από την Κυριακή, η εναέρια κυκλοφορία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση απελευθερώνεται πλήρως με συνέπεια την αύξηση του ανταγωνισμού.

Η συμφωνία «ανοιχτοί ουρανοί», που συνήφθη πριν από έναν χρόνο ανάμεσα στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, ανοίγει τον δρόμο για τον πολλαπλασιασμό των πτήσεων ανάμεσα στις δύο ηπείρους και θα τεθεί σε ισχύ την Κυριακή 30 Μαρτίου. Οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα μπορούν να προτείνουν απευθείας πτήσεις προς τις ΗΠΑ από όλα τα αεροδρόμια της Γηραιάς Ηπείρου και όχι πλέον μόνον από το αεροδρόμιο που αποτελεί την έδρα τους. Και αντιστρόφως. Για παράδειγμα, η Lufthansa ή η Βritish Αirways θα μπορούν να προτείνουν πτήσεις από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη ή από το Παρίσι στο Σαν Φρανσίσκο, ενώ νέες αμερικανικές εταιρείες θα αποκτήσουν συνδέσεις με το Παρίσι.

Πτώση στις τιμές
Ουδείς αμφιβάλλει πως η απελευθέρωση των ουρανών θα παρακινήσει τις εταιρείες να δώσουν τη μάχη στις τιμές των ει

ΑΠΟ ΤΙΣ 30 ΜΑΡΤΙΟΥ

Οι ευρωπαϊκές εταιρείες θα προτείνουν απευθείας πτήσεις προς τις ΗΠΑ από όλα τα αεροδρόμια της Γηραιάς Ηπείρου

σιτηρίων και στην ποιότητα των υπηρεσιών τους. Σύμφωνα με τη γαλλική «Λε Φιγκαρό», οι πρώτες «εχθροπραξίες» θα αρχίσουν στο Χίθροου, το ευρωπαϊκό αεροδρόμιο που είναι περισσότερο από κάθε άλλο στραμμένο προς τις ΗΠΑ. Η Αir France θα εγκαινιάσει εκεί τη Δευτέρα την πρώτη απευθείας πτήση της από το Λονδίνο στο Λος Άντζελες. Προβλέπει επίσης να δημιουργήσει στο Χίθροου και άλλες υπερατλαντικές συνδέσεις με την Delta, εταίρο της στην εμπορική συμμαχία SkyΤeam.

Αυτό το άνοιγμα των ουρανών, για το οποίο η διαπραγμάτευση διήρκεσε τέσσερα ολόκληρα χρόνια, αναμένεται να τονώσει την υπερατλαντική εναέρια κυκλοφορία, η οποία θα φτάσει τα 75 εκατομμύρια επιβάτες το 2012, έναντι 50 εκατομμυρίων το 2006-2007, σύμφωνα με την περσινή εκτίμηση του Ζακ Μπαρό, του Ευρωπαίου επιτρόπου Μεταφορών. Η υπογραφή της συμφωνίας, τον Απρίλιο του 2007, έβαλε τέλος σε μισό αιώνα διμερών συμφωνιών ανάμεσα σε κάθε ευρωπαϊκό κράτος και την Ουάσιγκτον. Όμως το κυριότερο είναι πως έβαλε τέλος και σε μια κραυγαλέα ανισότητα εις βάρος των ευρωπαϊκών εταιρειών. Αυτές οι τελευταίες δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τα αμερικανικά αεροδρόμια παρά μόνον από τα αεροδρόμια όπου έχουν την έδρα τους, αντίθετα με τις αμερικανικές ανταγωνίστριές τους.


Χαμένοι φοβούνται ότι θα βγουν οι Βρετανοί από τη συμφωνία

ΟΙ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ» δεν δημιουργούν πλέον τις ίδιες ελπίδες που δημιουργούσαν πριν από ένα χρόνο. Η οικονομική κρίση, οι φόβοι για ύφεση στις ΗΠΑ και η άνοδος της τιμής των καυσίμων βαραίνουν τους μεταφορείς. Ένας πόλεμος τιμών θα μπορούσε να αποδειχθεί τρομερός για όλους. Οι αμερικανικές εταιρείες δεν θα στερηθούν τον μοχλό ανάπτυξης που αποτελεί η πρόσβαση στο Λονδίνο, ενώ στις εσωτερικές πτήσεις στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό των εταιρειών χαμηλού κόστους.

Οι Βρετανοί φοβούνται πως θα βγουν χαμένοι από το νέο μοίρασμα της τράπουλας. Αντίθετα από την Αir France, η οποία μοιράζεται ήδη τις συνδέσεις ανάμεσα στο Παρίσι και τις ΗΠΑ με έξι αμερικανικές εταιρείες, οι δύο βρετανικές (Βritish Αirways και Virgin Αtlantic) δεν αντιμετωπίζουν παρά δύο υπερατλαντικούς ανταγωνιστές, την United και την Αmerican.

Νέες διαπραγματεύσεις
Η Βritish Αirways, ιδιαίτερα, μπορεί να υποφέρει από το άνοιγμα των ουρανών. Είναι ο πρώτος μεταφορέας ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και οι υπερατλαντικοί προορισμοί αντιπροσωπεύουν το 20% του τζίρου της.

Επειδή οι πτήσεις τους είναι πιο ποικίλα κατανεμημένες, η Αir France-ΚLΜ και η Lufthansa εξαρτώνται λιγότερο από τις υπερατλαντικές πτήσεις. Όμως στηρίζουν πολλές ελπίδες, όπως και η Βritish Αirways, στις νέες διαπραγματεύσεις που θα ξεκινήσουν τον Μάιο για να επιχειρηθεί η κατάργηση των τελευταίων ανισοτήτων ανάμεσα στις αεροπορικές εταιρείες των δύο ηπείρων. Οι εσωτερικές συνδέσεις στην αμερικανική επικράτεια παραμένουν σήμερα απαγορευμένες για τους Ευρωπαίους μεταφορείς, ενώ περιορισμένες είναι και οι δυνατότητές τους να επενδύουν στις αμερικανικές επιχειρήσεις. Μολονότι μια ευρωπαϊκή εταιρεία μπορεί να αποκτήσει περισσότερο από το 50% του κεφαλαίου μιας αμερικανικής εταιρείας, τα δικαιώματα ψήφου της περιορίζονται στο 25%.