«Έκλαψα που ξέχασα να δω την Ακρόπολη»

Είναι δυο χρόνια τώρα που η Μίσια- η ιέρεια των φάντος όπως την αποκαλούν – ζει μόνιμα στο Παρίσι. Εκεί, όπως συμβαίνει με όλους τους μουσικούς που έρχονται από αλλού, οι μουσικές των τόπων τους αποκτούν πιο έντονα χρώματα. Η Μίσια ονειρεύεται πιο πολύ τώρα τη Λισαβώνα, τραγουδάει για τα δρομάκια της, για τις γάτες που τριγυρίζουν στα κεραμίδια, για τους γλάρους. «Γι΄ αυτό και η συναυλία τώρα της Αθήνας, το Lisboarium, είναι το όνειρο της Λισαβώνας και η νοσταλγία που νιώθεις, όταν βρίσκεσαι μακριά. Θα θυμηθούμε τους ποιητές, τα μικρά λογοτεχνικά καφέ, τις ταβέρνες με τις σαρδέλες, θα “νοσταλγήσουμε”».

Για την ακρίβεια η Μίσια χρησιμοποιεί τη λέξη saudade και δίνει ένα άλλο χρώμα σε αυτή τη νοσταλγία: μια μελαγχολία που συνοδεύει συνήθως τα ταξίδια, ένα βαθύ συναίσθημα που δεν φτάνεις εύκολα να το εντοπίσεις αλλά που τα φάντος- και ίσως μόνο αυτά τα ιδιαίτερα μπλουζ- έχουν βρει ένα δρόμο και το εκφράζουν. «Φάντος θα πει μοίρα, πεπρωμένο, και αυτό υπάρχει πάντα στη ζωή μας, είναι διαχρονικό και οικουμενικό».

Μα μπορούν τα φάντος να εκφράζουν τον καημό του ανθρώπου στην ψηφιακή εποχή που ζούμε; «Ναι, γιατί μιλάνε για την ανθρώπινη φύση, για τη δυστυχία και το μεγαλείο της. Κανένα από αυτά δεν έχει αλλάξει στην ψηφιακή εποχή».

«Τα φάντος είναι το βασικό εργαλείο με το οποίο εκφράζομαι καλλιτεχνικά», εξηγεί τη δική της προσέγγιση. «Ο σκοπός μου δεν είναι να γίνω η τέλεια ερμηνεύτρια των φάντος ή να κάνω ακροβατικά με τη φωνή μου, προσπαθώ να πετύχω κάτι που είναι πέρα από την προσωπική μου πείρα. Δεν ανεβαίνω στη σκηνή για να κλάψω για τις δικές μου έννοιες, πιστεύω πως μαζί με τους μουσικούς μου και το κοινό μπορούμε να φτάσουμε σε κάτι υπερβατικό».

ΙΝFΟ

Η Μίσια παρουσιάζει το Lisboarium στο Μέγαρο Μουσικής τη Δευτέρα 7 Απριλίου και στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης την Τρίτη 8. Εισιτήρια:
80, 65, 50, 35 και 25 (φοιτητικό)

Με τις εμπειρίες του τόπου της η Μίσια έμαθε παράλληλα να «ακούει» κι άλλους τόπους. Συχνά αναφέρεται στα ρεμπέτικα. «Το κάνω», εξηγεί όταν τη ρωτάω, «γιατί όπως τα μπλουζ, το τάνγκο και το φλαμένκο και τα ρεμπέτικα έχουν παρόμοιες ρίζες και εκφράζουν τα ίδια υπαρξιακά ζητήματα».

Της ζητάω να περιγράψει μια δυνατή μουσική της εμπειρία. «Υπάρχουν πολλές, αλλά θα πω μια που έχει σχέση με την Ελλάδα. Την ημέρα της συναυλίας μου στο Ηρώδειο ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που έλεγα σε όλο τον κόσμο και στον εαυτό μου πόσο σημαντική στιγμή ήταν για μένα να έχω αυτό το προνόμιο να τραγουδάω σε αυτό τον χώρο, να σηκώνω το βλέμμα από τη σκηνή ενώ τραγουδάω και να αντικρύζω τον Παρθενώνα. Και ανεβαίνω στη σκηνή, στο Ηρώδειο, και τραγουδάω και είναι μεγάλη η συγκίνηση. Τελειώνει η συναυλία και μετά στα παρασκήνια, βάζω τα κλάματα. Γιατί – αν είναι δυνατόν!- είχα εντελώς ξεχάσει να σηκώσω τα μάτια μου και να δω τον Παρθενώνα. Δεν το πίστευα!! Τις στιγμές που είμαι στη σκηνή και τραγουδάω, τα πάντα συμβαίνουν ανάμεσα στο κοινό και σε εμένα… τίποτε άλλο δεν μπορεί να μπει ανάμεσα».


Με μια ματιά

Γεννιέται στο Οπόρτο. Κατάγεται από καλλιτεχνική οικογένεια Περνάει την εφηβεία της στη Βαρκελώνη Επιλέγει να τραγουδήσει τα φάντος όταν το είδος δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Τη συγκρίνουν από νωρίς με την Αμάλια Ροντρίγκεζ Κυκλοφορεί το «Μisia Fado», «Τanto Μenos Τanto Μais», «Garras Dos Sentimedos», «Ρaixoes Diagonais», «Ritual», «Canto» και «Drama Βox» Tραγουδάει επίσης στα ισπανικά, καταλάνικα, γαλλικά, αγγλικά Μελοποιεί ποίηση και λογοτεχνικά κείμενα από σπουδαίους Πορτογάλους όπως ο Πεσόα και ο Σαραμάγκου