[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φώτα σβηστά

Το φωτάκι της καφετιέρας δεν άναψε- διακοπή; ρωτάω, ναι, μου λέει, δεν έχει καφέ. Έχει μια ωραία μέρα έξω, αλλά όχι καφέ.

Καλύτερα, λέω, αφού αυτός που είχαμε πάρει δοκιμαστικά, ένα χαρμάνι δεν ξέρω από ποιες εξωτικές ποικιλίες, ήταν χάλια. Η διακοπή θα μας ακολουθούσε λίγο ακόμη στον δρόμο. Κι έτσι συνέβη. Τα φανάρια, όλα, είχαν το ουδέτερο μαύρο χρώμα, αυτό που ξυπνάει το ένστικτο του οδηγού να πάρει θέση και συγκεκριμένα προτεραιότητα. Ένας ψύχραιμος- όσο τού επέτρεπαν οι συνθήκες- τροχονόμος μάς έκανε νόημα να περάσουμε- σε λίγο ήμασταν όλοι ένα ποτάμι από λαμαρίνες. Το ποτάμι κυλούσε αργά, πολύ αργά, αλλά δεν βιαζόμουν, είχα ξεκινήσει νωρίς (πάντα θαυμάζω τους ανθρώπους που ξεκινάνε την ημέρα τους χωρίς καφέ).

Από την προηγουμένη και με τα φώτα αναμμένα, είχα αποφασίσει να γράψω για την απεργία- θέλω να πω πως απεργία δεν γίνεται με το «σεις» και με το «σας» και με το «μήπως μπορείτε να επανεξετάσετε το θέμα;…», γιατί απλά δεν χαμπαριάζουν, το ξέρουμε αυτό, και όταν πάρουν φωτιά τα μπατζάκια μας, δεν θα ψάχνουμε τον διακόπτη. Ούτε εμένα μου αρέσει ο λόφος με τις πλαστικές σακούλες και τη χαρακτηριστική εσάνς χαλασμένου μπρόκολου, αλλά πώς αλλιώς να γίνει;

Φτάνω, που λέτε, στο Μετρό- γιατί κάποια στιγμή κάποιος κάπου φτάνει-, αλλά το Μετρό έχει κατεβάσει τα ρολά (είχα μια υποψία ότι θα συνέβαινε) και ρίχνω το βλέμμα μπροστά στη στρωμένη λαμαρίνα. Να περιμένω; Τι; Ο Γκοντό μπορεί να έρθει, λεωφορείο όχι. Ξαναπαίρνω το αμάξι και πίσω, να πετύχω το τραμ. Το τραμ αργεί (αλλά, είπαμε, δεν βιάζομαι ιδιαίτερα) οπότε πηγαίνω πίσω, στο τσακ χάνω το πρώτο, περιμένω κι άλλο, διαβάζω και περνάει η ώρα. Κάποια στιγμή, κατεβαίνω Σύνταγμα. Κλειστά δεξιά, αριστερά, επομένως, τι άλλο; περπάτημα. Με μικρές παρακάμψεις στους λόφους με τις σακούλες, ανάμεσα σε εξατμίσεις, κορναρίσματα και εκνευρισμό. Μόλις έχω φτάσει γραφείοπήρα και καφέ- και σας γράφω γι΄ αυτά όλα, αλλά ξέρετε, με κάποιον τρόπο πρέπει να κουνηθούν από τη θέση τους. Αν τους σβήσουμε όλα τα φώτα και σκοντάψουν;…