Φαινόμενα

Η απειλή του… διπλανού

Δηλώνουν ικανοποιημένοι από δελτία ειδήσεων, στα οποία οι μικρομεσαίοι του καναπέ απολαμβάνουν τον κανιβαλικό εαυτό τους. Παράδοξο;

Πολίτες εξεγερμένοι εναντίον των απεργών της ΔΕΗ, συνδικαλιστές αστυνομικοί γρονθοκοπημένοι από συναδέλφους τους, εργαζόμενοι στην καθαριότητα συμπλέκονται με άλλους εργαζόμενους στην καθαριότητα. Τηλεπαραθυράτοι καβγάδες και ρεπόρτερ (των 600 ευρώ) στις «παράνομες χωματερές» ή στο προσκέφαλο γερόντων που αγωνιούν για το «οξυγόνο» τους. Το θέαμα κανιβαλικό, όπως ακριβώς έχουμε εθιστεί οι φιλοαθεάμονες να παρακολουθούμε εδώ και χρόνια. Θέαμα αποκαλυπτικό για το έλλειμμα ταξικής συνείδησης, όπως θα ΄λεγαν οι μαρξιστές, δηλαδή αυτής της κοινότητας συμφερόντων που έχουν και οφείλουν να έχουν οι πολίτες που βρίσκονται στην ίδια κοινωνικοοικονομική κατάσταση. Προφανώς, επειδή στην πραγματικότητα δεν πίστεψαν ποτέ, και ίσως δεν πιστεύουν ακόμη, πως βρίσκονται στ΄ αλήθεια στην ίδια κατάσταση.

Και γιατί στη θέση του κοινωνικού κράτους, το οποίο διαμορφώνει τη συνείδηση της κοινότητας και της συνεισφοράς όλων των πολιτών, ορθώθηκε η πολιτική των ευνοημένων, των προνομιούχων της μιας κυβέρνησης που τους σκαντζάριζαν οι προνομιούχοι της επόμενης. Τη θέση της κοινωνικής πολιτικής πήρε η πολιτική μικροαντίδωρων στους απλούς εργαζόμενους, στους μικρομεσαίους του καναπέ, των οποίων οι ορίζοντες έκλεισαν ήσυχα ήσυχα πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια ώς τα όρια του κόσμου των δελτίων των 8.00. Είναι αυτός ο κόσμος που απάντησε στην έρευνα του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων (ΙΟΜ), δηλώνοντας ικανοποιημένος από τα δελτία ειδήσεων, αν και το 71% είπε πως δεν παρακολουθεί τους καβγάδες και το 64% πως σκέφτεται ότι έχει χάσει τον χρόνο του.

Μοιάζουν αντιφατικά τα αποτελέσματα, αλλά είναι απολύτως ταιριαστά με την κοινωνική εξέλιξη, η οποία συνδέθηκε με την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα ήθη και τις νέες αξίες που προβλήθηκαν. Χαζεύει αυτό που γνωρίζει ως τηλεοπτική ενημέρωση ο πολίτης-τηλεθεατής, έχει εθιστεί στο συναρπαστικό θέαμα του εαυτού του, τον οποίο θεωρεί ανεύθυνο. Αυτός φταίει για την πολιτική των μικροπαροχών, των μικροευνοιών σε ομάδες εργαζόμενων σε καίριες υπηρεσίες για την κοινωνία, οι οποίες έτσι απέκτησαν την ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας, ή μάλλον του μεγαλομετόχου της κρατικής υπηρεσίας (σε μια ευρεία πολιτικάντικη ερμηνεία της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας); Αυτός φταίει για τα δωρεάν ταξίδια των εργαζομένων στην Ολυμπιακή ή για το φθηνό ρεύμα του εργαζόμενου στη ΔΕΗ;

Άλλο αν όλοι έμαθαν να προσβλέπουν σε μια είσοδό τους στην τάξη των «ευνοημένων», των μικροϊδιοκτητών μεταφορικώς και κυριολεκτικώς, από αυθαιρετάκι μέχρι διορισμό του παιδιού στη ΔΕΗ ή της κόρης στην Ολυμπιακή. Έτσι τα «600» ευρώ τον μήνα χωρίς ορίζοντα βελτίωσης, μοιάζει να ξημέρωσαν αιφνιδίως. Και μάλιστα σε έναν τόπο, όπου η «ευημερία» ήταν πάντα ένα βήμα δίπλα (μια κουβέντα από τον πολιτικό της περιοχής, ένα χαρτί από τον «λαδωμένο» δημόσιο υπάλληλο, ένα γρηγορόσημο για να τελειώνει η υπόθεσή μας, ένας διορισμός από τον κουμπάρο κ.λπ.). Επομένως μια «ευημερία» που δεν κινδυνεύει παρά από τον διπλανό μας, τον όμοιο, αυτός θα την καταπατήσει. Μήπως αυτό δεν χαζεύουμε χρόνια τώρα στα ριάλιτι; Ο όμοιος, ο ομοίως εξαθλιωμένος, ο «αδελφός» είναι η απειλή. Ο απεργός, εργαζόμενος στη ΔΕΗ «κόβει το οξυγόνο» κυριολεκτικώς (και μεταφορικώς) από τους βαριά ασθενείς ομοίους του, τους γονείς του, τους γείτονές του. Τι θέαμα! Και πόσο εύκολη η παραγωγή του! Η νοοτροπία της καταπάτησης ιδιοκτησιών και του αυθαίρετου που κόβει τη θέα καθοδηγεί τους κοινωνικούς αυτοματισμούς. Αυτούς που περιμένει η κυβέρνηση άλλωστε να λειτουργήσουν υπέρ της. Και λειτουργούν με κορωνίδα τη βιομηχανία των μηνύσεων, που λειτουργεί έτσι κι αλλιώς εδώ και χρόνια, πρώτα για τον αλληλοσπαραγμό των δημοσιογράφων και όπως φαίνεται και των υπόλοιπων εργαζομένων.
Στη θέση της ταξικής η τηλε-συνείδηση

Οι «διαφορές» πολιτών συνίστανται στα ποσοστά της ιδιοκτησίας επί του ελάχιστου και υποβαθμισμένου κρατικού ταμείου. Και όπως οι κτηματικές, στέλνονται στα δικαστήρια.

Στο κενό της παραγωγής πολιτικής, που ξεκινάει από την κεντρική πολιτική σκηνή και φτάνει ώς τους συνδικαλιστές, βρέθηκε η Δικαιοσύνη να προβάλλεται ως ο μοναδικός πυλώνας της δημοκρατίας που λειτουργεί, άρα η ίδια παράγει και πολιτική και αλίμονο παράγει και ιδεολογία.

Και γιατί να μη βουλιάξουμε στον καναπέ για να χαζέψουμε τον έξαλλο εαυτό μας, αφού τα δικαστήρια θα υπερασπιστούν τα δίκια μας; Και μην τολμήσει κανείς να κόψει τον δρόμο ή το ρεύμα.

Όσο για τη συνείδησή μας, ήσυχη, την εκφράζει το «Αλ τσαντίρι» του Λαζόπουλου.

Εκεί τα «600» ευρώ συναντιούνται με τα «ρετιρέ», που είναι in να διασκεδάζουν τσαντιράτα και διαμορφώνεται συνείδηση τηλεοπτική στη θέση της ταξικής και τον λόγο έχει η τηλεθέαση.