[ Δρόμοι ]

8 τρισ. ευρώ…
… Τόσα υπολογίζει ο Οργανισμός Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης πως έχουν κρυμμένα στα χρηματοκιβώτιά τους. Θα έφταναν στον ΟΗΕ για να εξαλείψει τη φτώχεια από τον Τρίτο Κόσμο. Όμως, αυτό το ιλιγγιώδες ποσό μένει καλά κρυμμένο στα χρηματοκιβώτια των τραπεζικών και φορολογικών παραδείσων, σε παρασιτικά κρατίδια που ευδοκιμούν στις τέσσερις άκρες του πλανήτη.

Με μια έφοδο…
… που έκανε η γερμανική κυβέρνηση στο Λιχτενστάιν, έβαλε στο χέρι 1.400 κρυφούς λογαριασμούς πάμπλουτων Γερμανών φοροφυγάδων. Και έδειξε πως, όταν μια κυβέρνηση θέλει, μπορεί. Όχι πως είναι εύκολο. Το 1962, ένας πολιτικός που είχε τα κότσια, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, είχε κάνει μια παρόμοια έφοδο στο Μονακό. Με την απειλή να κλείσει τα σύνορα και να στραγγαλίσει το Μόντε Κάρλο, υποχρέωσε το πριγκιπάτο να φορολογεί όλους τους Γάλλους πολίτες που ζούσαν στην επικράτειά του.

Το παιχνίδι…
… «κλέφτες και αστυνόμοι» συνεχίζεται έκτοτε, αλλά μάλλον για τα μάτια του κόσμου, αφού οι κλέφτες τα καταφέρνουν πάντα να ξεγλιστρούν από τον νόμο. Οι φορολογικοί παράδεισοι έχουν πολλά ποδάρια. Πανίσχυροι άνθρωποι με διασυνδέσεις στον κόσμο του χρηματιστικού κεφαλαίου και των μεγάλων πολυεθνικών, όπως γράφει η εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», τα καταφέρνουν να βρίσκουν πολιτικούς φίλους που είναι πρόθυμοι να κάνουν τα στραβά μάτια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουν στο πλευρό τους τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που έρχεται να τους νομιμοποιήσει. Ήδη ανέλαβε την υπεράσπιση του Λιχτενστάιν. Ο Πιερ Μιραμπό, πρόεδρος της Ελβετικής Ένωσης Τραπεζών, κατηγόρησε τους Γερμανούς για «γκεσταπίτικες μεθόδους». Και ο Αμερικανός γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Ντάνιελ Μίτσελ στάθηκε στο πλευρό του. Με άρθρο του στην εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ» έρχεται να αναδείξει τον «ενάρετο ρόλο» των φορολογικών παραδείσων στην οικονομία. Οι νεοφιλελεύθεροι πιστεύουν πως ακόμη και στη φορολογία είναι καλό να υπάρχει ανταγωνισμός. Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για έναν ανταγωνισμό μεταξύ κρατών. Οι χώρες που έχουν χαμηλή φορολογία προσελκύουν κεφάλαια από τις χώρες που επιβάλλουν υψηλή φορολογία. Αργά ή γρήγορα, οι χώρες με την υψηλή φορολογία θα υποχρεωθούν να τη μειώσουν για να ανακόψουν τη διαρροή κεφαλαίων. Και οι δημόσιες δαπάνες; Το κράτος πρόνοιας; Η εισφοροδιαφυγή; Οι συντάξεις; Αυτά δεν είναι προβλήματα που απασχολούν τους νεοφιλελεύθερους. Πριν από τον Ρίγκαν, τη Θάτσερ και την επιδρομή των νεοφιλελεύθερων, ο φόρος επιχειρήσεων στις ανεπτυγμένες χώρες ανερχόταν στο 50%. Σήμερα δεν ξεπερνάει το 27%. Δηλαδή έχει υποδιπλασιαστεί, ενώ ο φόρος φυσικών προσώπων και μισθωτών ανεβαίνει διαρκώς (στην Ελλάδα έχει διπλασιαστεί την τελευταία πενταετία).

Ο ανταγωνισμός…
… που επαγγέλλονται οι νεοφιλελεύθεροι είναι προφανώς άνισος. Το κεφάλαιο βρίσκει πάντα τον τρόπο και τα μέσα να μετακινείται εκεί όπου το αναμένει ευνοϊκή μεταχείριση. Και η ασυλία που του εξασφαλίζουν οι φορολογικοί παράδεισοι έχει μια οδυνηρή συνέπεια για τους απλούς εργαζομένους. Όσο περισσότερες «μαύρες τρύπες» αφήνουν πίσω τους οι φοροφυγάδες, τόσο περισσότερο το κράτος σφίγγει τον φορολογικό βρόχο στον λαιμό των εργαζομένων.