[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στη γειτονιά των σκουπιδιών

Πνιγήκαμε στα σκουπίδια. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο ιμπεριαλισμός της πλαστικής σακούλας έχει στρώσει το διάβα μας εσχάτως με πορτοκαλόφλουδες, άδειες κονσέρβες και μπουκάλια. Τα αυτοκίνητα περνούν ξυστά πλέον από τους πρόποδες των βουνών που έχουν σχηματίσει τα σκουπίδια, τα λειώνουν ενίοτε και μετά τα μεταφέρουν σε κάθε γειτονιά. Στη δική μας, πάντως, με την ευκαιρία της ανέλπιστης συγκέντρωσης τόνων πλούσιας μασημένης τροφής, οι γάτες δίνουν ολονύχτια πάρτι και τα μάτια τους αστράφτουν περισσότερο όταν οι απεργοί ή η διοίκηση της ΔΕΗ- δεν ξέρουμε ακόμα – σβήνουν τα φώτα του φωτισμού των δρόμων.

Κι όλα θα ήταν καλά και ωραία στον σκουπιδότοπο που ζούμε, αν δεν τύχαινε να έβλεπα σε καθημερινή βάση πια ανθρώπους να ψάχνουν με ζήλο τα απομεινάρια που αφήνουν οι γάτες. Πρώτη φορά την προηγούμενη εβδομάδα γύριζα από τη δουλειά και είδα έναν 45χρονο σχετικά καλοντυμένο άντρα να κοιτάζει στα σκουπίδια για μπουκάλια. Τα μάζευε όλα σε μια σακούλα και πήγαινε από κάδο σε κάδο φορτωμένος, αλλά με τσάκιση στο παντελόνι. Το επόμενο πρωί ήταν μια μεσόκοπη γυναίκα που έσερνε μαζί της ένα καρότσι σαν αυτό που κουβαλούν στις λαϊκές.

«Είναι ζευγάρι και κάνουν χρόνια αυτή τη δουλειά», μου είπε η Λόρνα την ώρα που ετοίμαζε στο μαγαζί της τον καφέ που παίρνω μαζί μου καθώς πηγαίνω για την εφημερίδα. Επαγγελματίες ρακοσυλλέκτες σκέφτηκα. Με την ανακύκλωση να μένει στις εξαγγελίες, αν δεν καταλήγει στη χωματερή στις περισσότερες των περιπτώσεων, το πεδίο είναι ελεύθερο για εκείνους που ξέρουν πώς να αξιοποιούν αυτά που οι άλλοι πετούν. Αυτή η σκέψη με έκανε να αναθαρρήσω και να ρωτήσω τον επόμενο ηλικιωμένο ρακοσυλλέκτη που συνάντησα δυο μέρες μετά. «Τι ψάχνετε; Χάσατε κάτι;».

«Φαΐ και τη ζωή μου», ήταν η αποστομωτική απάντηση, που έστειλε τη δημοσιογραφική μου έπαρση να κάνει παρέα στα σκουπίδια.