Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πελάτες μου!

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Πριν από μερικά χρόνια έκανα ένα σεμινάριο με θέμα «Η φωνή του πελάτη». Στο σεμινάριο αυτό ένας Έλληνας γκουρού του μάρκετινγκ, μας έλεγε ότι ο πελάτης όταν μπαίνει στο μαγαζί μας κάτι μας φωνάζει, και εμείς πρέπει να έχουμε το εκπαιδευμένο αυτί να τον ακούμε. Νομίζω ότι με τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να κάνουν αυτό το σεμινάριο. Δεν ακούει ο κ. Πρόεδρος ότι ο λαός του «ουρλιάζει» ότι θέλει πραγματική αλλαγή που δεν γίνεται με «ανακυκλώσιμα υλικά»; Βλέπω και διαβάζω κάθε μέρα τα συμβαίνοντα και απορώ: Δεν ακούει κανένας; Τα παλιά «βαρίδια» επιτίθενται στους «νέους και άφθαρτους». Η νέα διακυβέρνηση με 151+1 τα ΄χει κάνει ένα μπάχαλο. Ο λαός «ουρλιάζει» αλαφιασμένος και δεν έχει πού να ακουμπήσει και στη Χαριλάου Τρικούπη σχεδιάζουν τα του συνεδρίου! Ακούει κανείς;

Φιλικά Τάκης Συν.

Το κακό είναι ότι τώρα πια υπάρχει και μαγαζί δίπλα. Οπότε οι πελάτες το ΄χουν και δίπορτο.


Περί προνομιούχων εργαζομένων

Αγαπητή Φοίβη, Σχετικά με το Ασφαλιστικό, θα ήθελα να ρωτήσω τον Πρωθυπουργό μας που για μια ακόμα φορά εμφανίστηκε στην τηλεόραση για να κάνει τις καθιερωμένες δηλώσεις, να μας εξηγήσει ποιους θεωρεί προνομιούχους εργαζόμενους: Έχει ποτέ νιώσει την ανάσα του εργοδότη στον σβέρκο του να τον πιέζει στη φάμπρικα για περισσότερη παραγωγή; Έχει ποτέ ξυπνήσει τα χαράματα και να επιστρέψει τη νύχτα σπίτι του για ένα ψευτομεροκάματο; Έχει στριμωχτεί ποτέ στα μέσα μαζικής μεταφοράς για να ταξιδέψει κάτι χιλιόμετρα από και προς τον τόπο εργασίας του; Έχει δει ποτέ εργαζόμενους κάποιας προχωρημένης ηλικίας να υποχρεώνονται από τον εργοδότη να κάνουν ό,τι βαριά και ανθυγιεινή εργασία υπάρχει; Έχει προσφέρει ποτέ κάτω από απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και έλλειψη ασφάλειας τις υπηρεσίες του σε χώρους εργασίας που μοιάζουν με στάβλους; Έχει μείνει ποτέ άνεργος και να ψάχνει μια δουλειά χωρίς να τη βρίσκει και να αναγκάζεται να κάνει οτιδήποτε για να επιβιώσει; Έχει αφήσει ποτέ άρρωστο παιδί στο σπίτι μόνο του για να μη χάσει το μεροκάματο που έχει ανάγκη;

Έχει απειληθεί ποτέ από εργοδότη να υποκύψει στις απόψεις του περί εργασίας αλλιώς θα απολυθεί; Τι λέτε κ. Πρωθυπουργέ; Τι είναι αυτά που λέτε; Ποιος είναι προνομιούχος; Εγώ, ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα; Είστε σίγουρος πως είμαι προνομιούχος εργαζόμενος με τέτοιους μισθούς, με τέτοια ωράρια εργασίας, με τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και με την απειλή της απόλυσης πάνω από το κεφάλι μου καθημερινά;

Είστε βέβαιος πως εγώ είμαι ο προνομιούχος εργαζόμενος που πρέπει να υποφέρει για ακόμα μερικά χρόνια μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, όλα όσα κανένας από πολλούς βολεμένους δημόσιους υπαλλήλους σας δεν έχει υποφέρει ποτέ ούτε πρόκειται;

Είστε βέβαιος πως εγώ είμαι ο προνομιούχος που πρέπει να βγω στη σύνταξη αργότερα; Μήπως κάνετε λάθος;

Μήπως με μπερδεύετε με κάποιον άλλον δημόσιο υπάλληλο που κάνει τα ψώνια του στο σούπερ μάρκετ ή πίνει τον καφέ του σε κάποια πλατεία την ώρα που εγώ και τόσοι άλλοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ανεχόμαστε τα βίτσια του εργοδότη;

Ευχαριστώ πολύ Γεώργιος Ριζόγλου τ. Εμμ.

Αγ. Σύλλας, Ηράκλειο Κρήτης Τ ώρα θίγετε ένα μεγάλο θέμα. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας- ιδιαίτερα δε αυτής της γενιάς, της νεώτερης γενιάς πολιτικών- έχουν δουλέψει ελάχιστα ή και καθόλου γιατί έχουν μπει από τα τριάντα τους στον πολιτικό στίβο. Βέβαια και αυτό- εκτός από λειτούργημα – είναι μια δουλειά, αλλά αυτή και αν είναι προνομιούχος δουλειά! Κ αι μάλιστα χωρίς τα άγχη που έχει ο απλός βουλευτής, καθώς το «τζάκι» υπόσχεται ισόβια θητεία. Ό,τι και να πεις, αυτή η κοινωνία δεν έχει αφετηρία την ισότητα. Αλλά από την άλλη ας μην τα απαιτήσουμε όλα αμέσως . Ας απαιτήσουμε τουλάχιστον αποτελεσματικότητα και θάρρος από τους πολιτικούς μας. Α ν είχαν τουλάχιστον αυτό, τότε χαλάλι και η έλλειψη προσωπικών εργασιακών βιωμάτων!


Ακατάλληλη δι΄ ανηλίκους

Πρώτα απαγορεύτηκε στα παιδιά να επισκεφθούν την έκθεση του Πικάσο στο Τελλόγλειο, στη Θεσσαλονίκη, μετά ανακλήθηκε η απαγόρευση αλλά όχι γιατί ο Πικάσο δεν ήταν… ακατάλληλος δι΄ ανηλίκους, αλλά επειδή ούτως ή άλλως, λέει, τα επίμαχα έργα δεν συμπεριλαμβάνονται στα εκπαιδευτικά προγράμματα που έχουν καταρτιστεί. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι τέτοιες αποφάσεις περιφερειακών στελεχών του υπουργείου Παιδείας μπορεί στις μέρες μας να θεωρηθούν σκοταδιστικές. Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η καλλιτεχνική παιδεία στα σχολεία είναι ακατάλληλη δι΄ ανηλίκους. Με την κυριολεκτική έννοια του όρου. Γενιές και γενιές βγαίνουν αστοιχείωτες σε θέματα γενικής παιδείας και πολιτισμού με πλήρη ευθύνη του σχολείου και του εκπαιδευτικού συστήματος. Παιδεία στην Ελλάδα σημαίνει μόνο γραφή, ανάγνωση, αριθμητική (στο Δημοτικό) και Πανελλαδικές Εξετάσεις (στο Λύκειο). Με αγκυλώσεις και αυστηρότητες σε δευτερεύοντα θέματα, που μπορούν κάποτε να οδηγήσουν και σε τραγελαφικές επιλογές, όπως της απαγόρευσης μιας έκθεσης Πικάσο. Που, ειρήσθω εν παρόδω, είναι μεγάλη επιτυχία του Τελλόγλειου και της Θεσσαλονίκης.

Ας παραδειγματιστούμε από τα εκπαιδευτικά συστήματα ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης. Δίπλα μας είναι.

Αλλά να μην τα θαυμάζουμε μόνο.

Να τα εφαρμόζουμε κιόλας!