ΠΡΟΣΩΠΑ Η μνήμη της σαμπάνιας

Ιδιοκτήτρια μιας μικρής κάβας αφιερωμένης στη σαμπάνια στο Επερναί, στην καρδιά της Καμπανίας, η 80χρονη Ζακλίν Σαλβατορί προτείνει στους πελάτες της, που καταφθάνουν απ΄ όλο τον κόσμο, έναν από τους πιο πλήρεις καταλόγους του φημισμένου αφρώδους οίνου. «Το μόνο που θέλω», λέει, «είναι να πουλάω αυτό που αγαπώ».

«Ζούσα πάντα μέσα στη σαμπάνια», αφηγείται η Σαλβατορί, κόρη αμπελουργών που γεννήθηκε το 1928 σ΄ ένα χωριό στην καρδιά του αμπελώνα.

Από το μπακάλικο που άνοιξε το 1952 στο κέντρο του Επερναί έχει κρατήσει ακόμη στην κάβα της μερικές κονσέρβες, ενώ φέρνει επίσης μερικά φρούτα και λαχανικά για τους πελάτες της από τη γειτονιά. «Από τη δεκαετία του 1970 πουλάω κυρίως σαμπάνια», εξηγεί στον απεσταλμένο του Γαλλικού Πρακτορείου, ο οποίος χαρακτηρίζει την 80χρονη γυναίκα «μνήμη της σαμπάνιας». Στο κατάστημά της, οι φιάλες βρίσκονται σε παράταξη, καθώς και τα ποτήρια με χαραγμένους τους θυρεούς των μεγάλων οίκων. «Την εποχή εκείνη υπήρχαν λιγότερες μάρκες· σήμερα αναφέρονται σχεδόν 16.000», προσθέτει. Στον κατάλογο της κάβας της, η οποία είναι ανοικτή 365 μέρες τον χρόνο, ο πελάτης μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε περισσότερες από 150 σαμπάνιες. Στα 50 χρόνια που η Σαλβατορί ασκεί αυτό το επάγγελμα, ο κόσμος ξεμυαλίστηκε με τη σαμπάνια, τόσο στη Γαλλία, όσο και διεθνώς. Οι ξένοι τουρίστες που επισκέπτονται το Επερναί, την πόλη που θεωρείται η πρωτεύουσα της σαμπάνιας, αποτελούν πλέον την πλειονότητα των πελατών της. «Οι πρώτοι ξένοι που ήρθαν ήταν οι Άγγλοι», εξηγεί. «Σήμερα οι Σουηδοί είναι αυτοί που ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα για σαμπάνιες. Αρέσει πολύ επίσης στους Ιταλούς και τους Φινλανδούς. Τους Γιαπωνέζους, τους βλέπουμε τα 10 με 15 τελευταία χρόνια».

«Οι πωλήσεις μου βρίσκονται σε σταθερή άνοδο εδώ και μερικά χρόνια. Το 2007 αυξήθηκαν κατά 13%», λέει ακόμη η Σαλβατορί, αναφερόμενη στη χρονιά που καταγράφηκε νέο ρεκόρ στις πωλήσεις σαμπάνιας (έφτασαν τις 338 εκατομμύρια φιάλες σ΄ όλο τον κόσμο). Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ από την εποχή που οι παππούδες της «έκαναν την επανάσταση των αμπελουργών εναντίον των οινεμπόρων, το 1911, επειδή δεν αγόραζαν το κρασί τους», προσθέτει. «Την εποχή εκείνη οι αμπελουργοί άδειαζαν τον μούστο τους στο ποτάμι». Όμως, μέσα στη διάρκεια της ζωής της, είδε τους αμπελώνες να περνούν από την «ημι-ανέχεια» στο «εύκολο χρήμα». Όχι πως παραπονιέται, όμως λέει ότι λυπάται που η ραγδαία άνοδος του τομέα «έκανε μερικές μεγάλες σαμπάνιες να γίνουν υπερβολικά ομοιόμορφες ώστε να μπορούν να περνάνε παντού». Όσο για τη σύνταξη, η Σαλβατορί δεν τη σκέπτεται καθόλου. «Μ΄ αρέσει υπερβολικά η σαμπάνια!» τονίζει η γυναίκα που τιμήθηκε τον Ιανουάριο με το «μέγα αργυρούν παράσημο» της Αδελφότητας των αμπελουργών της Καμπα