[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Με παλιά υλικά δεν χτίζεται το μέλλον

ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ στην Ελλάδαμα όλα- έχουν επηρεαστεί ως προς τη δομή τους από το ΚΚΕ. Έχουν (με διάφορες παραλλαγές) Κεντρική Επιτροπή, Πολιτικό Γραφείο και επικεφαλής, αντί για γραμματέα, έναν πρόεδρο. Αυτή η κλασική «λενινιστική στρουκτούρα»- που θα έλεγαν και στον Περισσό- κυριαρχεί στη μεταπολίτευση.

Το κόμμα όμως που έδωσε τα φώτα του στα υπόλοιπα, το κόμμα-πιονέρος, παραμένει αγκυλωμένο σε λειτουργίες, πρακτικές και απόψεις του παρελθόντος. Μένω μόνο σε ένα: η προφανής αμηχανία της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στον πρωτοφανή «τυφώνα» Τσίπρα είναι ενδεικτική. Καταλυτικά όμως, ως προς την ανελαστικότητα του Περισσού, είναι τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Όλες δείχνουν ότι το ιστορικό κόμμα δεν κατορθώνει να ανεβάσει τα ποσοστά του, παρά τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται στο πολιτικό σκηνικό. Η Ν.Δ. πέφτει, το ΠΑΣΟΚ καταρρέει, ο ΣΥΝ προχωρά με άλματα, αλλά ΚΚΕ (και ΛΑΟΣ για να είμαστε ακριβείς) δεν εισπράττει τίποτε από την απαξία των δύο κομμάτων εξουσίας από τον πολίτη. Σε τι οφείλεται αυτό; Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στην Κουμουνδούρου. Μια απρόσμενη κίνηση του Αλέκου Αλαβάνου, να «ρίξει» στο παιχνίδι έναν νέο, φρέσκο, συμπαθή και άφθαρτο πολιτικό, ήταν αρκετή για αλλάξει άρδην τα δεδομένα. Αντιθέτως, το ΚΚΕ επιμένει στα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες πολιτικές και κυρίως στις ίδιες αντιλήψεις ως προς τις συμμαχίες, περίπου δογματικά. Αντί να καβαλήσει το κύμα, μένει γαντζωμένο σε κλασικά δοκιμασμένα μοτίβα. Ωστόσο, ένα κόμμα κρίνεται και από τα ανακλαστικά του, από την ικανότητα προσαρμογής στα νέα δεδομένα. Προλαβαίνω τυχόν… κακεντρεχείς «συντρόφους»: Όλα αυτά μπορεί να τα πετύχει, χωρίς σώνει και καλά να χάνει τα κυρίαρχα στοιχεία της πολιτικής του φιλοσοφίας ή να εντρυφεί σε λογικές καιροσκοπισμού και οπορτουνισμού.

Ένα ακόμη παράδειγμα χαρακτηριστικό της νοοτροπίας του Περισσού. Ενώ όλοι πλέον ομνύουν στο «αύριο της κοινωνίας», τη νεολαία- έστω και αν κάποιοι το πράττουν αταβιστικά και υποκριτικά -, το ΚΚΕ διέγραψε πρόσφατα κάποια μέλη της ΚΝΕ για…

«φραξιονισμό». Η ίδια ξύλινη φρασεολογία, η ίδια άκαμπτη λογική. Μόνο που με παλιά υλικά δεν χτίζεται το μέλλον, «σύντροφοι».