[ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ] Τα δύο «όχι» και το ένα «ναι»

Θα καταθέσω μια αιρετική άποψη. Εκτιμώ ότι το εθνικό ζήτημα δεν διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στις εκλογές σίγουρα του πρώτου γύρου και μάλλον και του δεύτερου. Και ας πιστεύουν πολλοί και ας κοκορεύονται άλλοι ότι έδιωξαν τον Παπαδόπουλο και άνοιξε τώρα ο δρόμος για την “επανένωση” της Κύπρου. Υπάρχει, ωστόσο, μια άμεση αναλογία ανάμεσα στο “όχι” της 24ης Απριλίου και στο “όχι” εναντίον του Παπαδόπουλου. Και στις δύο περιπτώσεις ήταν θέμα αυτοσυντήρησης.

Στις 24 Απριλίου 2004 ο λαός στάθηκε μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλημμα. Του ζητήθηκε να παραδώσει το κράτος του με αντάλλαγμα την αβεβαιότητα. Και επέλεξε αυτό που επιλέγει ο κάθε οργανισμός, την αυτοσυντήρησή του. Το “όχι” κατά του Παπαδόπουλου ήταν και αυτό ζήτημα αυτοσυντήρησης του παλαιού καθεστώτος του κομματισμού στην Κύπρο. Εύκολα μπορεί να διερωτηθεί οποιοσδήποτε: πού θα πήγαιναν να σταθούν τα πολιτικά κόμματα, αρχίζοντας από τις ηγεσίες τους, αν επικρατούσε ο Παπαδόπουλος; Αυτό ισχύει και για το ΔΗΚΟ που θα ήταν και πάλι κόμμα εξουσίας. Οι εκλογές του Φεβρουαρίου ήταν, λοιπόν, ένα εσωτερικό παιχνίδι εξουσίας για τα τρία κόμματα.

Το μόνο που δεν ήταν, ήταν ένα άλλο δημοψήφισμα για την ανατροπή της 24ης Απριλίου. Το 2008 ο λαός δεν ένιωσε υπαρξιακά απειλούμενος, όπως το 2004. Καλώς ή κακώς, θεωρεί ότι με την ένταξη στην Ε.Ε. και τη Νομισματική Ένωση, έχει αποκτήσει σημαντικά εργαλεία που τον διασφαλίζουν και του επιτρέπουν να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτούς που εργολαβικά επιβουλεύονται την κρατική του υπόσταση. Η νίκη του κ. Χριστόφια υπαγορεύθηκε από τη συμφωνία με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ. Και η σκληρή και δηλητηριώδης αντιπολίτευση του ΔΗΣΥ στην προηγούμενη πενταετία αποξένωσαν τα δύο κόμματα του Κέντρου, επισφραγίζοντας έτσι την ήττα του κ. Κασουλίδη.

Ο Μάριος Ευρυβιάδης είναι επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.