[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Συναλλαγή σιωπής

ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ. Κάποια πράγματα γίνονται, αλλά δεν λέγονται. Και μάλιστα σε ανακριτή ή εισαγγελέα που εκτελεί χρέη ανακριτή. Για μας, τον κόσμο που κατά καιρούς εντυπωσιάζεται από σημαντικές αποκαλύψεις για παράνομες συμπεριφορές υψηλά ισταμένων στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, η συνέχεια είναι δεδομένη.

Θεωρείται αδιανόητο δηλαδή από τον κοινό νου- από τη στιγμή που ένα σκάνδαλο βγαίνει στο φως – να μην εντοπιστούν οι υπαίτιοι και ασφαλώς να μην τιμωρηθούν.

Θέλουμε, το επιθυμούμε διακαώς, την επόμενη μέρα αν είναι δυνατόν, οι ένοχοι να παραδοθούν στην πυρά. Αυτό και μόνο άλλωστε ικανοποιεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αν δεν συμβεί, έστω και μετά πάροδο εύλογου χρόνου, μία εξήγηση μας ταιριάζει: συγκάλυψη. Και δεν πέφτουμε πολύ έξω. Το ερώτημα όμως που συνήθως δεν μας απασχολεί είναι ποιος ευθύνεται γι΄ αυτό. Η εύκολη απάντηση «δείχνει» τη Δικαιοσύνη. Εκείνη αναλαμβάνει τη διαλεύκανση και έχουμε την αξίωση να τη φέρει εις πέρας. Να δει ό,τι βλέπει η κοινωνία, να ποινικοποιήσει πράξεις που χρήζουν τιμωρίας. Δεν δικαιολογείται να μην αντιλαμβάνεται τα αυτονόητα…

Παραγνωρίζουμε όμως δυστυχώς έναν παράγοντα. Ενώ ο κόσμος που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα έχει την άνεση να αθωώνει ή να καταδικάζει κατά το δοκούν, η Δικαιοσύνη υποχρεούται να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Τεκμηριωμένα και αδιαμφισβήτητα. Τα αυτονόηταόπως τα αξιολογούμε εμείς- για τον ανακριτή συνιστούν μια έννοια απαγορευμένη. Η προσωπική του κρίση, που συμπίπτει ενδεχομένως με τη δική μας, αν δεν στοιχειοθετηθεί με μαρτυρίες και αποδεικτικά έγγραφα, είναι ανάξια λόγου. Κλειστά στόματα, παραποιημένες αλήθειες, έξυπνες υπερασπιστικές γραμμές οδηγούν την ανάκριση σε τέλμα. Όσο εύκολα διερευνώνται τα εγκλήματα κατά της ζωής, τόσο δύσκολα τεκμηριώνονται τα οικονομικά εγκλήματα, που συνήθως είναι και πολυπρόσωπα. Αν μάλιστα πρόκειται για μίζες (μια και μας απασχολούν όλο και πιο συχνά), η μόνη ελπίδα της ανάκρισης είναι να μιλήσει ο τυχόν… ριγμένος. Διαφορετικά, εφόσον και οι δίνοντες και οι εισπράττοντες είναι εξίσου υπόλογοι απέναντι στον νόμο, θα ήμασταν μάλλον αφελείς αν περιμέναμε απτά στοιχεία. Και άδικοι έναντι των εντεταλμένων για τη διεξαγωγή των ερευνών. Κατά κανόνα. Ο οποίος πάντα επιβεβαιώνεται από τις εξαιρέσεις του.