Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Η χαμένη τιμή της κυβέρνησης

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ θα δείξει αν τα 41 μέτρα κατά της ακρίβειας που εξήγγειλε πριν από λίγες ημέρες η κυβέρνηση είναι η κατάλληλη συνταγή για να γίνει καλά ή έστω για να ελεγχθεί η κατάσταση του πληθωρισμού, του «μεγάλου ασθενούς» της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο και μέχρι να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών, οι μαύρες τρύπες στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς των μισθωτών και συνταξιούχων της χώρας θα γίνουν ακόμη μεγαλύτερες.

Φυσικά, δεν πρόκειται να καλυφθούν ποτέ μέσα από ανάλογες αυξήσεις στα εισοδήματά τους. Και αυτό γιατί και οι δύο πλευρές της εργοδοσίας έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι οι αυξήσεις που θα δώσουν το 2008 μόλις και θα καλύπτουν την αύξηση του πληθωρισμού. Ο ένας από αυτούς, το Ελληνικό Δημόσιο επικαλείται τη δημοσιονομική εξυγίανση, ενώ ο άλλος, ο ιδιωτικός τομέας (μέσω του ΣΕΒ) την ανάγκη να διατηρηθεί σε χαμηλά επίπεδα το εργατικό κόστος για λόγους ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, πέραν της εύκολης και συνηθισμένης πλέον για τα ελληνικά δεδομένα λύσης, που λέει ότι αφού δεν τα καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε το τέρας του πληθωρισμού, αναγκαστικά θα πάμε και φέτος σε σφικτή εισοδηματική πολιτική.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ερώτημα που τίθεται είναι αν τελικά μια κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα, υπό τις σημερινές συνθήκες απελευθέρωσης των αγορών, να παρεμβαίνει στη διαμόρφωση των τιμών σε βασικά προϊόντα και υπηρεσίες. Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε η σημερινή κυβέρνηση άργησε πολύ να διαμορφώσει τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Αν η απάντηση όμως είναι «όχι», τότε απλώς υπάρχει θέμα πολιτικής αξιοπιστίας.