«Δεν χορταίνουμε να τρέχουμε»!

«Ένιωσα μεγάλη ευχαρίστηση μόλις τερμάτισα, πρώτη στις γυναίκες, στον αγώνα 102 χιλιομέτρων, έπειτα από 12 ώρες και 12 λεπτά συνεχούς τρεξίματος στο βουνό! Τρέχω τόσο πολύ από την αγάπη μου για την κίνηση. Για να περνάμε καλά πρέπει να κάνουμε και κάτι που μας ευχαριστεί. Κι ας ιδρώσουμε και λίγο…».

«Καταπίνει» με ευκολία τα χιλιόμετρα στα βουνά και στα… λαγκάδια! Στα 43 της σήμερα, η κ. Ιρένα Μαλιμπόρσκα- Κυριακού μια ζωή, όπως λέει, τρέχει. Μαζί με την 42χρονη Ναταλία Παπουνίδου είναι από τις ελάχιστες γυναίκες στην Ελλάδα που παίρνουν μέρος σε αγώνες δρόμου με κυρίαρχο απαιτούμενο την αντοχή και λιγότερο την ταχύτητα.

«Ξεκίνησα στίβο 12 χρονών, αρχικά με 800-1.500 μέτρα. Στα 18 μου, στη Βαρσοβία, πήρα πρώτη φορά μέρος σε μαραθώνιο και νίκησα! Είχα δηλαδή από μικρή τα στοιχεία για δρομέας αντοχής», θυμάται. Πρωταθλήτρια Πολωνίας- μέλος της Εθνικής Ομάδας της χώρας (1983- 1986), άφησε προσωρινά τον αθλητισμό στην άκρη για να ασχοληθεί με τον στίβο της ζωής, να σπουδάσει σε Γυμναστική Ακαδημία και Φυσικοθεραπεία, να κάνει τη δική της οικογένεια. «Για 10 χρόνια δεν πήρα μέρος σε αγώνες. Τότε μόνο τζόγκινγκ έκανα, δεν μπορώ να πω πως χόρτασα το τρέξιμο», περιγράφει. Στα 32 της πια, όταν και εγκαταστάθηκε μόνιμα με τον σύζυγο και τους δύο γιους τους στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, το κοντέρ της άρχισε να ξαναγράφει ασταμάτητα. «Ο περσινός αγώνας στο Παρανέστι Δράμας ήταν πολύ σκληρός- μια μέρα ρεπό απ΄ την προπόνηση χρειάστηκα έπειτα από 12 ώρες τρέξιμο! Πολύ κοπιαστικός είναι κάθε χρόνο και ο μαραθώνιος στον Όλυμπο, απ΄ τους πιο δύσκολους στην Ευρώπη: απ΄ το μηδέν ανεβοκατεβαίνεις στα 2.780

μέτρα, σε επτά ώρες. Εκεί πράγματι σου βγαίνει και λίγο έξω η γλώσσα!», λέει χαμογελαστή. Η ίδια, όπως εξηγεί, κουράζεται περισσότερο μόνο όταν συναγωνίζεται άνδρες με καλύτερο ρυθμό από τον δικό της. «Ο δρομέας μεγάλων αποστάσεων δεν έχει ανάγκη μόνο την αντοχή, χρειάζεται και δύναμη. Αυτό ακριβώς φροντίζω να κάνω με τη βοήθεια του προπονητή συζύγου μου · περισσότερη δηλαδή ποιοτική γυμναστική, με δύο προπονήσεις την ημέρα, συνολικά δύο ώρες, για να μπορέσω να βελτιώσω κι άλλο την ταχύτητά μου». Ανάλογες είναι οι επιδόσεις της και στο καθημερινό «τρέξιμο», ως μητέρα, νοικοκυρά και προπονήτρια στον Ενιπέα Λιτοχώρου κι ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε αθλητικό σχολείο.

«Ποτέ δεν είναι αργά…» Μέχρι τα 36 της δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το τρέξιμο, έξι χρόνια αργότερα τρέχει επί ώρες στα «κατσάβραχα»! Η κ. Ναταλία Παπουνίδου αφήνει πίσω της και άνδρες αθλητές που όπως λέει δεν… χαίρονται καθόλου όποτε βλέπουν την πλάτη της στον τερματισμό! «Πάντα ήθελα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό, απλά νωρίτερα δεν μπορούσα λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών συνθηκών- μεγάλωνα τον γιο μου. Αρχικά ήμουν ορειβάτισσα στη Ρωσία, ώσπου μου ήρθε η ιδέα να δοκιμάσω και να τρέξω. Το έκανα κάνα δυο χρονιές και αυτό ήταν, μου άρεσε! Αν ξεκινήσεις την προπόνηση, σιγά σιγά μπαίνεις στο παιχνίδι, γίνεται πιο εύκολο…», λέει στα «ΝΕΑ». Στον πρώτο της αγώνα ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα, πέρυσι στη Δράμα, ήρθε δεύτερη στις γυναίκες. Χρειάστηκε δωδεκάμισι ώρες ακριβώς, σε 102 χιλιόμετρα «δρόμο», «ανέβα-κατέβα» ανάμεσα στα μονοπάτια, σε 3.140 μέτρα υψομετρικής διαφοράς, υπό συνεχή βροχή. «Έφτασα στον ΄πάτο΄, έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα μέσα μου. Ήμουν χτυπημένη και βρεγμένη παντού, είχα πέσει, είχα και υποθερμία. Εκεί κατάλαβα, όμως, πως κερδίζει αυτός που μπορεί να αγνοήσει τους αφόρητους πόνους. Και μια φορά μόνο να σκεφτείς να τα παρατήσεις, δεν θα τερματίσεις· πρέπει, δηλαδή, να΄ χεις και ψυχή, να είσαι πολύ σκληρός άνθρωπος. Δυο μήνες μου πήρε για να φορμαριστώ, 100 χιλιόμετρα την εβδομάδα έτρεχα…».