Το πνεύμα του τόνου

Ένας αμετανόητος ταμένος

Μετά τις καταθέσεις του Χρέλια, του Γ. Λαζαρίδη, του Χρυσοστομίδη, του Μίμη Φωτόπουλου, του Λάκη Μιχαηλίδη, του Λυκούργου Καλλέργη, της Καλής Καλό, των αδελφών Καλουτά, του Βασίλη Κανάκη, της Ασπασίας Παπαθανασίου, της Γκέλυς Μαυροπούλου, της Άννας Συνοδινού για την πορεία τους στο θέατρο και την εποχή τους, αναμνήσεις, ανέκδοτα, εκτιμήσεις, κρίσεις και αυτοκριτική, ιδού και η κατάθεση- ντοκουμέντο του Γιώργου Λεμπέση, του τελευταίου παλιού παραγωγού εξ ηθοποιών επιχειρηματία και οργανωτή του θεάτρου μας. Στο βιβλίο αναμνήσεων «Από απόσταση αναπνοής», ο Λεμπέσης με τρυφερότητα, αγάπη απέραντη για το θέατρο και τους θεατρίνους πλουτίζει με έξοχες σελίδες ιδιαίτερα για την οργάνωση και την ποιότητα, τον επαγγελματισμό και την αποστολή των μπουλουκιών, απ΄ όπου ο Λεμπέσης ξεκίνησε.

Είναι συγκινητικές οι σελίδες όπου ο Λεμπέσης μιλάει για το χωριό του, τις ρίζες του και τα εφόδια του ηθικού βίου που τον γαλούχησαν. Κι αυτά κατόρθωσε με καθαρή και συχνά ωμή ειλικρίνεια να εισαγάγει στη σκληρή ανταγωνιστική κονίστρα του θεάτρου μας πενήντα τόσα χρόνια.

Ο θαυμασμός του, ανυπόκριτος, για τους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε είναι μάθημα σε μια εποχή που το κεφάλαιο, συχνά απρόσωπο, στην οικονομία και την οργάνωση του θεάματος, αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες σαν σφουγγάρια για στύψιμο. Η αφοσίωση του Λεμπέση στο θέατρο ποιότητας και επαγγελματικής υψηλής στάθμης που δεν τον έκανε πλούσιο, είναι από τα ηθικά διδάγματα μιας εποχής που μαζί του κλείνει την αυλαία.