Στην Ανάπαυλα

Σκηνοθεσία: Ο «Μικρός Ήρως»

Είναι που καμαρώνω κιόλας ότι σκηνοθετώ τα όνειρά μου, και μόνο εκεί είμαι σκηνοθέτης και όλα τα άλλα είναι φέικ- πού ΄λεγε και μια τραγουδίστρια ξανθιά με μελαγχολικές ανταύγειες. Της πλάκας σκηνοθεσίες ονείρων κάνω.

Χθες βράδυ, εκεί που είχα φτιάξει το ενύπνιον ωραία και καλά, μ΄ ένα ξενοδοχείο καλλιτεχνών διαθέτον σουίτες πνευματικής ανάτασης και άγριας ηδονής με πολυελαίους δακρύων και κρουνούς γέλωτος επί μαρμάρων. Εκεί που τό ΄χα σάξει το ρημάδι το σκηνικό, έρχεται μια άγρια μυρωδιά αφράτης νοσταλγίας, εξ εαυτού της ορμώμενη, και μ΄ ένα αυτοσχέδιο Κολάσνικωφ αρχίζει να ρίχνει ριπές κάνοντας το σεντόνι του ονείρου διάτρητο οπών μιας άλλης μνήμης (γνωρίζω τη λέξη, αλλά προτιμώ το Κολάσνικωφ απ΄ το σωστό Καλάσνικωφ, για να διατηρεί την προέλευσή της απ΄ την Κόλαση).

Από τις τρύπες του ονείρου έβλεπες άλλο όνειρο να τρέχει, αυτοσκηνοθετούμενο και να μην μπορείς να το σταματήσεις. Τρελάθηκα ο κοιμισμένος. Να θέλω και να μην μπορώ να το αλλάξω το καταραμένο! Βρε τι άρχισα να σκέφτομαι τα χιόνια και τον Αλογοσκούφη, τι τον Ζαχόπουλο, τι το Ασφαλιστικό, αγριευτικά πράγματα, έτσι τύπου ηλεκτροσόκ, μπας κι αλλάξω την τροχιά του να μη με πάει ολοταχώς εκεί που θέλει. Τίποτα! Με το έτσι θέλω κατήργησε το προηγούμενο όνειρο (νομίζω το κατάσχεσε κιόλας) και στρώθηκε στο ναρκωμένο μου κρεβάτι.

Εγώ στο νησί μας έζησα μόνο έξι χρόνια. Ελάχιστα μπροστά στα χρόνια της πρωτεύουσας. Κι όμως, γιατί αυτά έρχονται μόνα τους και με διεκδικούνε εξ ολοκλήρου κι εφ΄ όρου ζωής;

Άκου τώρα το αυτο-εγκαθιδρυθέν όνειρο: Είμαστε στην αυλή, με παίρνει απ΄ το χέρι, «πάμε στο βουνό», μου λέει. Το βουνό, μη φανταστείς, το σπίτι απέναντι της Γιάννενας; Ε, από την πίσω αυλή αρχίζει. Πάμε να κόψουμε ανεμώνες. Της άρεσαν πολύ. Τις έβαζε σε ανοιχτά μπολ απλωτές, τις στερέωνε στη μέση μ΄ ένα πιατάκι κι απάνω ένα βότσαλο για βάρος, κι έρχονταν και σήκωναν τα λουλούδια τους σαν ανθισμένα χεράκια. Πάμε στο βουνό και τι να δούμε; Ήτανε φυτεμένο με χιλιάδες τις καρδούλες πού ΄χουν γεμίσει την Αθήνα, και μού ΄ρθε μια τρέλα, μια ασφυξία. «Μην κάνεις έτσι καρδούλα μου, καρδούλες είναι. Τι θα σου κάνουν;». Εγώ ήξερα τι θα μου κάνουν, αλλά δεν μπορούσα να της το πω γιατί δεν ήξερα ακόμα ελληνικά. Μίλαγα μόνον την «παιδικήν». Ήθελα να της πω πως αυτές οι καρδιές θά ΄ρθουν μια μέρα στην Αθήνα και θα την κατακυριεύσουν με το βάρβαρον της ύπαρξής τους, αλλά πιο πολύ με νοιάζει όχι το χρώμα, όχι η αισθητική, όχι αυτό το όπου γυρίσω να κοιτάξω και από μια καρδιά στημένη. Όχι. Η ουρίτσα με σκοτώνει. Αυτό το προς τα κάτω τέλειωμα του εικαστικού επιτεύγματος, που καταλήγει σ΄ ένα τσιγκελάκι που μου ξύνει τον αμφιβληστροειδή της ψυχής μου καθημερινά και ανελέητα. Δεν μίλησα, την κοιτάω να μαζεύει τις ανεμώνες που τώρα ήτανε πια μικρά κεράκια αναμμένα- σαν στο κηπάκι που βλέπει ο ιερομόναχος πριν απ΄ το όραμα. Γελάω. Γελάω με τη μαμά νά ΄χει μαζέψει μιαν αγκαλιά κεράκια. Αυτή σηκώνει σοβαρή το κεφάλι, φοράει πια μαντίλι λυτό στους ώμους, με κοιτάει σαν να ξέρει και λέει: – «Γελάς κι εσύ στα λούλουδα, χάσμα του βράχου μαύρο».

Ξυπνάω. Είναι πολύ νωρίς. Στην τηλεόραση «του χιονιά η λαίλαπα, η κατάθεση της Τσέκου αναβάλλεται, το Κόσοβο, ο Παπαδόπουλος στην Κύπρο out, το Ασφαλιστικό». Στον καθρέφτη του μπάνιου αισθάνομαι ανασφαλής. Ή ανασφάλιστος; Ποιο υπουργείο θα μ΄ ασφαλίσει; Και ποιος ο υπουργός; Τους βλέπω όλους στο γυαλί (του καθρέφτη; Της τηλεόρασης;). Πίσω μου το μικρό παιδί που ήμουν απ΄ το μικρό βουνό της Σαλαμίνας μου ψιθυρίζει εις άπταιστον την παιδικήν: «Μα δεν τους βλέπεις; Όλοι είναι γυμνοί. Φοράνε μόνο το όνομά τους και βγαίνουν στο γυαλί. Ένα όνομα με τσαλακωμένα παντελόνια, και σιδερωμένο χαμόγελο, και το σακάκι νοτισμένο στην τσιγαρίλα της ψυχής. Ποιος απ΄ αυτούς να σ΄ ασφαλίσει; Καλύτερα ανασφάλιστος, καλύτερα κι ανασφαλής. Χίλιες φορές. Παρά της γούνας τους μανίκι».

Τι να πεις; Παιδιά.