[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κρατικό θράσος

Ανέκαθεν είχα ένα πρόβλημα με το θράσος. Δεν το είχα εγώ (απαραίτητο προσόν σε αυτή τη δουλειά) και αισθανόμουν ένα δέος για όσους το είχαν και το χρησιμοποιούσαν κατάλληλα.

Όταν, όμως, αυτοί οι κάποιοι εκπροσωπούν μια Πολιτεία, το δέος μετατρέπεται τουλάχιστον σε απέχθεια. Για να είμαστε όμως γλωσσολογικά ακριβείς, πρέπει να δούμε την ερμηνεία της λέξης στο Λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη. Θράσος, λοιπόν, σημαίνει «υπερβολική τόλμη, που φθάνει στην αναίδεια, στην έλλειψη οποιωνδήποτε αναστολών» και στα συνώνυμά του περιλαμβάνονται πολύ επίκαιρες λέξεις, όπως η «αδιαντροπιά» και η «ξετσιπωσιά». Νομίζω, λοιπόν, ότι βρήκαμε αρκετά ουσιαστικά που μας θυμίζουν συνειρμικά αυτό το κράτος που μας κυβερνά και υποτίθεται ότι μας «φροντίζει» (Θεός φυλάξοι!).

Το κρατικό θράσος, που πάντα ήταν στα up του σε αυτή τη χώρα, ζει μεγάλες μέρες τον τελευταίο καιρό.

Δηλαδή, ο κάθε κρατικός λειτουργός (τρόπος του λέγειν) λέει- δημοσίως και ιδιωτικώς- ό,τι θέλει. Και ο καθένας από αυτούς τους «ακατανόμαστους» (για να δανειστώ μια φράση των πιτσιρικάδων φιλάθλων) κάνει ό,τι του καπνίσει- χωρίς καμία ευθύνη και χωρίς καμία επίπτωση…

Κάθε κάπως δύσκολη περίοδος, όπως η πρόσφατη κακοκαιρία, έχει να βγάλει λαβράκια κρατικής θρασύτητας. Σταχυολογώ, έτσι προχείρως, δύο από προχθές έως σήμερα: η φίλη πανεπιστημιακή καθηγήτρια, στο σπίτι της οποίας κόπηκε την Κυριακή το βράδυ το φως, προσπάθησε να πάρει επανειλημμένως το 10500, «το Κέντρο Πληροφόρησης πελατών της ΔΕΗ», όπως λέει και το μαγνητοφωνημένο μήνυμα. Ατύχησε, όμως. Η γραμμή λειτουργεί μόνο 7 το πρωί με 7 το βράδυ και μόνο τις εργάσιμες ημέρες. Συνάδελφός της, όμως, που κατόρθωσε να πιάσει ένα τηλέφωνο της ΔΕΗ, πήρε μια απάντηση γεμάτη… σεβασμό για τον πολίτη και «πελάτη»: «Τι θες τώρα; Κι άλλοι δεν έχουν φως!». Ελλάδα 2008: Ηλεκτρικό ρεύμα, είδος πολυτελείας…

Και στο τηλεπαράθυρο, ο γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ είπε με απόλυτη φυσικότητα και την απαραίτητη τραγικότητα- θέλοντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, δηλαδή τη (συνήθη) ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού- ότι εκείνος, που είναι (όπως είπε)

43 χρόνων, δεν έχει δει τέτοια θεομηνία ποτέ ξανά στην Ελλάδα! Τι κρίμα, που αντίθετα με τη δική του «αμνησία», όλοι οι άλλοι συνομήλικοί του έχουμε δει τουλάχιστον άλλες δύο μόνο τα τελευταία έξι χρόνια!

Η χιονοθύελλα πέρασε. Η κρατική, όμως, αδιαντροπιά δεν έχει εποχές και τέλος..