Μάνα για τρεις στα 18 της

Έντονη αγωνία για την τύχη τη δική της, του παιδιού της, αλλά και των δύο ανήλικων αδελφών της έχει η 18χρονη Γιασμίν Αλί Κουμόρ από τη Σομαλία, που γέννησε στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης λίγες ώρες αφότου πάτησε στις ακτές της Λέσβου.

Μετά τη δημοσιοποίηση της περιπέτειάς της, όμως, φορείς, οργανώσεις και πολίτες σπεύδουν να τη βοηθήσουν και να εξασφαλίσουν άσυλο για την ίδια, το μωρό και τις ανήλικες αδελφές της.

Η ετοιμόγεννη πρόσφυγας είχε εξαναγκασθεί να πέσει στη θάλασσα από τη φουσκωτή βάρκα με την οποία είχε ταξιδέψει από την Τουρκία και να κολυμπήσει μαζί με άλλους δέκα συμπατριώτες της και δύο μετανάστες από τη Σρι Λάνκα.

Χωρίς να γνωρίζει αγγλικά ή άλλη γλώσσα, η Γιασμίν Αλί Κουμόρ προσπαθεί με νοήματα και με τις εκφράσεις του προσώπου της να δείξει την αγωνία της για το παιδί αλλά και τις δύο ανήλικες αδελφές της οι οποίες βρίσκονται στο Κέντρο Υποδοχής της Παγανής Λέσβου. Όπως έγινε γνωστό από την Αστυνομία, τα δύο κορίτσια, σύμφωνα με τη νομοθεσία, θα πάρουν άδεια παραμονής στη χώρα με ισχύ μόνο για έναν μήνα, ενώ για τη 18χρονη λόγω του ότι είναι μητέρα

Η ΝΕΑΡΗ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

ζήτησε να πάρει το μωρό της και να φύγει από το νοσοκομείο για να βρεθεί κοντά στις ανήλικες αδελφές της

νεογέννητου παιδιού, η άδεια παραμονής θα έχει διάρκεια έξι μηνών. Τη δεύτερη ημέρα της παραμονής της στο νοσοκομείο, η Γιασμίν Αλί Κουμόρ φοβήθηκε ότι θα χαθούν με τις ανήλικες αδελφές της και αναστατωμένη ζητούσε να πάρει το παιδί της και να βγει από το νοσοκομείο για να βρεθεί κοντά τους. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές προσπαθούσαν να της εξηγήσουν ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν αφού το παιδί θα πρέπει να παραμείνει για λίγες ημέρες στο νοσοκομείο για παρακολούθηση. Χρειάστηκε να μεταφερθούν για λίγη ώρα στο νοσοκομείο συνοδεία αστυνομικών οι αδελφές της, για να τις δει και να αισθανθεί καλύτερα.

Συγκίνηση
Η περιπέτεια της Γιασμίν έχει προκαλέσει συγκίνηση. Εκπρόσωποι ανθρωπιστικών οργανώσεων, αλλά και ο νομάρχης Λέσβου κ. Π. Βογιατζής, την έχουν επισκεφθεί για να της προσφέρουν ρούχα και διάφορα είδη που θα χρειαστεί εκείνη και το νεογέννητο παιδί της. Παράλληλα έχει αρχίσει αγώνας δρόμου προκειμένου να βρεθεί στέγη για τη νεαρή γυναίκα, το παιδί της αλλά και τις δύο ανήλικες αδελφές της όταν βγει από το νοσοκομείο. Για τη νεαρή Σομαλή έχει ενημερωθεί μέσω της κοινωνικής υπηρεσίας του Νοσοκομείου Μυτιλήνης το υπουργείο Υγείας και μέσω του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες κινούνται διαδικασίες ώστε, εφόσον και η ίδια το επιθυμεί, να μεταφερθεί σε ξενώνα στην Αθήνα.

«Φαινόταν η αγωνία της να προστατέψει τις αδελφές της. Αυτό προσπαθούσε να μας εξηγήσει όταν την επισκεφθήκαμε. Δυστυχώς δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί της για να την καθησυχάσουμε», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο» κ. Χαράλαμπος Κρικλάνης που επισκέφθηκε προχθές τη νεαρή μητέρα.

Δύο Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις με έδρα την Αθήνα, η οργάνωση υποστήριξης νέων «Άρσις» και η «Πράξις», έχουν στείλει εκπροσώπους τους προκειμένου να βοηθήσουν τη νεαρή γυναίκα. Όπως είπε η εκπρόσωπος της «Πράξις» στη Μυτιλήνη, κοινωνική λειτουργός κ. Βάσια Καρκατζού, «σημασία έχει πάνω απ΄ όλα τι θέλει η ίδια. Με τη βοήθεια ενός μεταφραστή, γιατί δεν μιλάει καθόλου αγγλικά ή γαλλικά, θα την ενημερώσουμε για τα δικαιώματά της και πάνω από όλα για το δικαίωμά της να κάνει αίτηση ασύλου. Αν γίνει αυτό και το θέλει, θα μπορέσουμε να τη φιλοξενήσουμε σε ασφαλές περιβάλλον, στους ξενώνες μας».


Μικρά παιδιά στο έλεος του Θεού

ΚΑΜΙΑ ΜΕΡΙΜΝΑ για τους ανήλικους μετανάστες που φθάνουν χωρίς γονείς ή χωρίς τη συνοδεία ενήλικων συγγενών δεν υπάρχει στη Λέσβο. Το ζήτημα που προβληματίζει τις κοινωνικές υπηρεσίες στο νησί έρχεται στην επιφάνεια με την περιπέτεια της Γιασμίν Αλί Κουμόρ, που είναι παράλληλα και κηδεμόνας των δύο ανήλικων αδελφών της, μαζί με τις οποίες εγκατέλειψε πριν από τρεις μήνες τη σπαρασσόμενη από εμφύλιες συγκρούσεις Σομαλία.

Παιδιά μόνα τους, ηλικίας 12-16 ετών, όταν βγουν από το Κέντρο Υποδοχήςσυνήθως λίγες ημέρες αφότου εντοπισθούν- εγκαταλείπονται στη μοίρα τους, χωρίς να υπάρχει μέριμνα για να μεταφερθούν σε κάποιο κέντρο φιλοξενίας και χωρίς κανείς να μπορεί να γνωρίζει, από τη στιγμή που φεύγουν από το νησί, πού καταλήγουν και τι αντιμετωπίζουν.