[ ΑΙΧΜΕΣ ] ΣΥΝεδριακές ανησυχίες

ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ της ίδρυσής του ως ενιαίου (τότε) οίκου της διαιρεμένης (πάντα) Αριστεράς είχε να νιώσει τόσο θετική αύρα ο Συνασπισμός. Να διαβάσει δημοσκοπήσεις που του υπόσχονται λαμπρό εκλογικό μέλλον. Να είναι περιζήτητος. Και να έχει ούριο άνεμο στα πανιά του.

Ευτυχισμένη συγκυρία για τους συνέδρους του. Οι οποίοι, όμως, δεν μπορεί παρά να αναρωτιούνται.

Είναι τα καλά νούμερα των δημοσκοπήσεων προϊόν της συγκυρίας μόνον, παράπλευρη συνέπεια της τρέχουσας, οξείας δυσλειτουργίας του πολιτικού συστήματος, άμμος που κάποια στιγμή θα χαθεί μέσα από τα δάχτυλά τους, ή υπάρχει κάτι στ΄ αλήθεια καινούργιο, μια αυθεντική νέα δυναμική που γεννιέται και ζητά να εκφραστεί;

Και όταν (πολύ σύντομα ίσως) και αν (πολύ πιθανόν) η πολιτική δυναμική του ΣΥΝ τον οδηγήσει στην ανάγκη να διαχειριστεί την πολιτική προίκα του ως ρυθμιστής του κεντρικού διλήμματος διακυβέρνησης, τι θα κάνει τότε; Θα τα καταφέρει καλύτερα απ΄ ό,τι την προηγούμενη φορά που βρέθηκε σε ανάλογη θέση- το 1989;

Και, τέλος- με μια απόχρωση υπαρξιακής ανησυχίας-, μπορεί η Αριστερά, μια πολιτική φυλή γεννημένη στον αστερισμό της αισιοδοξίας, έστω και ουτοπικής, και της ακλόνητης εμπιστοσύνης στη δύναμη του ανθρώπου να προοδεύει ανεμπόδιστη και να απελευθερωθεί εν τέλει από κάθε ζυγό, να παραμείνει πιστή στον εαυτό της, ως δύναμη απαισιοδοξίας, πολιτικό καταφύγιο ενός βαθιά απαισιόδοξου κοινωνικού ρεύματος που βιώνει το μέλλον όχι ως ελπίδα, μα ως απειλή;